Και μόνο το κλίμα πόλωσης που επικρατεί εν όψει των αυριανών εκλογών για την ανάδειξη προέδρου στον ΣΥΡΙΖΑ αποτυπώνει ευκρινώς την τύχη αυτού του κόμματος, καταδεικνύει μάλλον την πολιτική (αυτο-)διάλυσή του. Ποιος φταίει για την κατάντια ας το αναλογιστούν εκείνοι που κυβέρνησαν, ως Αριστερά τάχα, τη χώρα επί τεσσεράμισι χρόνια, που δεν ήσαν και λίγα για να συνειδητοποιήσουν πού έχουν μπλέξει και ποια είναι η ελληνική κοινωνία στο βάθος της, στις ρίζες της.
Το κόμμα μετακινήθηκε στην κυβέρνηση, έγινε άρα καθαρά αρχηγικό· πάνε οι κοινωνικοί χώροι: καθηγητές, αγρότες, εργάτες, μικροεπιχειρηματίες, φοιτητές [εδώ πια έχασαν τ’ αυγά και τα πασχάλια], δημοσιογράφοι… παντού φάνηκαν ότι ήσαν εκτός τόπου και χρόνου – η εξουσία να ήταν καλά… Ας μην προβληματιζόμαστε τώρα για το «φαινόμενο» Κασσελάκη, εμείς οι ίδιοι το δημιουργήσαμε. Εμ, βέβαια, εδώ ο κόσμος χανόταν από τις επιπτώσεις των μνημονίων και οι κυβερνώντες αριστεροί για άλλο δεν νοιάζονταν παρά για τα δικαιώματα όλων των πλασμάτων τούτου του πλανήτη, συμπεριλαμβανομένων των δικαιωμάτων των τεττίγων -όσο παραλυτικό κι αν ακούγεται αυτό- να άδουν όχι μόνο το καλοκαίρι αλλά και κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου και πάει λέγοντας. Επιπλέον δεν αντέδρασαν στην επικράτεια του λάιφ στάιλ, που δονούσε την ελληνική επικοινωνία [και δημοκρατία].
Θα πει κανείς: το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας είχε πρόσβαση ή επικοινωνία με όλα αυτά τα κοινωνικά στρώματα τα οποία ξέχασε η κυβερνώσα Αριστερά; Οχι βέβαια, αλλά αυτή τους έταξε και τους έδωσε ψιχία τινά, ικανά να «ανακουφίσουν» την τρομερή τους ένδεια και να εκδιώξουν τη μεγάλη τους απογοήτευση από την κυβερνητική θητεία της Αριστεράς.
Οσοι ψήφισαν την πρώτη φορά επέλεξαν το μπάχαλο – και όπου βγει! Πολλοί ήσαν αυτοί που δήλωναν ότι την πρώτη φορά θα ψηφίσουν Κασσελάκη [έτσι, για πλάκα] και τη δεύτερη Κυριακή θα επιστρέψουν στην Αχτσιόγλου – έλα όμως που η απρόσμενη προσέλευση [και όχι μόνο αυτή!] τους διέψευσε τραγικά· άντε τώρα να αντιστραφεί το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου. Ισως έρχονται νέοι καιροί για τη χώρα και ίσως κανείς δεν μπορεί να κατανοήσει τη δυναμική αυτών των νέων καιρών, αλλά κάποια στιγμή η Αριστερά πρέπει να κοιτάξει μέσα της αλλά κυρίως γύρω της μπας και αντιληφθεί τη νέα κοινωνική διαστρωμάτωση για την οποία και ίδια φέρει ευθύνες.
Ας μην τα κουκουλώνουμε τα στραβά και ανάποδα που υπάρχουν σε αυτό που αποκαλούμε Αριστερά. Η Αριστερά δεν είναι μόνο ένα αντιδεξιό μέτωπο, είναι ευαισθησία και ευθύνη απέναντι σε όσους δεν έχουν πρόσβαση στους εξουσιαστικούς μηχανισμούς, σε όσους εκ φύσεως απαιτούν την κοινωνική δικαιοσύνη. Επίσης δεν [πρέπει να] είναι εκδικητική, πριν και πάνω από όλα είναι ο άνθρωπος, η ελευθερία, η δικαιοσύνη, η συνύπαρξη [με όλες τις αντιφάσεις, κυρίως δυσκολίες, που εμπεριέχει η τελευταία έννοια].
Εκείνο που μετράει στην πολιτική, ας μην το ξεχνάμε, είναι η πολιτική σοβαρότητα, ο αγώνας και η διάρκεια, προπαντός η τελευταία. Νομίζω είναι ξεκάθαρα όλα.
