Ολες τις τελευταίες μέρες ακούμε και διαβάζουμε αυτές τις λέξεις. Κλιματική Κρίση. Αλλαγή. Απειλή. Δηλαδή κινδυνεύουμε πολύ; Πλησιάζει το… τέλος μας; Ή μια απλή απειλή και μπορούμε να την ξεπεράσουμε;
Η πρώτη ενημέρωση είναι ανησυχητική.
«…Ο πλανήτης μας έχει καταγράψει 8 θερμά έτη στη σειρά, με τεράστιες καταστροφές και ακραία καιρικά φαινόμενα να πλήττουν φέτος την Ευρώπη, και την Ελλάδα. Τη στιγμή που τα επιστημονικά δεδομένα είναι πλέον συντριπτικά και η κλιματική κρίση επιδεινώνεται μέρα με τη μέρα, έχουμε την τύχη του μέλλοντός μας στα χέρια μας, καθώς είμαστε η τελευταία γενιά που γνωρίζει ότι καταστρέφουμε τον πλανήτη και η τελευταία που μπορεί να κάνει να κάνει κάτι γι’ αυτό και να εξασφαλίσει την ευημερία της, μέσα από τις μεγάλες μάχες που έχουμε να δώσουμε για τη φύση, την υγεία και την ασφάλειά μας…».
Η δεύτερη είναι απελπιστική.
«…Μπορείς να φανταστείς ένα μέλλον στο οποίο τα παιδιά δεν θα ξέρουν τι είναι οι εποχές και δεν θα μπορούν να τρώνε αγαπημένα φρούτα; Μπορείς να φανταστείς τις πολικές αρκούδες, τα δελφίνια και τα πουλιά να στέκονται μόνο ως αναμνήσεις σε ράφια μουσείων; Ολα όσα θεωρούμε δεδομένα και αποτελούν κομμάτι μιας αλυσίδας που εξασφαλίζει το παρόν και το μέλλον μας απειλούνται. Πρέπει λοιπόν να ενωθούμε απέναντι στις μεγάλες προκλήσεις που μας αφορούν όλους και η κλιματική αλλαγή είναι σίγουρα μία από αυτές…».
Το τελευταίο κεφάλαιο της «απειλής» το γράφουμε εμείς. Γνωρίζουμε λοιπόν τι πρέπει να κάνουμε και τι πρέπει να γίνει. Και αυτό εξαρτάται από εμάς και μόνον…
Ο νέος φίλος μας, ο Αγγελος, σπουδάζει Γεωπολιτική και Πληροφορική στο Πανεπιστήμιο της Γλασκόβης. Μας δίνει τις δικές του θέσεις γι’ αυτή την τεράστια απειλή:
«Πολλοί άνθρωποι έχουν υποβαθμίσει το πόσο σημαντική θα είναι η κλιματική αλλαγή, λέγοντας ότι το ελεύθερο εμπόριο θα μας σώσει. Αυτό το κείμενο στοχεύει να καταρρίψει αυτόν τον ισχυρισμό. Σε σύγκριση με την προβιομηχανική εποχή, η παγκόσμια μέση θερμοκρασία επιφάνειας έχει αυξηθεί κατά 1,2 βαθμούς Κελσίου. Η Συμφωνία του Παρισιού είχε ως στόχο να περιορίσει την αύξηση στον ενάμιση βαθμό. Στην πραγματικότητα, όμως, αυτό το όριο είναι ένας ελάχιστος αποδεκτός στόχος. Τι θα συμβεί, λοιπόν, στον 1,5 βαθμό; Εδώ είναι μερικές από τις συνέπειές του:
Πολύ πιο σοβαρές και πολυάριθμες φυσικές καταστροφές:
● Η στάθμη της θάλασσας θα ανέβει κατά 50 εκατοστά, με συνέπεια να βυθιστούν τα σπίτια περισσότερων από 130 εκατομμύρια ανθρώπων.
● Φρικτές επιπτώσεις στις προμήθειες τροφίμων και νερού, αύξηση των τιμών και κατάρρευση των αλυσίδων εφοδιασμού. Εάν ένας πόλεμος στην Ουκρανία μπορούσε να αποσταθεροποιήσει ολόκληρες χώρες όπως το Σουδάν, φανταστείτε τι θα συνέβαινε όταν οι παγκόσμιες-γεωργικές αποδόσεις μειωθούν σημαντικά.
● Το αποτέλεσμα θα είναι κάπου 100-400 εκατομμύρια άνθρωποι να κινδυνεύουν από πείνα.
● Ανάμεσα σε 1 δισεκατομμύριο και 4 δισεκατομμύρια άνθρωποι θα έχουν έλλειψη νερού, η οποία θα σκοτώσει εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους. Και το χειρότερο. Αυτό δεν θα επηρεάσει τις περισσότερες από τις πλούσιες χώρες (εκείνες που ευθύνονται γι’ αυτό εξαρχής). Αυτό θα είναι πιο επιζήμιο για τον Παγκόσμιο Νότο και τις χώρες που έχουν τα λιγότερα μέσα για να το πολεμήσουν.
Ενας και μοναδικός τρόπος με τον οποίο μπορούμε να αποφύγουμε το όριο των 2 βαθμών Κελσίου είναι εάν οι εκπομπές αρχίσουν να μειώνονται ΑΜΕΣΑ. Το εμπόριο δεν πρόκειται να μας σώσει. Στην πραγματικότητα, συνεχίζει να κάνει τα πράγματα χειρότερα, καθώς όλο και περισσότερες εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα πηγαίνουν στην ατμόσφαιρα κάθε χρόνο, όλα προς όφελος μερικών δισεκατομμυριούχων. Οι μικροί στόχοι που έχουν θέσει οι χώρες δεν θα τεθούν σε ισχύ μέχρι τη δεκαετία του 2050, οπότε θα είναι ήδη πολύ πολύ αργά.
Τι πρέπει να κάνουμε όλοι γι’ αυτό; Πρέπει να αντιδράσουμε και να οργανωθούμε, δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να αποτρέψουμε αυτήν την καταστροφή που πλησιάζει σύντομα. Χωρίς μια προσεκτικά σχεδιασμένη από το κράτος οικονομία, με αυστηρούς κλιματικούς στόχους και στόχους, εθνικοποίηση όλων των ενεργειακών τομέων και αναγκαστική μετάβαση στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να αποφύγουμε την καταστροφή που έρχεται στον δρόμο μας.
———
«Η ανώτατη αρετή δεν είναι να είσαι ελεύθερος. Είναι να μάχεσαι για την ελευθερία…»
ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ
