Κάλεσμα για τον θάνατο του Κώστα Μανιουδάκη στα χέρια της αστυνομίας

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας για τον θάνατο του Κώστα Μανιουδάκη στα χέρια αστυνομικών κατά τη διάρκεια ελέγχου την 1η Σεπτεμβρίου, λίγο έξω από τα Χανιά, θα πραγματοποιηθεί σήμερα το απόγευμα (7 μ.μ.) στην πλατεία Συντάγματος. 

Πηγές της αστυνομίας απέδωσαν αρχικά τον θάνατο σε «ανακοπή κατά τη διάρκεια ελέγχου» και ξέχασαν το κυνηγητό, το ξύλο και τις χειροπέδες που έβαλαν στο θύμα. Η οικογένεια του 58χρονου υπέβαλε μήνυση για ανθρωποκτονία από πρόθεση κατά των αστυνομικών του ΤΑΕ Σούδας.

“Οι μπάτσοι που δολοφόνησαν τον Κ.Μ., δεν ήταν αστυνομικοί της τροχαίας αλλά ανήκαν στα ΤΑΕ Σούδας, σώματος στην Κρήτη γνωστό για τις βιαιότητες τη διαπλοκή και την ασυδοσία στον τρόπο που κινείται, γνωστό για τους τραμπουκισμούς και πάσης φύσεως εκφοβισμούς σε όποιο αυτοί κάθε φορά αποφασίζουν. Δεν διστάζουν να κάνουν λόγο ακόμα και για υπεράνθρωπες προσπάθειες των αστυνομικών να επαναφέρουν τον Κ.Μ. Ούτε λόγος για το βίαιο ξυλοδαρμό και τη σύλληψή του” τονίζει η ανοιχτή συνέλευση ενάντια στην κρατική δολοφονία του Κώστα Μανιουδάκη και τονίζει πως η επιχείρηση συγκάλυψης ενισχύθηκε από τον ιατροδικαστή με γνωμάτευση περί παθολογικών αιτιών και απουσίας κακώσεων, ενώ τα σημάδια από τα χτυπήματα των αστυνομικών ήταν εμφανέστατα μέχρι και στην κηδεία του, πέντε μέρες μετά.

Στο κάλεσμα σημειώνεται πως η υπόθεση έρχεται να προστεθεί στο ζοφερό κατάλογο των όλο και αυξανόμενων κρατικών δολοφονιών: τους εκατοντάδες νεκρούς/ές μετανάστες/ριες που έπνιξαν οι δυνάμεις του λιμενικού στην Πύλο, τις/τους δεκάδες νεκρές/ούς στο τραγικό συμβάν στα Τέμπη από εγκληματική αμέλεια του κράτους, τους δολοφονημένους από σφαίρες αστυνομικών Κ. Φραγκούλη και Ν. Σαμπάνη.

Η συνέλευση υποστηρίζει πως “ο ρόλος των σωμάτων ασφαλείας ανέκαθεν ήταν να εξυπηρετούν κρατικά και καπιταλιστικά συμφέροντα, για να διατηρούν αλώβητη την εκμετάλλευση των ανθρώπων από το κεφάλαιο. Υιοθετώντας μιλιταριστικές τακτικές μηδενικής ανοχής, σκοπός τους είναι να καταπνίξουν κάθε αντίδραση, να καταστείλουν τα εκμεταλλευόμενα στρώματα. Υπό τις διαταγές και την υποστήριξη του κράτους, οι πρακτικές αυτές παύουν να περιορίζονται στους ανθρώπους του όποιου περιθωρίου και στους κατατρεγμένους αλλά επεκτείνονται σ’ ολόκληρη την κοινωνία, εγκαθιδρύοντας ένα καθεστώς τρομοκρατίας και συνεχούς εκτάκτου ανάγκης. Επιχειρώντας να διασπείρουν το φόβο, θέλουν να επιβάλλουν τη σιωπή. Να εκμαιεύσουν τη συναίνεση. Γνωρίζοντας το ρόλο που παίζουν στη διαιώνιση της εκμετάλευσης, το χέρι τους οπλίζεται από τη βεβαιότητα ότι θα μείνουν ατιμώρητοι, ότι τα πάντα θα συγκαλυφθούν για άλλη μια φορά, από τους κρατικούς μηχανισμούς”.