Καθισμένος στο δωμάτιο του ξενοδοχείου, με θέα την Ακρόπολη (σήμα κατατεθέν), με το που αντικρίζει κάποιος τον John Charles Barrett, κατά κόσμον Desmond Child, αντιλαμβάνεται αμέσως ότι έχει να κάνει με κάποιον που νιώθει ευγνωμοσύνη γιατί στον κόσμο υπάρχει μουσική. I was made for loving you, You give love a bad name, Livin’ on a prayer, Poison, If you were a woman and I was a man, I hate myself for loving you… είναι τόσα πολλά και τόσο τραγουδισμένα και αγαπημένα τα τραγούδια του, που μαζί συνθέτουν ένα σημαντικό κομμάτι της ιστορίας της μουσικής.
Ο Desmond εισήχθη άλλωστε στο Songwriters Hall of Fame και είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου του, καθώς και του διοικητικού συμβουλίου της ASCAP. Το 2018, πήρε το διάσημο βραβείο Founders Award της περίφημης ένωσης Αμερικανών δημιουργών, γιορτάζοντας παράλληλα τα 40 χρόνια του ως περήφανο μέλος της.
Μετά τη θριαμβευτική συναυλία του το περασμένο καλοκαίρι στο Ηρώδειο, επανέρχεται με την αυτοβιογραφία του «Livin’ on a prayer», που ετοιμάστηκε με τη βοήθεια του κορυφαίου μουσικού βιογράφου David Ritz.
● Πώς και αποφάσισες να γράψεις τα απομνημονεύματά σου; Υπήρξες ποτέ οπαδός του «ζήσε γρήγορα, πέθανε νέος»;
Μμμ… κοιτάζοντας πίσω μπορώ να πω ναι. Εκείνη την εποχή, φαινόταν εφικτό να κάψεις το κερί και από τις δύο μεριές. Βασικά, γράφοντας αυτό το βιβλίο ήθελα να μοιραστώ την ιστορία της μεταμόρφωσής μου από αταίριαστο outsider σε μουσικό πρωτοπόρο. Ηθελα να αφηγηθώ την αντισυμβατική ανατροφή μου, καθώς η οικογένειά μου εγκατέλειψε την Κούβα τη δεκαετία του 1960 και έπεσε στη φτώχεια…
● Ποιον τρόπο ακολουθείς συνήθως για να γράφεις τραγούδια;
Μιλάω με τον εαυτό μου, κάνοντάς του απλές ερωτήσεις, καθημερινές, φωναχτά. Ξέρεις, ένας καλλιτέχνης συχνά δεν έχει κανέναν να μιλήσει, βρίσκεται πολλές φορές σε νοητικό αδιέξοδο και σύγχυση. Γίνεται ένα παιχνίδι, όπου προσπαθείς να ξεγελάσεις διάφορες ιδέες, ώστε να βγουν από το κεφάλι σου. Στην ουσία ξεγελάς τον εαυτό σου.
● Είναι ένα από τα πράγματα που σου έμαθε ο μεγάλος Bob Crewe ή η μητέρα σου;
Ο Bob πίστευε στον συνδυασμό των πραγμάτων. Ελεγε ότι επιτυχία είναι όταν βλέπεις ένα μεγάλο αστέρι στον ουρανό. Αλλά ποτέ δεν είναι μόνο αυτό. Είναι ένα αστέρι που ευθυγραμμίζεται με ένα άλλο αστέρι, αυτό μ’ ένα άλλο και μ’ ένα άλλο και το πρώτο αστέρι όλων είναι το ίδιο το τραγούδι. Στην ουσία πίστευε στη χημεία της στιγμής. Απ’ ό,τι φαίνεται πρέπει να κοιτούσε τον ουρανό 24 ώρες το 24ωρο! Από την άλλη, η μητέρα μου, Elena Casals, της οποίας τα τραγούδια ηχογραφήθηκαν από πολλούς διάσημους Κουβανούς καλλιτέχνες, έγραφε συνήθως ανάλογα με τη διάθεσή της. Οταν ήταν χαρούμενη πάντα έγραφε ένα upbeat τραγούδι, και ένα μελαγχολικό όταν ήταν λυπημένη… Κι αυτό ίσχυε τις περισσότερες φορές. Ετσι ήταν η ψυχοσύνθεσή της.
