Στην Κύπρο την αέρινη…

Αναρωτιόμουν χθες πόσο δεσμεύει τον χρονογράφο η επικαιρότητα, αν πιάσει και σχολιάσει θέμα «μπαγιάτικο», πριν από 20 μέρες και, μετά, «σχόλασε», όπως τόσα και τόσα, που ξεχνιούνται ή, για ορισμένα, επιδιώκεται να ξεχαστούν, γιατί δεν κάνει να τα θυμόμαστε. Τι θα πει, στο κάτω κάτω, «μπαγιάτικο θέμα», όταν ναι μεν εκδηλώθηκε κάποια στιγμή, επειδή ακριβώς υπήρχε και εκτρεφόταν και, αφού εκδηλώθηκε και μετά, δεν έπαψε να υπάρχει. Απλώς, χώθηκε (ή κάποιοι το έχωσαν) κάτω από το χαλί, σαν να μην υπάρχει…

Τέλος πάντων. «Στην Κύπρο την αέρινη…» (του Παλαμά ο στίχος: «Στην Κύπρο την αέρινη, τη μακαρία γη…» κ.λπ., πρώτη δημοσίευση στην «Εφημερίδα των Κυριών» της Καλλιρρόης Παρρέν, 15.4.1901· είχε πέσει το φύλλο στα χέρια μου, πολύ παλιά· συνεργαζόταν με αυτή την εφημερίδα, πρόδρομο της γυναικείας χειραφέτησης στην Ελλάδα, ο Παλαμάς).

Σ’ αυτή την Κύπρο, που την σκλάβωσαν χίλιοι μύριοι κι άλλοι τόσοι αγωνίστηκαν να την ξεσκλαβώσουν, να την κάνουν ελεύθερη. Που σήμερα μεγάλο μέρος της, περίπου το 40%, στον βορρά, κατέχεται από την Τουρκία, έπειτα από εισβολή πριν από μισό αιώνα· «αιτιολογημένη» εισβολή, με τις συνθήκες ανεξαρτησίας που ήθελαν την ανεξαρτησία να την εγγυώνται και οι τρεις συμβαλλόμενες δυνάμεις· εξωφρενικά πράγματα άμα τα βλέπεις ύστερα από 60-65 χρόνια· αναρωτιέσαι πώς αφέθηκαν να γίνουν, ποιοι τα επέτρεψαν, πού υπέγραφαν…

Σ’ αυτή την «Κύπρο, την αέρινη,/ Στη μακαρία γη./ Στ’ ωραίο πολύπαθο κορμί (όπου) η αγνή ψυχή δεν έσβυσε/ Και ζη. Και ζη, και ζη!», πριν από 20 μέρες, το τελευταίο Σάββατο του Αυγούστου, μαύρα φανελάκια, με μάσκες ή χωρίς μάσκες, επιτέθηκαν σε καταστήματα μεταναστών, κάτι που την επομένη ενέπνευσε τίτλους από τη διαβόητη, των ναζί, «Νύχτα των Κρυστάλλων» (Μάρτιος 1938) εναντίον καταστημάτων των Εβραίων της Γερμανίας. Ανεπίκαιρο; Μακάρι να ήταν ανεπίκαιρο, δέκα χρόνια μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα!