«Κόουτς, πώς είναι η ζωή στην Αθήνα;» τον ρωτήσαμε σε ανύποπτο χρόνο πριν από περίπου έναν μήνα στο περιθώριο του βασικού σταδίου της προετοιμασίας του Παναθηναϊκού στην Αυστρία. «Σαν ανθρακωρύχος!» απάντησε και μας άφησε ξερούς. «Στην Αθήνα, σαν ανθρακωρύχος;» αναρωτηθήκαμε εύλογα. Οσοι έρχονται στον τόπο μας είθισται να έχουν την αίσθηση ότι βρίσκονται σ’ έναν επίγειο παράδεισο. Πού κολλάει, συνεπώς, το «ανθρακωρύχος»;
«Αγόρι μου, δεν βγαίνω απ’ το σπίτι καθόλου. Δεν θέλω να προκαλέσω. Πρέπει να είμαστε ταπεινοί… Στην καριέρα μου, γενικώς, μόνο στα Εμιράτα έβγαινα βόλτες. Επειδή δεν με αναγνώριζε κανένας»!
Ο άνθρωπος Ιβάν Γιοβάνοβιτς είναι όπως ο προπονητής Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Τάλε κουάλε. Δεν μεταμορφώνεται όταν πατάει το χορτάρι. Δεν επηρεάζεται το «εγώ» του. Εχει τον ίδιο αυτοέλεγχο. Παρόμοια αυτοπειθαρχία. Ιδια και απαράλλαχτη ταπεινότητα. Σε βαθμό υπερβολικό. Ακατανόητο.
«Μα εάν κυκλοφορήσεις στην Αθήνα, ακόμα και οπαδοί άλλων ομάδων να σε συναντήσουν στον δρόμο, συγχαρητήρια θα σου δώσουν για το ήθος και τη δουλειά σου. Δεν έχεις αντιληφθεί ότι έχεις την αναγνώριση απ’ όλους;» επιμείναμε μάλλον αφελώς.
«Αγόρι μου, δεν είμαι εγώ για τέτοια πράγματα. Πρέπει να είμαστε ταπεινοί», επανέλαβε. Λες και άκουγες κάποιον γέροντα μιας παράξενης θρησκείας που βρισκόταν επί χρόνια κλεισμένος σε «κελί» και απαρνιόταν τα εγκόσμια. Το κάτασπρο μαλλί, τα ανοιχτοπράσινα μάτια και το διαυγές του βλέμμα επέτειναν αυτή τη φαντασιακή εικόνα στο μυαλό. Δεν είναι, προφανώς, κάποιου τύπου… άγγελος. Ούτε ζούμε σε κόσμο αγγελικά πλασμένο.
Θα μπορούσε, εντούτοις, να ισχυριστεί κάποιος ότι… προσγειώθηκε λες και ήταν θεόσταλτος στον Παναθηναϊκό για να τον οδηγήσει στη Γη της Επαγγελίας μετά από πολλά χρόνια ανομβρίας, κακουχιών και πρωτόγνωρων/τραγελαφικών καταστάσεων που βίωσε.
Μέσα σε δύο χρόνια μεταμόρφωσε το «τριφύλλι» από ασχημόπαπο σε κύκνο. Από εκεί που πάλευε για να εξασφαλίσει μέσω του πρωταθλήματος ένα ευρωπαϊκό εισιτήριο, τον οδήγησε σε χρόνο «dt» σε ευρωπαϊκό όμιλο και έβαλε φαρδιά πλατιά την υπογραφή του στη μυθική πρόκριση επί της χλιδάτης Μαρσέιγ του πακτωλού των εκατομμυρίων, του Ομπαμεγιάνγκ και των υπόλοιπων παιχταράδων που τον συντρόφευαν.