● Μικρός τι ήθελες να γίνεις όταν μεγαλώσεις;
Ηθελα να γίνω λίγο μεγαλύτερος!
● Ξέρω τα τραγούδια σου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Είναι δύσκολο να συμπυκνώσω αυτό το χρονικό διάστημα σε μόλις μία ώρα! Είναι δίκαιο να πούμε ότι ήταν η συγγραφή σου με τον Paul Stanley των Kiss που σε σύστησε στον υπόλοιπο ροκ κόσμο τη δεκαετία του ’80;
Λοιπόν, στην πραγματικότητα ο ήχος του πρώτου μου συγκροτήματος, Desmond Child & Rouge, είχε πολλά ροκ στοιχεία, ειδικά το δεύτερο άλμπουμ μας, Runners in the night. Πήγαμε από ένα πιο pop/soul ύφος σε έναν σχεδόν ημι-punk, ανθεμικό rock ήχο, προάγγελο της δουλειάς που έκανα αργότερα με τους Bon Jovi, Aerosmith και Kiss.
● Πώς ήταν να δουλεύεις με τους Kiss εκείνες τις μέρες;
Είχα σχέση μόνο με τον Paul Stanley. Ποτέ δεν έγραψα μαζί με τον Gene Simmons, παρ’ όλο που νιώθαμε πολύ κοντά και είναι υπέροχος. Ο Paul, μετά από ένα show των Rouge, ήρθε στα παρασκήνια και γίναμε αμέσως φίλοι, οπότε και μου πρότεινε να γράψουμε ένα τραγούδι μαζί. Συναντηθήκαμε σ’ ένα στούντιο κατά τη διάρκεια ενός μεσημεριανού διαλείμματος, ενώ οι Kiss έκαναν πρόβες για μια επικείμενη περιοδεία. Με το που καθίσαμε στο πιάνο αρχίσαμε να γράφουμε το I was made for loving you, το οποίο στη συνέχεια έγινε νούμερο ένα επιτυχία τους.
● Πιστεύω ότι η καλύτερη παραγωγή του συγκροτήματος ήρθε στα μέσα της δεκαετίας του ’80, τις μέρες χωρίς μακιγιάζ. Το Who wants to be lonely, που έγραψες μαζί τους, είναι εύκολα το καλύτερο τραγούδι που έχουν κάνει ποτέ…
Το λατρεύω αυτό το τραγούδι. Είναι πραγματικά ένα πολύ ιδιαίτερο τραγούδι για τους ίδιους, αν αναλογιστεί κανείς το στιλ για το οποίο έγιναν γνωστοί. Επίσης, το μήνυμα ήταν διαφορετικό για τους Kiss εκείνη την εποχή. Οι Kiss είχαν κανόνες για τους στίχους τους – όπως ότι δεν θα τραγουδούσαν ποτέ για έναν έρωτα που σε κάνει θύμα ή κάτι που σου προκαλεί μεγάλη λύπη. Αλλά το Who wants to be lonely ήταν με έναν τρόπο μελαγχολικό. Ηταν ένας πιο ώριμος ήχος γι’ αυτούς. Το ίδιο συνέβη και όταν έγραψα το Livin’ on a prayer με τον Jon Bon Jovi και τον Richie Sambora.
● Δηλαδή;
«Εκαναν ντέμο για αυτό που στη συνέχεια θα γινόταν το άλμπουμ Slippery When Wet και έκαναν και ένα ντέμο ειδικά για το Prayer πριν πάνε στο Βανκούβερ για την ηχογράφηση του άλμπουμ. Είχαν γράψει 100 τραγούδια και το Livin’ on a prayer δεν ήταν καν στην τελική λίστα. Ο Jon πίστευε ότι ήταν λίγο συναισθηματικό και όχι το είδος του hard rock ήχου που έψαχνε εκείνη την εποχή. Ο Richie κι εγώ πέσαμε στα γόνατα και τον παρακαλούσαμε να προσπαθήσει τουλάχιστον να το ηχογραφήσει (γέλια) και δες τι έγινε, έφτιαξαν ένα αριστούργημα!
