Μακάβριος χορός

Μπορούμε να μιλήσουμε επιστημονικά. Μπορούμε να μιλήσουμε ηθικά. Πολιτικά. Βιωματικά. Ισως και ποιητικά. 

Μπορούμε και να σωπάσουμε ή ίσως να ουρλιάξουμε. Μπορούμε ακόμα να χορέψουμε τον μακάβριο χορό των ζωντανών-νεκρών. Χορέυετε μαζί μας;

Ας διαλέξει ο καθένας τη γλώσσα του, τη σιωπή του, τα ουρλιαχτά του, τον χορό του. Αν μπορεί βέβαια κάποιος που είναι χημικά λοβοτομημένος, δεμένος σε κλίνες ψυχιατρικών κλινικών (δημοσίων και ιδιωτικών), φυλακισμένος στις αόρατες φυλακές που ονομάζουμε αυτάρεσκα Μονάδες ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης, να μιλήσει, να σωπάσει, να ουρλιάξει, να χορέψει. Αλλά κλάιν. Διαλέγουν άλλοι πριν από εμάς για μας.

Μήπως υπερβάλλουμε; Μπορεί. Ας δούμε λίγο.

Επιστήμη είπατε; Την επόμενη φορά που θα πάτε ή θα σας πάνε σηκωτούς σε κάποιον ψυχίατρο και σας πει, Μην ανησυχείτε, και μην κολλάτε στο πώς το λέμε εμείς, εντάξει το λέμε σχιζοφρένεια, αλλά μια νόσος είναι κι αυτή όπως όλες οι άλλες, όπως ο διαβήτης, να ο εγκέφαλος σας έχει κάποια μικρή χημική ανωμαλία με τη ντοπαμίνη, να συνεχίστε να παίρνετε αυτά τα φαρμακάκια και θα στε μια χαρά, ρωτήστε τον, Γιατρέ μου πού το ξέρετε ότι ο εγκέφαλος μου παράγει υπερβολική ντοπαμίνη; Υπάρχει κάποιο τεστάκι που να το επιβεβαιώνει αυτό; Ετσι για να μαστε σίγουροι. Αν σας απαντήσει, Ναι βεβαίως υπάρχει, να τον καταγγείλετε στον ιατρικό σύλλογο να τον διαγράψουν πάραυτα γιατί θα λέει αναίσχυντα ψέματα, διότι δεν υπάρχει κανένα τέτοιο τεστ. Αν σας πει, Δεν υπάρχει ακριβώς τεστάκι αλλά το ξέρουμε εδώ και εξήντα χρόνια, γιατί τα φάρμακα που σας δίνουμε λειτουργούν με το να κλείνουν τους υποδοχείς της ντοπαμίνης, τους D2 αλλά και άλλους, μη σας κουράζω τώρα με λεπτομέρειες, είναι τεχνικά θέματα αυτά και δεν θα τα καταλάβετε, άρα αφού λειτουργούν τα φάρμακα σημαίνει ότι η υπερβολική ντοπαμίνη ευθύνεται που ακούτε φωνές που νομίζετε ότι σας παρακολουθούν, μπορείτε να κλάψετε αν δεν σας έχουν στερέψει τα δάκρυα ή να γελάσετε αν μπορείτε ακόμα να γελάσετε.

Καλά γιατρέ μου, αφού το λέτε εσείς. Αλλά τι εννοείτε λειτουργούν γιατρέ μου; Τρέμω σαν να χω Πάρκινσον, εξωπυραμιδικά δεν τα λέτε αυτά; Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ. Δεν μπορώ να κάτσω, αλήθεια ακαθησία δεν το λέτε αυτό; Πήρα και 40 κιλά και διαγνώστηκα και με διαβήτη, δεν έχω κέφι να κάνω τίποτα, για σεξ ούτε κουβέντα, εξάλλου έτσι που κουνιέται παράξενα η γλώσσα μου από μόνη της και συσπάται το στόμα μου, είναι κάπως ξενερωτικό για τα γκομενάκια, αυτό μωρέ πώς το λέτε; Οψιμη δυσκινησία νομίζω, ακούω κιόλας ότι είναι μη αναστρέψιμη, άσε που δεν έχω ενέργεια, όλα είναι γκρίζα, σέρνω τα πόδια μου σαν να είμαι ζόμπι και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, πέθανα ξαφνικά από καρδιακό. Αλλά κλάιν.

