Σε κλίμα έντονης συγκίνησης, όπως ήταν προβλεπόμενο, πραγματοποιήθηκε η κηδεία του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, με πάνω από εννέα χιλιάδες πολίτες στην πλατεία Ντουόμο του Μιλάνου και άλλες δύο χιλιάδες (κυρίως επισήμους, συγγενείς, φίλους και συνεργάτες του Καβαλιέρε) στο εσωτερικό του καθεδρικού ναού του Μιλάνου.
Οι οπαδοί της Μίλαν, όταν το φέρετρο μεταφέρθηκε στην είσοδο του ναού, άρχισαν να φωνάζουν «un presidente, c’è solo un presidente» (ένας πρόεδρος, υπάρχει μόνον ένας πρόεδρος). Λίγο πριν, είχαν θυμηθεί μια άλλη φράση, από τις πιο αγαπητές στον καβαλιέρε: «όποιος δεν χοροπηδά, είναι κομμουνιστής».
Το «παρών» στην τελετή έδωσαν αρκετοί Ιταλοί πολιτικοί, αλλά λιγοστοί ξένοι: πήγαν στο Μιλάνο η πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι, ο πρόεδρος της δημοκρατίας Σέρτζιο Ματαρέλα, ο τεχνοκράτης πρώην πρωθυπουργός Μάριο Ντράγκι. Σε ό,τι αφορά, όμως, τις ξένες προσωπικότητες, είδαμε μόνον τον επικεφαλής του ΕΛΚ, Μάνφρεντ Βέμπερ, τον ακραίο, Ουγγρο πρωθυπουργό Βίκτορ Ορμπαν και τον εμίρη του Κατάρ, Χαλίφα Αλ Θάνι.
Επί τρεις ημέρες, τα τρία τηλεοπτικά κανάλια του ομίλου Μπερλουσκόνι και, σε μεγάλο βαθμό, η δημόσια τηλεόραση Rai μετέδωσαν αφιερώματα, συνεντεύξεις, έστησαν έκτακτες συνδέσεις, αφιερωμένες στη ζωή και το έργο του «μίστερ τιβί». Δεν είχε συμβεί ποτέ, ούτε με τον θάνατο ενός άλλου, πασίγνωστου επιχειρηματία, του Τζιάνι Ανιέλι. Εκείνος, όμως, σε αντίθεση με τον Σίλβιο, προτιμούσε τους χαμηλούς τόνους και απέφευγε την υπερέκθεση στα μέσα ενημέρωσης.
Παράλληλα με τη συγκίνηση της εξοδίου ακολουθίας, συνεχίστηκαν και οι ενστάσεις σε ό,τι αφορά την απόφαση της κυβέρνησης Μελόνι να κηρύξει τη χθεσινή ως ημέρα εθνικού πένθους. Μεταξύ των άλλων, και ο διευθυντής της εφημερίδας La Stampa, Μάσιμο Τζανίνι, υπενθύμισε ότι κάτι τέτοιο δεν είχε συμβεί ούτε όταν δολοφονήθηκαν από την Κόζα Νόστρα, οι δύο δικαστικοί – σύμβολα του αγώνα κατά της μαφίας, ο Τζοβάνι Φαλκόνε και ο Πάολο Μπορσελίνο. Από τότε, όμως, πέρασαν τριάντα χρόνια και άλλαξαν πάρα πολλά.
Την ίδια στιγμή, πληθαίνουν τα ερωτήματα σχετικά με τις πολιτικές επιπτώσεις, με το τι θα συμβεί στο εσωτερικό της ιταλικής συντηρητικής παράταξης, τώρα που ο Σίλβιο δεν υπάρχει πια. Οι αναλυτές προσπαθούν να καταλάβουν, μεταξύ των άλλων, αν η Μελόνι θα επιχειρήσει να απορροφήσει, με το κόμμα της, Αδέλφια της Ιταλίας, τους «ορφανούς ψηφοφόρους» του καναλάρχη, ιδιοκτήτη ομάδας και πολιτικού.
Για να το πετύχει, όμως, πρώτα θα πρέπει να προχωρήσει σε μια μετριοπαθή στροφή προς το κέντρο, στο οποίο κινείται, ακόμη, η μπερλουσκονική Φόρτσα Ιτάλια. Κάι δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι είναι έτοιμη να το κάνει, διότι την ίδια ώρα θα μπορούσε να χάσει τους πιο ακραίους της υποστηρικτές.
Σε ό,τι αφορά, τέλος, τις άμεσες εξελίξεις, η Ιταλίδα πρωθυπουργός ανακοίνωσε ότι, αύριο, το υπουργικό συμβούλιο θα συζητήσει τη μεταρρύθμιση του δικαστικού συστήματος και ότι θα την ονομάσει, ακριβώς, «μεταρρύθμιση Μπερλουσκόνι». Στα κύρια περιεχόμενά της, όπως διαρρέει, φέρεται να συμπεριλαμβάνονται κανόνες που δεν θα επιτρέπουν στους δημοσιογράφους να δημοσιεύουν τηλεφωνικές παρακολουθήσεις από δικαστικές έρευνες, ενώ μπορεί να «αποδυναμωθεί» και το αδίκημα της αθέμιτης άσκησης επιρροής, στο εσωτερικό της δημόσιας διοίκησης. Για αρκετά αδικήματα, τέλος, σε περίπτωση αθώωσης του κατηγορούμενου, η Εισαγγελία -όπως φαίνεται- δεν θα μπορεί να ασκεί έφεση.