● Πρέπει πάντα να μάχεσαι, έτσι;
Μερικές φορές μάχεσαι και με την εκδοχή του κόσμου τη δεδομένη στιγμή, καταλαβαίνεις; Για παράδειγμα, μπορεί η αντίληψη που επικρατεί κάποια στιγμή να είναι ότι ο κόσμος θέλει «κάτι ανόητο» ή «κάτι πιο ελαφρύ», όπως ας πούμε συνέβαινε πριν από μερικές δεκαετίες.
● Εκανες την παραγωγή και συνέγραψες πολλά τραγούδια στο άλμπουμ Bat out of Hell III, του Meat Loaf. Ενιωσες ένα δέος να μπαίνεις στα παπούτσια του Jim Steinman σε αυτό το franchise; Εχω την αίσθηση ότι δεν πήρες αρκετά εύσημα για τη δουλειά που έκανες σε αυτό το project…
Οχι… και σ’ ευχαριστώ που το λες. Προσωπικά πιστεύω ότι είναι ένα αριστούργημα. Ξόδεψα 9 μήνες για να φτιάξω αυτόν το δίσκο. Ο Meat Loaf ήταν εξαιρετικά δύσκολος στη συνεργασία και όλο ήταν ένα πολύ δύσκολο ταξίδι. Τα παιδιά μου ήταν νήπια εκείνη την εποχή και έπρεπε να περάσω πολύ χρόνο μακριά τους. Γενικά ένιωσα ότι θυσίασα πολλά γι’ αυτόν και γι’ αυτό το πρότζεκτ. Στο τέλος απογοητεύτηκα – σύμφωνα με το συμβόλαιό μου, το όνομά μου έπρεπε να είναι στο οπισθόφυλλο και εκείνος το άφησε εκτός. Αν ανοίξεις το βιβλιαράκι που συνοδεύει το άλμπουμ, στην πίσω σελίδα υπάρχει ένα τεράστιο ευχαριστώ στον Jim Steinman και στη συνέχεια με πολύ μικρά γράμματα στο κάτω μέρος γράφει «σε παραγωγή του Desmond Child». Δεν είμαι σίγουρος γιατί μου φέρθηκε έτσι και ήταν πολύ λυπηρό για μένα γιατί του έδωσα τόσα πολλά…
● Αναρωτιέμαι… θα είχες καταλήξει να συνεργάζεσαι με τον Ricky Martin αν δεν υπήρχε το grunge;
Ακριβώς. Από τη στιγμή που το Smells like teen spirit πρωτοεμφανίστηκε στο MTV, ένιωσα ότι αλλάζει το πράγμα. Οπως όταν οι Everly Brothers εμφανίστηκαν μετά τον Elvis Presley. Σαν να βλέπεις τους Beatles να βγαίνουν στην εκπομπή του Ed Sullivan και να αλλάζουν την Αμερική σε μία νύχτα. Με την εμφάνιση των Nirvana έκλεισε μια εποχή.
Δεν είναι ότι οι άνθρωποι δεν συνέχισαν να γράφουν τραγούδια ή να κάνουν δίσκους φυσικά, αλλά ξαφνικά όλα αυτά τα συγκροτήματα μετατράπηκαν σε αυτό που ονομάζουμε «κληρονομιά». Μετά τον σεισμό του North Ridge, ο σύζυγός μου Curtis και εγώ μετακομίσαμε στο Μαϊάμι Μπιτς, όπου είχα περάσει τα παιδικά μου χρόνια. Αρχίσαμε να πηγαίνουμε σε κλαμπ σάλσα και έτσι επέστρεψα στις λατινοαμερικανικές ρίζες μου. Εκείνη την εποχή μου τηλεφώνησαν και μου είπαν για ένα παιδί που έπαιζε στην τηλεοπτική σειρά General Hospital. Τότε ήταν που ανέβηκα στο τρένο του Ricky Martin! Γράψαμε μερικά καταπληκτικά τραγούδια μαζί. Αγόρασα το σπίτι μας στην παραλία και αυτό μετατράπηκε σε κάτι σαν το εργοστάσιο του Ricky Martin!
● Τρομακτικό το πώς λειτουργεί η μουσική βιομηχανία…
Ναι, αλλά κυρίως έτσι λειτουργεί. Υπήρξε η ντίσκο και μετά η ντίσκο πέθανε. Μετά επέστρεψε μέσα από την R&B. Μετά στην ποπ. Οι κύκλοι δεν σταματούν ποτέ εντελώς.
