Η γυναικοκτονία της 84χρονης στη Χαλκίδα από τον σύζυγο της, μας θυμίζει ξανά πως ασφαλείς δεν είμαστε ποτέ, ούτε καν μέσα στο σπίτι μας. Λίγες μέρες πριν η Άννα, τώρα η γυναίκα της Χαλκίδας. Πάλι. Με μαχαίρια, με καραμπίνες, με γυμνά χέρια, το “αλλη μια λιγότερη” έχει καταλήξει από σύνθημα, καθημερινή επικαιρότητα.
Και παράλληλα, φαίνεται ότι τα σοκαριστικά νούμερα των θυμάτων, δεν είναι αρκετά για τα απαιτητικά στάνταρ της πολιτείας ώστε επιτέλους να κινητοποιηθεί αληθινά. Άλλωστε, όπως είχε δηλώσει η Μαρία Συρεγγέλα κατά τη διάρκεια της θητείας της ως υφυπουργός Εργασίας, αρμόδια για την Ισότητα των φύλων, «είμαστε σε καλύτερη κατάσταση από τη Βενεζουέλα ή το Μεξικό, γιατί εκεί υπάρχουν πολύ περισσότερες γυναικοκτονίες».
Επομένως, πόσες νεκρές θέλει να δει το κράτος ώστε να αποφασίσει να κάνει κάτι; Στις πόσες θα χορτάσουμε; Πότε θα αναγνωρίσουμε επίσημα ότι ναι, υπάρχει πρόβλημα;
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, σε προεκλογική του συνέντευξη σε πρωινή εκπομπή του Alpha, αναφερόμενος στα θέματα που αφορούν την έμφυλη ισότητα, παραδέχτηκε ότι δεν επιθυμεί να χρησιμοποιείται ο όρος “γυναικοκτονία” με την νομική του διάσταση, αλλά με την…συμβολική. Άλλωστε, δεν έχει υπάρξει γενικώς πρόθεση να αναγνωριστεί ο όρος νομικά από την παρούσα κυβέρνηση. Ίσως και το αντίθετο, κρίνοντας από απόψεις στελεχών του κυβερνώντος κόμματος όπως ο Γιάννης Λοβέρδος (“ένας κακοποιητικός σύζυγος μπορεί να είναι καλός πατέρας”).
Η ρητορική ότι η νομική αναγνώριση του εγκλήματος της γυναικοκτονίας είναι από άχρηστη μέχρι και νομικά επιβλαβής, είναι πέρα για πέρα επιφανειακή. Η γυναικοκτονία αναγνωρίζεται ήδη ως ιδιώνυμο αδίκημα σε κάποιες χώρες, όπως η Κύπρος. Ως ιδιώνυμο, χαρακτηρίζουμε ένα αδίκημα το οποίο προβλέπεται και τιμωρείται από ειδικό ποινικό νόμο. Η τροποποίηση δεν συνεπάγεται απαραίτητα μεγαλύτερη ποινή για το έγκλημα αυτό, αλλά το σημαντικό είναι ότι προσφέρει ορατότητα στα έμφυλα εγκλήματα, ενώ γίνεται και καλύτερη εφαρμογή της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης που αφορά τα δικαιώματα των γυναικών.
Επιπλέον, η δυνατότητα καταγραφής και τήρησης αρχείου για τις γυναικοκτονίες στην Ελλάδα, είναι σημαντική όσο ποτέ και η χώρα μας σε αυτό πάσχει, καθώς δεν τηρείται καμία θεσμική καταγραφή του φαινομένου της γυναικοκτονίας από το κράτος. Η ΕΛ.ΑΣ. καταγράφει μόνο τα αδικημάτα που τελούνται στο πλαίσιο της ενδοοικογενειακής βίας, βάσει του Ν. 3500/2006, κάτι που αποκλείει από την καταγραφή εγκλήματα εκτός πλαισίου της θεσμοθετημένης οικογένειας.
Επιπλέον, είναι τεράστια η ανάγκη ουσιαστικής πρακτικής αντιμετώπισης. Αύξηση χρηματοδοτήσεων στις δομές θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας. Λειτουργική δωρεάν νομική βοήθεια. Μέριμνα για τα θύματα έμφυλης βίας σε αποκεντρωμένες περιοχές. Αναδιάρθρωση της διαδικασίας που ακολουθείται στα αστυνομικά τμήματα και πρόσληψη εξειδικευμένων επαγγελματιών που θα είναι σε θέση να διαχειριστούν σε πρώτο βαθμό τα θύματα. Ενημέρωση για την έμφυλη βια, με καμπάνιες που δεν θα μένουν στα κλισέ “σπάσε τη σιωπή” και “δεν είσαι μόνη”, μεταθέτοντας την ευθύνη στα θύματα, ενώ στην πραγματικότητα, είναι όντως μόνα.
*Πολιτική Επιστήμονας
