Η είδηση της τελευταίας γυναικοκτονίας στην Καλαμαριά, ακόμη μιας γυναικοκτονίας, και το λέω με οργή και αγανάκτηση, με έβαλε στη διαδικασία να διαβάσω πώς κατέγραψαν τα μέσα την είδηση, να ακούσω όλες τις μαρτυρίες φίλων και γειτόνων του ζευγαριού, να διαβάσω πώς σχολίασαν οι χρήστες του διαδικτύου τη δολοφονία.
Θες από επαγγελματική διαστροφή; Θες λόγω ταύτισης εξαιτίας του φύλου μου; Πάντως το έκανα. Και τι συνειδητοποίησα; Οτι για ακόμη μία φορά η ελληνική κοινωνία προσπαθεί να δικαιολογήσει την πράξη του δράστη και να φορτώσει την ευθύνη στη γυναίκα.
«Την αγαπούσε τρελά. Της έλεγε «έλα να ξαναφτιάξουμε τη ζωή μας, έλα να ξαναπαντρευτούμε», αλλά αυτή επέμενε «όχι, δεν σε θέλω»», δήλωσε μπροστά σε κάμερες φιλικό πρόσωπο της οικογένειας του γυναικοκτόνου. «Αλλά»… Αυτό το «αλλά» που προσφέρει άλλοθι στον δολοφόνο, που του δίνει ελαφρυντικά, ότι δηλαδή αυτός προσπάθησε για το σωστό «αλλά αυτή δεν ήθελε», όταν συνοδεύεται από τη φράση «έλεγε στον πατέρα του ότι θα τη σκοτώσει» φτάνει, τελικά, να κανονικοποιήσει το έγκλημα.
Μα πώς είναι δυνατόν να συγχέεται η συντροφικότητα με την κτητικότητα; Ο έρωτας με τη βία; Η αγάπη με το έγκλημα; Και απαντώ: Οσο μεγαλώνουμε αγόρια που μαθαίνουν «να παίρνουν πάντα αυτό που θέλουν» και κορίτσια που αποδέχονται το «δεν είμαστε ίσοι, διαφορετικά θα κατουρούσαμε κι εμείς όρθιες» τόσο θα υπάρχει πρόσφορο έδαφος για περιστατικά έμφυλης βίας και για τέτοια εγκλήματα. Ξέρω, ή μάλλον θέλω να ελπίζω, ότι πολλές και πολλοί θα συμφωνήσουν. Ας μη μείνουμε, όμως, απλά στις διαπιστώσεις.
