Η δημοσκοπική εκτόξευση της Εναλλακτικής για τη Γερμανία στη δεύτερη θέση ήδη θέτει το ερώτημα αν σύντομα θα δούμε μια φωτογραφία της στιγμής που θα αποτυπώνει την πρωτιά της Ακρας Δεξιάς. Πριν από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2021, η πλειονότητα των δημοσκοπήσεων έδινε τους Σοσιαλδημοκράτες στην τρίτη θέση, μια καταγραφή που ακυρώθηκε στις εκλογές, με το SPD να αναδεικνύεται πρώτο κόμμα.
Η πολυδιάσπαση της πολιτικής σκηνής στη Γερμανία καθιστά δύσκολη μια αξιόπιστη καταγραφή των τάσεων της κοινής γνώμης.
Ο κατακερματισμός των πολιτικών δυνάμεων στη Γερμανία καθιστά ολοένα και περισσότερο τις δημοσκοπήσεις, από φωτογραφία της στιγμής, σε φωτογραφία της κακιάς στιγμής…
Οταν η διαφορά των Σοσιαλδημοκρατών με τους Πράσινους χθες, αλλά και με την Εναλλακτική σήμερα, είναι μία έως δύο ποσοστιαίες μονάδες, τότε η ανατροπή στην πολιτική σκηνή είναι σαφές ότι δεν μπορεί να είναι μόνο μία διαπίστωση που βασίζεται σε δημοσκοπήσεις.
Ομως, η πραγματικότητα είναι αμείλικτη, καθώς πέρα από την κατάταξη της δημοσκοπικής δύναμης των κόμματων, η ανάδειξη της Εναλλακτικής ως ισοδύναμης δύναμης του SPD συρρικνώνει τα σενάρια κυβερνητικών συνασπισμών.
Αν οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις ήταν εκλογικά αποτελέσματα, τότε δύο εναλλακτικά κυβερνητικά σχήματα θα ήταν εφικτά:
● ένας νέος Μεγάλος Συνασπισμός Χριστιανοδημοκρατών – Σοσιαλδημοκρατών
● ένας συνασπισμός Χριστιανοδημοκρατών – Εναλλακτικής.
Το κατά πόσον η δημοσκοπική εκτόξευση της Εναλλακτικής ήταν μια φωτογραφία της κακιάς στιγμής θα το δούμε στις τοπικές εκλογικές αναμετρήσεις σε επίπεδο ομόσπονδων κρατιδίων.
Μια Γαλλία, όπου η Λεπέν θα θεωρείται πρόεδρος σε αναμονή και μια Γερμανία, όπου η Εναλλακτική θα θεωρείται ως μελλοντικός κυβερνητικός εταίρος, προαναγγέλλουν βραχυκύκλωμα χωρίς προηγούμενο στη δυναμική της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.
Μέχρι σήμερα, η πολιτική ηγεσία της Γερμανίας δεν θέλησε να επενδύσει στην εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και επέλεξε την περιχαράκωση στο στάτους κβο. Αν η Εναλλακτική γίνει κυβερνητικός εταίρος, θα ενισχυθεί η προσπάθεια της Λεπέν να εμφανίσει τον Εθνικό Συναγερμό ως κανονικότητα και αντίστροφα.
Δεκαπέντε χρόνια μετά την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, τριάμισι χρόνια μετά την έναρξη της πανδημίας και ενάμιση χρόνο μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, οι εξελίξεις στη Γερμανία και στη Γαλλία προαναγγέλλουν όχι την παράταση, αλλά την αποδόμηση των κεκτημένων της ευρωπαϊκής ενοποίησης από την υπογραφή της Συνθήκης της Ρώμης το 1957.
Δίχως υπερβολή, στο ερώτημα «Πού πάει η Ε.Ε.;» δεν υπάρχει απάντηση λόγω της μηδενικής ορατότητας.