● Θεωρείς το «σπίτι» σημαντικό πράγμα για σένα;
Ναι, πάρα πολύ. Το χειρότερο μέρος αυτής της δουλειάς είναι το ότι σου πιέζει το εγώ και μπορεί να σε τρελάνει. Μόνο αν διατηρήσεις μια φυσιολογική σπιτική ζωή μπορείς να τα καταφέρεις. Είμαι πολύ ευτυχισμένος με την οικογένεια που έχουμε δημιουργήσει ο Curtis κι εγώ. Ζούμε σε οκτώμισι στρέμματα σ’ ένα βουνό με θέα το Nashville, είναι υπέροχα.
● Ποια τα όνειρα και οι ελπίδες του Desmond για το μέλλον;
Είμαι 70 χρόνων. Εύχομαι να μη σταματήσουν τα πράγματα να είναι τόσο χαρούμενα σε προσωπικό επίπεδο όσο είναι τώρα και να καταφέρω να κάνω το show που παρουσίασα στο Ηρώδειο και στο Λονδίνο. Α! Μην ξεχάσω… Οι Desmond Child and Rouge επέστρεψαν και βγάζουμε νέα μουσική.
● Την τελευταία φορά που είχαμε μιλήσει, μου είχες πει ότι o Παρθενώνας είναι το επιστέγασμα στην κορυφή της Αθήνας…
Οταν έχετε αμφιβολίες, εσείς οι Ελληνες, δεν έχετε παρά να κοιτάξετε ψηλά και να αντικρίσετε τον Παρθενώνα. Ετσι μπορείτε να ανακαλείτε πάντα στη μνήμη σας το μεγαλείο της χώρας σας και του ελληνικού πνεύματος. Αυτό, για έναν άνθρωπο που είναι ξένος, είναι τόσο δυνατό… Ξεπερνάει το πανανθρώπινο.
● Την αντιμετώπιζες πάντα έτσι θετικά τη ζωή;
Ναι, χωρίς να παραγνωρίζω την πραγματικότητα. Σαν ένα αυτοκινητικό ατύχημα. Υπάρχει αίμα και σε τρομάζει, αλλά ο άνθρωπος μέσα είναι ζωντανός. Ετσι είμαι, και αυτό προέρχεται από το παράξενο μείγμα ουγγρικής και κουβανικής καταγωγής στο αίμα μου…
● Είσαι συναισθηματικός άνθρωπος;
Είμαι αρκετά συναισθηματικός και λίγο ρομαντικός. Κλαίω τις στιγμές της μεγάλης μου ευτυχίας.
● Είναι το Trash του Alice Cooper μία από τις καλύτερες δουλειές σου;
Είμαι πολύ περήφανος γι’ αυτή τη δουλειά. Αυτό το άλμπουμ είναι σαν ταινία και ο Alice είναι μια μεγάλη ψυχή.
● Μετανιώνεις για κάτι;
Φυσικά… Τα λέω όλα στο βιβλίο μου. Ξέρεις κάτι, η αλήθεια είναι ότι υπάρχει μόνο το τώρα. Και αυτό είναι δύσκολο για τους ανθρώπους, γιατί βλέπουμε τον ήλιο να ανατέλλει, τον ήλιο να δύει, αλλά ο ήλιος δεν πάει πουθενά. Εμείς γυρίζουμε… ο χρόνος δεν περνάει έτσι όπως νομίζουμε. Απλώς ζούμε και τελικά, όπως λέει ο Freddie Mercury, ποιος θέλει να ζήσει για πάντα;
● Τον γνώρισες;
Δυστυχώς, όχι. Δεν κινούμασταν στους ίδιους κύκλους. Γνώρισα όμως τον George Michael. Την πρώτη φορά στο Beverly Hot Spring, το οποίο είναι σαν ένα κορεατικό λουτρό. Μπαίνω λοιπόν στο ντους και βλέπω αυτό το πολύ τριχωτό άτομο να σκύβει για να μαζέψει το σαπούνι που βρισκόταν στο έδαφος (γέλια)… δεν καταφέραμε να συνεργαστούμε. Ηταν τεράστιο ταλέντο.
*Σκηνοθέτης, δραματουργός και ηθοποιός, ο Ανδρέας Μαντάς έχει πάθος (και) με τη μουσική και το μουσικό ρεπορτάζ