Συνήθως αυτή είναι μια συζήτηση που γίνεται παρά θίν’ αλός και προς το τέλος της άδειας. Κανένας -ή σχεδόν- δεν έχει καμία διάθεση να επιστρέψει στην επαγγελματική του ρουτίνα, ωστόσο φέτος μοιάζει όλοι να είναι έτοιμοι για μικρές ή μεγάλες επαναστάσεις.
Και δεν είναι μόνο οι γιατροί που φεύγουν κακήν κακώς από το ετοιμόρροπο ΕΣΥ έχοντας προ πολλού ξεπεράσει τα όρια της εξουθένωσης, αλλά και επιχειρηματίες που εγκαταλείπουν τις μικρές επιχειρήσεις τους βλέποντας ακόμα μία κρίση να έρχεται κατά πάνω τους, αγρότες που η σοδειά δεν τους εξασφαλίζει ούτε τα προς το ζην, εργάτες γης που μεταναστεύουν ξανά για άλλα πιο φιλόξενα μέρη, ιδιωτικοί υπάλληλοι που δεν βγάζουν ούτε τον μήνα με τον μισθό τους.
Εσχάτως οι αναλυτές της αγοράς εργασίας κάνουν λόγο για «μεγάλη επανεξέταση» – οι εργαζόμενοι δηλαδή πια συνειδητοποιούν αυτό που έλεγε ο παππούς Μαρξ: δεν έχουν να χάσουν τίποτα άλλο παρά τις αλυσίδες τους. Η έρευνα «Hopes and Fears» της PwC σε δείγμα σχεδόν 54.000 εργαζομένων σε 46 χώρες και γεωγραφικές περιοχές δείχνει πως ένας στους τέσσερις θεωρεί πιθανό να αλλάξει δουλειά μέσα στους επόμενους 12 μήνες είτε γιατί έχει εργαστεί υπερβολικά (44%), είτε γιατί δυσκολεύεται να καλύψει τα μηνιαία έξοδα (38%), είτε γιατί εκτιμά ότι η εταιρεία όπου εργάζεται δεν θα επιβιώσει μία δεκαετία με την τρέχουσα πορεία της (43%).
«Οι εργαζόμενοι θα παραιτηθούν αν δεν έχουν υποστήριξη, πόρους και ευελιξία», αναφέρει σε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο, στο οποίο αναλύει διεξοδικά τους λόγους της «Μεγάλης Παραίτησης», η διευθύντρια του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών στη Διοίκηση Ανθρώπινου Δυναμικού του ΟΠΑ, Μαρία Βακόλα. Με άλλα λόγια, τα απανταχού αφεντικά που κακόμαθαν τα χρόνια της μεγάλης κρίσης θα πρέπει να ξεβολευτούν…
