Όσο συνήθεια κι αν έχει γίνει η φρίκη στα μάτια μας, όσο και έαν συγκατοικούμε με την καταστροφή που συμβαίνει δίπλα μας, υπάρχουν εικόνες όπως αυτή του φωτογράφου Γιώργου Μουτάφη, στην οποία τα λόγια στερεύουν και και τα βλέμματα μας χάνονται στο κενό.
«Εχθές, βρεθήκαμε στις πλημμυρισμένες γειτονιές του Παλαμά Καρδίτσας, μαζί με τον Alexandros Avramidis για να φωτογραφίσουμε και να μιλήσουμε με ανθρώπους της περιοχής. Ένας άντρας από ένα γειτονικό κατάστημα μας φώναξε για να μας δείξει κάτι.
Δυο γιαγιάδες ξαπλωμένες πάνω σε ράφια dexion μέσα σε μια αποθήκη.
Πέρασαν αρκετά δευτερόλεπτα για να μπορέσω να επεξεργαστώ αυτό που έβλεπα.
Η κυρία Ευφροσύνη και η κυρία Ελευθερία, 85 και 86 χρονών αντίστοιχα.
Πόσο ντροπή ρε γαμώτο».
Η κυρία Ευφροσύνη και η κυρία Ελευθερία θα έπρεπε να είναι στο σπίτι τους, στην ασφάλεια τους. Θα έπρεπε να κάθονται στο σαλόνι τους, να βλέπουν τηλεόραση, να βγαίνουν στο μπαλκόνι, να κάνουν βόλτες με τις φίλες τους, να βλέπουν τους συγγενείς τους. Καταστάσεις και συνθήκες που είναι άγνωστο αν θα μπορέσουν να ξαναζήσουν. Στην καταγραφή των ζημιών που προκάλεσαν οι καταστροφικές πλημμύρες, δε θα δείτε γραμμένη πουθενά την αξιοπρέπεια. Χάθηκε κι αυτή, ή μάλλον, την άφησαν να χαθεί γιατί δεν την υπολογίζουν. Γιατί η κυρία Ευφροσύνη και η κυρία Ελευθερία είναι απλώς άλλες δύο αποζημιώσεις για το κράτος.
Η Σοφία Κατέβα και άλλοι πέντε κάτοικοι από την Ματαράγκα Καρδίτσας, ένας τόπος ο οποίος γλίτωσε τα χειρότερα, από καθαρή τύχη και μόνο, βρέθηκαν στον Παλαμά για να βοηθήσουν τους πληγέντες, τους συνανθρώπους τους που βρίσκονται σε ανάγκη. Η ιστορία πίσω από την εικόνα του Γιώργου Μουτάφη, είναι η εξής: «Φτάσαμε σε αυτό το σπίτι. Τους είπαμε πόσα άτομα είναι για να δώσουμε την ανάλογη ποσότητα, μας είπαν ότι είναι 30 άτομα. Ο κύριος που ήταν κάτω, μας ρώτησε αν μπορούμε να μεταφέρουμε δύο ηλικιωμένες (κα Ευφροσύνη και κα Ελευθερία). Τις φέραμε αγκαλιά από τα διπλανά σπίτια. Λέμε, πού θα τις πάμε. Έρχεται και μια βάρκα, αλλά δε μπορούσαν να μπουν οι γιαγιάδες, επειδή ήταν κατάκοιτες. Ας τις βάλουμε, λέμε στην καρότσα, λέμε, πού θα τις πάμε; Κάνουμε όπισθεν με την καρότσα και μας λένε να πάμε στην κάβα. Μας λένε ότι δε θα μπουν στη κάβα και ότι είναι οι δικοί τους εκεί.
Διασώσαμε τις γιαγιάδες από τα σπίτια τους και κατέληξαν ξαπλωμένες στην αποθήκη. Διακινδυνεύουμε, κάνουμε τα αδύνατα δυνατά και κάποιοι πήγαν και βάλανε τις γιαγιάδες ανάμεσα στα ράφια που από πάνω έχει μπουκάλια, χωρίς καμία ασφάλεια. Συντονισμός δεν υπάρχει κανείς, στον Παλαμά κάνει ο καθένας ό,τι θέλει. Η κατάσταση είναι εκτάκτου ανάγκης, σα να έχουμε πόλεμο. Μόνο οι εθελοντές βοηθούν, κανείς άλλος. Υπάρχουν ανάγκες για φάρμακα τα οποία καλύπτονται αποκλειστικά από τους εθελοντές. Είναι σα να είμαστε Ουγκάντα», ανέφερε στην Εφ.Συν η Σοφία Κατέβα.
Οι κάτοικοι στη Ματαράγκα Καρδίτσας νιώθουν τυχεροί και βρίσκονται στα σπίτια τους. Πέρα από τύχη όμως, νιώθουν και κάτι άλλο. Έναν τεράστιο φόβο για τον χειμώνα που πλησιάζει απειλητικά, με τεράστιο μέρος των περιουσιών και της αγροτική τους παραγωγής να έχει καταστραφεί.
«Εμείς στη Ματαράγκα δε πλημμυρίσαμε, ήμασταν τυχεροί. Ο χειμώνας θα είναι πάρα πολύ δύσκολος. Αν δεν έχουμε παραγωγή στο βαμβάκι, δε θα έχουμε χρήματα. Αν δεν έχουμε καλαμπόκι, δε θα μπορούμε να ταΐσουμε τα ζώα μας. Είμαστε θυμωμένοι, απελπισμένοι και στεναχωρημένοι. Λέμε ότι ευτυχώς έχουμε τα σπίτια μας, αλλά είμαστε φοβισμένοι για το μέλλον. Από όλο το χωριό. Όσες αποζημιώσεις και να δώσουν, δε φτάνουν. Η περιφέρεια της Θεσσαλίας είχε πάρει χρήματα για αντιπλημμυρικά έργα και δεν έκανε τίποτα. Κανένας δεν πίστευε μετά τον Ιανό ότι θα πλημμυρίσουν ξανά. Έχω τρία μικρά παιδιά, τα βλέπουν και στεναχωριούνται. Πηγαίνουν μικρά παιδιά και βοηθούν αντί να υπάρχουν φορείς. Αυτό μας έμεινε, τίποτα άλλο. Έχουμε μόνο ο ένας τον άλλον», σημειώνει η κάτοικος του χωριού.
