Δεν είναι όλα μαύρα για τον ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.

Οταν πρόκειται για αριστερούς, θεωρώ κακόηχη την έκφραση «κάποιοι θα αποστρατευτούν στον ΣΥΡΙΖΑ» μετά τη βαριά ήττα και στις δεύτερες εκλογές. Εκφραση που έχει νόημα μόνο αν χρησιμοποιείται μεταφορικά, διότι αποστρατεία στην Αριστερά δεν υπάρχει. Οι περισσότεροι εξ ημών είμαστε στρατευμένοι στον χώρο διά βίου, αφήνουμε ηγετικές θέσεις, δεν μετέχουμε σε βουλευτικές εκλογές, αλλά δεν πάμε σπίτι μας – επιλογή που έχω κάνει και προσωπικά.

Αν ισχύει αυτό που τόνισε κατ’ επανάληψη ο Αλέξης Τσίπρας, «ερχόμαστε από πολύ μακριά και πάμε πολύ μακριά», δεν δικαιούμαστε να απογοητευόμαστε ούτε να μοιρολατρούμε.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κέρδισε ξανά τις εκλογές, αλλά, με την αποχή στο περίπου 50%, το ποσοστό του στους δικαιούμενους ψήφου είναι 20%. Πού είναι, λοιπόν, η παντοδυναμία του; Εξάλλου, η θρακική εκστρατεία Κυριάκου και Ντόρας απέτυχε, διότι ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. διατήρησε την πρωτιά στη Ροδόπη, ενώ στην Ξάνθη πέτυχε το δεύτερο μεγαλύτερο ποσοστό του πανελλαδικά. Ανθρακες ο θησαυρός για την «αμαζόνα» της Ν.Δ.

Θετικό μήνυμα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. έχει «πάγκο», για να μιλήσουμε με ποδοσφαιρικούς όρους. Το κύριο βάρος της πρόσφατης εκλογικής μάχης σήκωσαν νέα στελέχη, μερικά εκ των οποίων μέχρι χθες άγνωστα. Αρα, η ανανέωση που χρειάζεται το κόμμα τής προ ετών νικηφόρας Αριστεράς έχει σοβαρές πιθανότητες επιτυχίας, αρκεί όχι μόνο να τη συναποφασίσουμε, αλλά και να την υλοποιήσουμε – θα έλεγα και στο κρίσιμο πεδίο των ιδεών.

Στα δύσκολα χρόνια για τον ιταλικό λαό και τους λαούς της Ευρώπης, όταν τα απελευθερωτικά οράματα υποχωρούσαν, ο κουμμουνιστής ηγέτης και μεγάλος διανοητής Αντόνιο Γκράμσι είχε καλέσει τους επαναστάτες στην «απαισιοδοξία της γνώσης» να αντιπαραθέσουν την «αισιοδοξία της βούλησης».

Μας είναι εξαιρετικά χρήσιμη σήμερα αυτή η παραίνεση του Γκράμσι, την οποία οφείλουμε να ακολουθήσουμε ως Αριστερά του 21ου αιώνα, διότι ο ΣΥΡΙΖΑ, από την ίδρυσή του το 2004, όταν όρισε ως έμβλημά του τις τρεις σημαίες –την κόκκινη για τις αξίες του εργατικού κινήματος, την πράσινη της οικολογίας και τη μωβ του φεμινισμού και άλλων κοινωνικών κινημάτων–, δεν είναι ένας συνηθισμένος αριστερός κομματικός φορέας. Επιδίωξε και οφείλει να εμμείνει στην υπέρβαση τόσο του παραδοσιακού κομμουνισμού όσο και της σοσιαλδημοκρατίας.

Γι’ αυτό είχαμε σπεύσει εκ των πρώτων στη Γένοβα και στο Πόρτο Αλέγκρε, αντιδρώντας στη θατσερική ΤΙΝΑ (δεν υπάρχει εναλλακτική) με το «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός» και «οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη». Σύνθημα που σήμερα αναδιατυπώνεται ως «οι άνθρωποι και το περιβάλλον πάνω από τα κέρδη».

*Ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς