Η Ικαρία της μνήμης

Θυμάσαι τα γράμματα που έστελνε η μητέρα στα αδέλφια της. Το δίφυλλο επιστολόχαρτο με τις μπλε διαγραμμίσεις. «Αγαπημένα μου αδέλφια…». Τη διεύθυνση στον «αεροπορικό» φάκελο. «Πρόσεχε! Καθαρά τα γράμματα. Να διαβάζονται!»: Χωρίον Φραντάτο «τελεία!». Εύδηλος «τελεία!». Ικαρία «τελεία!».

Εδρα τοπικής κοινότητας το Φραντάτο, δημοτική ενότητα Ευδήλου, Βορράς· ένας δήμος όλη η Ικαρία, με έδρα τον Αγιο Κήρυκο, Νότος. Υψόμετρο γύρω στα 500, κάτοικοι στην τελευταία απογραφή (υποθετική!) 137. Οικισμοί που ανήκουν στην τοπική κοινότητα Φραντάτου: Αυλάκι, Καλαμουρίδα, Κάμπος, Κρεμαστή, Μάραθο(ς), Πηγή και Στάβλος. Ολα βουλιαγμένα στο πράσινο, στολισμένο αυτή την εποχή με ανθισμένα σπάρτα που ευωδιάζουν· μοναδικά!

Κόμπο τον κόμπο λύνεις τις μνήμες –όσες ακόμα διατηρούνται και διαρκούν– γύρω από ένα τραπέζι, που στρώθηκε σχεδόν ξαφνικά, επειδή δεν θέλατε να αναστατώσετε με ετοιμασίες. Θέλατε μόνο να γεφυρώσετε μνήμες· ένα σύντομο ταξίδι (στην Ικαρία), μια σύντομη επίσκεψη στο σόι (Φραντάτο) από μητέρα (πρώτη γενιά), εσύ (δεύτερη), δυο ανιψιές (τρίτη), ένας δισέγγονος (τέταρτη γενιά), μια φίλη (μάρτυρας της συνάντησης). Ξαδέλφια κι ανίψια οι οικοδεσπότες, που έμειναν στο χωριό και που χωρίς αυτά οι μνήμες θα ήταν άστεγες κι αδέσποτες.

Σπονδή στη μνήμη από πιτάκια στο τηγάνι, ντολμαδάκια γιαλαντζί, ντόπιο τυρί (καριώτικη κοπανιστή), ένα ποτήρι αρχαίο κρασί, γηγενές, φωκιανό· ο πράμνιος οίνος των αρχαίων, τότε που η πρωτεύουσα ήταν στον παράλιο Κάμπο και λεγόταν Οινόη, όπου και αρχαιολογικό μουσείο. Δεκάδες ονόματα περνούν από το τραπέζι· ζώντων και απόντων. Οχτώ αδέλφια η πρώτη γενιά. Είκοσι πέντε πρωτοξάδελφα. Βάλε μέσα Αλεξάνδρεια και Μπουένος Αϊρες, πρόσθεσε λοιπούς απογόνους (κατιόντες!) και κάνε σούμα…

Το χρωστούσες αυτό το ταξίδι. Πρώτα σε σένα. Μετά σε όλους τους άλλους που υπήρξαν πριν από σένα και δεν υπάρχουν πια. Χωρίς μνήμες και μνήμες προγόνων δεν έχεις πυξίδα στη ζωή. Δεν έχεις πού να πατήσεις για το επόμενο βήμα. Μένεις μετέωρος…