Στο απυρόβλητο ο Πριγκόζιν

Οι εξελίξεις στην Αφρική με επίκεντρο τον Νίγηρα βοηθούν να κατανοήσουμε γιατί ο επικεφαλής της «Βάγκνερ» Πριγκόζιν χαίρει μιας πρωτοφανούς στα ιστορικά χρονικά των συγκροτημένων κρατών ασυλίας.

Αν το Κρεμλίνο δοκίμαζε να διαλύσει τη «Βάγκνερ», τότε η παρουσία της Ρωσίας στη Μέση Ανατολή και στην Αφρική θα αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα.

Το μακρύ χέρι του Κρεμλίνου με τη μορφή ιδιωτικού στρατού είναι ένα ανεκτίμητο πλεονέκτημα στους διεθνείς συσχετισμούς, το πολιτικό κόστος του οποίου είναι σήμερα απαγορευτικό τόσο για τις ΗΠΑ όσο και για την Ευρώπη.

Μπορεί στην εισβολή στο Ιράκ το 2003 οι ΗΠΑ να χρησιμοποίησαν για τις βρόμικες δουλειές τους την ιδιωτική εταιρεία Blackwater αλλά ο ρόλος της ήταν βοηθητικός της εκστρατευτικής δύναμης.

Οι ιδιωτικοί στρατοί των ΗΠΑ δεν αποτελούν σε καμία περίπτωση άλλοθι μη ανάμιξης της Ουάσινγκτον σε μια εστία έντασης ή σύγκρουσης.

Το άλλοθι και τα προσχήματα έχουν βαρύνουσα σημασία στη σημερινή συγκυρία καθώς η ύπαρξη της «Βάγκνερ» δίνει ενδιάμεσες επιλογές στη Ρωσία σε πολλά μέτωπα.

Ας δούμε ένα σενάριο δυνητικής αλλά και ενδεχόμενης αποσταθεροποίησης στα Βαλκάνια, με τη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας να αποσχίζεται από τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και να σπεύδει να προσλάβει τους μισθοφόρους της «Βάγκνερ» για καθήκοντα αστυνόμευσης…

Τις καλές υπηρεσίες του Πριγκόζιν θα μπορούσαν να αναζητήσουν και οι Σέρβοι στο Κοσσυφοπέδιο.

Μπορεί ο Πριγκόζιν να πρόβαλε ένα τρέιλερ πραξικοπήματος αλλά η χρησιμότητά του εκτός συνόρων τού δίνει ασυλία.

Στην υποθετική περίπτωση μετωπικής σύγκρουσης του Πούτιν με τη «Βάγκνερ» είναι κάτι παραπάνω από αυτονόητο ότι οι εκτός συνόρων μισθοφόροι του Πριγκόζιν θα αντιμετώπιζαν το δίλημμα της εξόντωσης ή της εξαγοράς.

Τον Πριγκόζιν ή τον όποιο διάδοχό του μπορεί να τους δούμε σε όποιο σημείο του πλανήτη υπάρχει ένταση ή σύγκρουση.

Ετσι η μετασοβιετική Ρωσία χωρίς πολιτικό κόστος έχει πλέον μια στρατιωτική παρουσία σε χώρες που δεν είχε επιχειρήσει να τις εντάξει στην επιρροή της ούτε η ΕΣΣΔ στην περίοδο της ισχύος της.

Τούτων λεχθέντων ο Πριγκόζιν δεν έχει μόνο ασυλία αλλά μη παρακάμψιμο πόλο ισχύος στις εσωτερικές ισορροπίες της Ρωσίας των ολιγαρχών.

Απ’ ό,τι φαίνεται το κόστος του αυτονομημένου Πριγκόζιν δεν λειτουργεί ακόμη αποτρεπτικά για την αδιατάρακτη σχέση υπεργολαβίας που έχει συνάψει τα τελευταία χρόνια με το Κρεμλίνο.