Το φυσάνε και δεν κρυώνει. Τα περί «κακής βραδιάς» που είπε ο πρωθυπουργός είναι παρηγοριά στον (εκλογικά) άρρωστο. Ο λόγος φυσικά για την τεράστια ανατροπή στον Δήμο της Αθήνας με την εκλογή του καθηγητή του ΕΜΠ, Χάρη Δούκα, απέναντι στον Κώστα Μπακογιάννη, όπου το 41%-14% του α’ γύρου έγινε 44%-56%.
Το σημαντικό σε αυτή την περίπτωση συνίσταται στο ότι η ήττα Μπακογιάννη είναι διπλή: από τη μία αποδοκιμάστηκε ο νυν δήμαρχος με τον τραγέλαφο του Μεγάλου Περίπατου, από την άλλη όμως έχασε και ο ανιψιός του πρωθυπουργού, επίλεκτο μέλος της πολιτικής οικογένειας που κυβερνά τη χώρα τα τελευταία χρόνια. Με άλλα λόγια η ψήφος ήταν και αντιμπακογιαννική και αντιμητσοτακική. Δεύτερος ανιψιός που μας εγκαταλείπει πολιτικά, ευτυχώς ο συγκεκριμένος χωρίς κοριούς.
● Στο μεταξύ διάφορες θεωρίες (φιλο)κυβερνητικών που έχουν κατατεθεί στον δημόσιο διάλογο αγγίζουν τα όρια της φαιδρότητας, όπως π.χ. ότι οι ακροδεξιοί ψήφισαν Δούκα. Ας δουν τη δήλωση του Φαήλου Κρανιδιώτη προ ημερών, που καλούσε τον «χώρο» να ψηφίσει Μπακογιάννη, και μετά συζητάμε και τα υπόλοιπα. Η αλήθεια είναι ότι ο Δούκας ήταν μια προοδευτική υποψηφιότητα που μπορούσε να υπερψηφιστεί άνετα από αριστερούς μέχρι και μετριοπαθείς (κεντρο)δεξιούς και γι’ αυτό οι 20.000 ψήφοι του α’ γύρου υπερτριπλασιάστηκαν στον δεύτερο. Δεν χρειάζεται να θυμίσουμε ότι όποτε η Κεντροαριστερά πήρε τον μεγαλύτερο δήμο της χώρας ήταν με τέτοιες υποψηφιότητες (Γιώργος Καμίνης, Χάρης Δούκας).
● Οσο για τον Μπακογιάννη, το ότι πήρε 50.000 ψήφους σε μια εκλογική περιφέρεια στην οποία η Ν.Δ. πήρε πάνω από 100.000 ψήφους τον Ιούνιο μάλλον θα πρέπει να προβληματίσει τον ίδιο και όσους (υποτίθεται) τον στήριζαν. Από την άλλη πλευρά, άλλη μια αλήθεια είναι ότι η επιλογή Δούκα πιστώνεται προσωπικά στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Νίκο Ανδρουλάκη, στον οποίο ασκείται συχνά (και πολλές φορές άδικα) κριτική για την επικοινωνιακή στρατηγική του, όμως εδώ με μια πολιτική κίνηση-ματ κατάφερε καίριο πλήγμα στον πυρήνα του συστήματος Μητσοτάκη και μάλιστα χωρίς να το περιμένει κανείς.
● Η «πετσωμένη» σπέκουλα δεν άργησε βέβαια να ξεκινήσει. Ηδη βλέπαμε προ εκλογών τις ανοησίες για τον Δούκα «όμηρο του ΣΥΡΙΖΑ, της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και της Κούρτοβικ». Βέβαια αν πιστεύεις ότι θα κάνεις ζημιά στον Δούκα με θέματα όπως οι κάμερες, τα Εξάρχεια, ο λόφος Στρέφη κ.λπ., δείχνεις ότι δεν έχεις καταλάβει καν ούτε τι ζητούν οι πολίτες, ούτε ότι η ατζέντα αυτή είναι υποκριτική και ξεπερασμένη. Και βέβαια θα σπεκουλάρεις με τη δήλωση του «συριζαίου» Παπανδρέου περί προοδευτικών συνεργασιών. Εντάξει παιδιά, καταλαβαίνουμε, είναι πικρή η γεύση της ήττας. Πάντως τον Παπανδρέου διακριτικά τον άδειασε και το ΠΑΣΟΚ, λέγοντας (σε ελεύθερη απόδοση) «μη θολώνεις το μήνυμα μιας ήττας Μητσοτάκη».
● Μην έχουμε βέβαια αυταπάτες ότι επειδή η Ν.Δ. έχασε τη δημαρχία στις δύο μεγαλύτερες πόλεις της χώρας, ξαφνικά πέφτει η κυβέρνηση ή φεύγει ο Μητσοτάκης. Ομως μετά τη «γαλάζια πατρίδα» δύο διαδοχικών εθνικών εκλογών Μάιο και Ιούνιο και άλλης μιας «γαλάζιας θύελλας» την πρώτη Κυριακή των αυτοδιοικητικών, το εκλογικό σώμα είπε ένα «μπάστα» και έβαλε ένα μικρό φρένο στην αλαζονεία και τον πολιτικό φαταουλισμό του 13+3. Επόμενο ραντεβού, στις ευρωκάλπες.
● Πάντως με αφορμή τη γνωστή συζήτηση περί αποχής που έρχεται και επανέρχεται σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, ας σκεφτούμε (και εμείς και κυρίως η κυβέρνηση) ότι εκκρεμούν δύο σημαντικές μεταρρυθμίσεις. Πρώτον η εκκαθάριση των εκλογικών καταλόγων με… 9,8 εκατ. εγγεγραμ- μένους, που είναι γεμάτοι με δήθεν υπεραιωνόβιους αλλά πρακτικά πεθαμένους. Γιατί είναι τόσο δύσκολο όταν δηλώνεται ένας θάνατος να υπάρχει αυτόματη διαγραφή από τους εκλογικούς καταλόγους; Η εκτίμηση ότι δεν ψηφίζουν οι μισοί Ελληνες είναι αντίστοιχης αξιοπιστίας με το ότι οι περισσότεροι ελεύθεροι επαγγελματίες ζουν με 400 ευρώ τον μήνα. Δεύτερον, πρέπει να ανοίξει κάποια στιγμή και η συζήτηση ότι ο καθένας θα ψηφίζει εκεί που ζει και φορολογείται, όχι εκεί που έζησε ο παππούς του. Διότι το να μένεις 40 χρόνια στην Κηφισιά και να (μην) ψηφίζεις για δήμαρχο Αθηναίων δεν βοηθάει ούτε τη μία ούτε την άλλη περιοχή.