Το «Ελλάς, Ευρώπη, Παναθηναϊκός» απέκτησε ξανά οντότητα και ξανάγινε το σύνθημα της απόλυτης έκστασης στα χείλη των φίλων της ομάδας. Τα εκατομμύρια των Παναθηναϊκών ανά τον ελληνισμό αισθάνονται ξανά υπερηφάνεια για τον αγαπημένο τους σύλλογο χάρη στον Ιβάν. Στην Ευρώπη μιλούν ξανά με δέος για τον Panathinaikos. Χάρη στον Γιοβάνοβιτς. Ο θεός του ποδοσφαίρου τού γύρισε πίσω όσα του χρωστούσε. Για όσα βίωσε στο φινάλε της περασμένης σεζόν, για την αμφισβήτηση στο πρόσωπό του, για την υπερβολική κριτική σε βαθμό αχαριστίας που άκουγε από ορισμένους μετά την απώλεια του πρωταθλήματος ενόσω είχε αναγεννήσει την ομάδα.
Για την απαράμιλλη στενοχώρια του, διότι δεν κατάφερε να αντέξει μέχρι το τέλος για να στεφθεί πρωταθλητής. Για τον περυσινό άδικο αποκλεισμό από τη Σλάβια Πράγας, αλλά πρώτα και πάνω απ’ όλα για το ρεσιτάλ κοουτσαρίσματος που παρέδωσε δωρεάν και στα δύο ματς με τη Μαρσέιγ, δένοντας κόμπο τον πολυδιαφημισμένο ομόλογό του στον γαλλικό πάγκο, Μαρθελίνο.
Το βράδυ της περασμένης Τρίτης στο «κολασμένο» Βελοντρόμ ήταν η απόλυτη ηδονή για κάθε φίλο του Παναθηναϊκού κι όσους Ελληνες αγαπούν το ποδόσφαιρο. Οπως ήταν και η απόλυτη επιβεβαίωση ότι στο ποδόσφαιρο, όπως και στη ζωή, στο τέλος της ημέρας παίρνεις αυτό που σου αξίζει. Ο,τι δικαιούσαι. Κι αν «αδικηθείς», στην πορεία θα έρθει η στιγμή εκείνη που ο θεός του ποδοσφαίρου θα σ’ τα δώσει πίσω. Αρκεί να το αξίζεις. Και να μην το βάλεις κάτω, όσα χτυπήματα κι αν δεχτείς.
Την πρώτη του σεζόν στην Ελλάδα πήρε το Κύπελλο. Τη δεύτερη έφτασε μία ανάσα πριν από την ανάκτηση των εγχώριων σκήπτρων κόντρα σε όλα τα προγνωστικά.
Στο ξεκίνημα της τρίτης, τον επανέφερε σε ευρωπαϊκό όμιλο και βρίσκεται δύο ματς πριν από την απόλυτη υπέρβαση: την επιστροφή των «πράσινων» στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση. Στο κούνημα του σεντονιού, στην ανατριχίλα του ύμνου του Τσάμπιονς Λιγκ. Είτε τα καταφέρει είτε όχι, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα το παλέψει μέχρι τελευταίας ρανίδας του αίματός του.
Η ιαχή «Γιοβάνοβιτς, πόρομ πορόμ πομ, πέρομ περόμ» δονεί πλέον την ατμόσφαιρα, όπως συνέβαινε κάποτε με τον τεράστιο Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Kι ας μην είχε φορέσει την πράσινη φανέλα με το τριφύλλι στο στήθος ως ποδοσφαιριστής. Νιώθει το μέγεθος του συλλόγου και δεν μειώνει κανέναν αντίπαλο. Ούτε τον ενδιαφέρει πώς θα κάνει δημόσιες σχέσεις.
Μόνο το πώς θα βγάλει τον καλύτερο εαυτό των παικτών του, την καλύτερη εκδοχή της ομάδας, των συνεργατών και του ίδιου του εαυτού του. Με δικαιοσύνη, δουλειά, γνώσεις, ταπεινότητα και σεβασμό. Ενα respect στον (προπονητή και στον άνθρωπο) Ιβάν Γιοβάνοβιτς είναι λίγο. Τα σέβη μας.
