Οι διαπραγματεύσεις για την αναβίωση της συμφωνίας του 2015 για τον διεθνή έλεγχο του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν έχουν αποτελματωθεί.
Ουάσινγκτον και Τεχεράνη κρατούν από ό,τι φαίνεται προσεκτική στάση αναμονής.
Πιο συγκεκριμένα, μάλλον περιμένουν να διαμορφωθεί το νέο πεδίο συσχετισμών και ισορροπιών στην ευρύτερη Μέση Ανατολή και στη Νοτιοδυτική Ασία.
Ιράν και ΗΠΑ περιμένουν να δουν το νέο στίγμα των περιφερειακών ισορροπιών μετά την επιστροφή της Συρίας στον Αραβικό Σύνδεσμο αλλά και την εξομάλυνση των σχέσεων του Ιράν με τη Σαουδική Αραβία με μεσολάβηση της Κίνας.
Η σύγκρουση των ΗΠΑ με τη Σαουδική Αραβία για τη διαμόρφωση της τιμής του πετρελαίου με το Ριάντ όχι μόνο να αρνείται την αύξηση της παραγωγής που θέλει η Ουάσινγκτον αλλά να συμπαρασύρει τις χώρες-μέλη του OPEC σε μείωση. Ενας άλλος λόγος αναμονής για τις ΗΠΑ είναι δίχως αμφιβολία οι διαπραγματεύσεις Συρίας-Τουρκίας για το Κουρδικό με μεσολάβηση Μόσχας-Τεχεράνης.
Σε ό,τι αφορά το Ισραήλ και την κυβέρνηση Νετανιάχου, που είναι εξ ορισμού αντίθετη σε κάθε κίνηση εξομάλυνσης των σχέσεων των ΗΠΑ και της Δύσης με το Ιράν, σε αντίθεση με το 2015 όταν τα ανοίγματα του Ομπάμα στην Τεχεράνη στηλιτεύονταν δημόσια από το Τελ Αβίβ, αυτή τη φορά έχει υιοθετηθεί προσεκτική στάση αναμονής.
Τούτων λεχθέντων συνεχίζονται οι κοινές ασκήσεις ΗΠΑ-Ισραήλ και ΗΠΑ-Σαουδικής Αραβίας-Ιορδανίας με προφανή στόχο την αποτροπή εξελίξεων στο πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν που θα του επέτρεπαν να αποκτήσει πυρηνικά όπλα.
Επιπλέον το Ισραήλ, που για χρόνια σχεδίαζε αιφνιδιαστικό βομβαρδισμό των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν με υπέρπτηση του εναέριου χώρου της Ιορδανίας και της Σαουδικής Αραβίας, εδώ και καιρό με άλλοθι την αμυντική συνεργασία με το Αζερμπαϊτζάν κατοχυρώνει μια βαρύνουσα στρατιωτική παρουσία βόρεια της Ισλαμικής Δημοκρατίας.
Είναι φανερό ότι οι διεθνείς και περιφερειακοί συσχετισμοί του 2013 όταν ξεκινούσαν στο Ομάν οι μυστικές συνομιλίες ΗΠΑ-Ιράν δεν έχουν την παραμικρή σχέση με τις σημερινές εν διαμορφώσει ακόμη ισορροπίες. Βλέποντας και κάνοντας είναι η νέα προσέγγιση του Λευκού Οίκου απέναντι στο Ιράν.
Μια γραμμή πλεύσης που μάλλον είναι η μόνη ρεαλιστική επιλογή με δεδομένη την αρνητική στάση των Ρεπουμπλικανών σε οποιαδήποτε μεθόδευση προσέγγισης με την Ισλαμική Δημοκρατία.
Με άλλα λόγια, οι ΗΠΑ έχουν επίγνωση της αδυναμίας τους να παρέμβουν καθοριστικά στη Μέση Ανατολή και επενδύουν στη γεωπολιτική περιφερειακή αυτορρύθμιση.
