Περί ευαισθησίας ο λόγος

Δεκαέξι χρόνια συμπληρώνονται από τη φονική πυρκαγιά του 2007 στην Ηλεία, η οποία άφησε πίσω της δεκάδες νεκρούς. Η πυρκαγιά εκδηλώθηκε τις πρωινές ώρες της 24ης Αυγούστου στη Ζαχάρω, πήρε γρήγορα διαστάσεις και εξαπλώθηκε απ’ άκρη σ’ άκρη στον νομό.

Περισσότεροι από 6.000 άνθρωποι έμειναν άστεγοι, 60.000 ζώα και 1.500 σπίτια κάηκαν ολοσχερώς και σχεδόν 4,5 εκατ. ελαιόδεντρα έγιναν στάχτη. Η φονική πυρκαγιά έφτασε μέχρι τον χώρο της Αρχαίας Ολυμπίας, θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο τον αρχαιολογικό θησαυρό της περιοχής που κυριολεκτικά σώθηκε από θαύμα.

Ποια είναι η αλλαγή από τότε μέχρι σήμερα; Ουσιαστικά καμία. Από τη μια ένα Ταμείο Μολυβιάτη το οποίο δεν έφτασε ποτέ στην Ηλεία για την αποκατάσταση των ζημιών και από την άλλη υπουργοί της τότε κυβέρνησης Κωνσταντίνου Καραμανλή που έρχονταν με τσάντες και αποζημίωναν όποιον τους έλεγε καλημέρα, όπως οι ίδιοι λένε, και εκμεταλλεύτηκαν τον πόνο των ανθρώπων. Ο τόπος στάθηκε ξανά στα πόδια του από τον μόχθο και την αγάπη των ανθρώπων μέσα από προσωπική εργασία και δωρεές καθώς το κεντρικό κράτος ήταν απόν.

Τα χρόνια όμως πέρασαν και μέρος του νομού κάηκε ξανά επί κυβέρνησης Ν.Δ., οπότε είδαμε σειρά εξαγγελιών της κυβέρνησης για σχέδιο ανασυγκρότησής του μαζί με τη Βόρεια Εύβοια. Ενα σχέδιο εξυπηρέτησης συμφερόντων χωρίς απολύτως καμία διαβούλευση με τις τοπικές κοινωνίες, με τους δήμους και την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας να καταχειροκροτούν την κυβέρνηση και να αναγνωρίζουν το ουσιώδες έργο που κάνει στην περιοχή τα τελευταία χρόνια.

Και τελικά ποιο είναι το αποτέλεσμα; Η φύση αναγεννήθηκε αποδεικνύοντας ότι όταν ο άνθρωπος την αφήνει στην ησυχία της, έχει την ικανότητα να μετατρέψει τις στάχτες σ’ ένα καταπράσινο πανέμορφο τοπίο, σχέδια επί χάρτου από την κυβέρνηση και ένα Πυροσβεστικό Σώμα στο έλεος του Θεού. Δεκαέξι χρόνια μετά μπορεί τα ευχολόγια να συνεχίζονται, όμως οι μνήμες και η ελπίδα παραμένουν διαχρονικές και ζωντανές.

*Φοιτητής ΗΜΜΥ και μέλος Πανελλαδικού Γραφείου Σπουδάζουσας Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