Τι εννοείτε ακριβώς ότι λειτουργούν τα φάρμακα που μου δίνετε; Ποιος σας το είπε; Εγώ πάντως όχι. Μάλλον θα σας το είπαν οι φαρμακευτικές εταιρείες που τα πουλάνε. Το ξέρετε, είμαι σίγουρος, ότι η παγκόσμια αγορά για αντιψυχωτικά εκτιμάται ότι ήταν περίπου 15 δις δολάρια το 2021 και προβλέπεται να φτάσει στα 25 δις το 2029. Ε, άμα σας το λένε αυτοί, εγώ τι να σας πω; Ασε που τώρα είμαι φάντασμα και μάλλον δεν μ’ ακούτε αλλά κι όταν ήμουν ζωντανός, τι ζωντανός δηλαδή, νεκροζώντανος, πάλι δεν μ΄ ακούγατε, αλλά δεν βαριέσαι, επιστήμη γαρ.

Παρεπιπτόντως, νας σας ρωτήσω γιατρέ μου, για τις λοβοτομές, καλά, λευκοτομές για να είμαστε πιο ακριβείς, τι λέτε; Τί είπατε; Δεν συμφωνείτε; Τις βρίσκετε βάρβαρες; Γιατί καλέ; Δεν ήταν ένας συνάδερφος σας που τις πρότεινε ως θεραπεία και που πήρε και Νόμπελ κιόλας γι αυτό; Τί είπατε; Η επιστήμη κάνει και λάθη, αλλά μαθαίνει από τα λάθη της και προχωράει, προοδεύει. Μάλιστα. Πώς προχωράει ακριβώς γιατρέ μου; Ατικαθιστώντας την χειρουργική λοβοτομή με χημική λοβοτομή; Ωραία πρόοδος. Σίγουρα θα ξέρετε ότι τα φαρμακάκια που μου δίνετε, το κοκτεϊλακι δηλαδή, λειτουργούν σχεδόν ακριβώς όπως η χειρουργική λοβοτομή, με τη μόνη διαφορά ίσως ότι η τελευταία δεν είναι αναστρέψιμη ενώ η χημική αναστρέφεται αν σταματήσω να παίρνω τα φάρμακα. Αν και μεταξύ μας, η βλάβη που δημιουργούν στον εγκέφαλο ειδκά αν τα παίρνεις για καμμιά εικοσαριά χρόνια, είναι, όπως δείχνουν ολοένα και περισσότερες έρευνες μη αναστρέψιμη. 

Πάντως άκουσα ότι όπου νάναι θα δίνετε LSD και μαγικά μανιτάρια σε τυπάκια όπως εγώ. Ερευνες ήδη έχουν προχωρήσει στην Αμερική όπως θάχετε ακούσει μιας και διαβάζετε την ερευνητική βιβλιογραφία και ενημερώνεστε. Κρίμα ρε γαμώτο, δεν πρόλαβα.

Για να μη σας κουράζω άλλο γιατρέ μου, το ίδιο ακριβώς παραμύθι παίζει και με τη σεροτονίνη και την κατάθλιψη. Δεν υπάρχει κανένα τεστ που να δείχνει ότι ο καταθλιπτικός έχει έλλειψη σεροτονίνης. Παρόλα αυτά, σε εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο συνταγογραφούνται τα λεγόμενα αντικαταθλιπτικά και οι συνταγογραφήσεις αυξάνονται χρόνο με τον χρόνο. Λειτουργούν κι αυτά. Μωρέ άμα είσαι ζομπι, δεν καταλαβαίνεις, από ανεργία, φτώχεια, βίαιους εκτοπισμούς, κακοποίηση, τραύματα, ρατσισμό, ομοφοβία, χωρισμούς, αδικία. Αλλά εμείς νάμαστε καλά.

Κι άμα δεν πιάσουν τα αντικαταθλιπτικά, έχουμε και ηλεκτροσόκ και πρόσφατα και κεταμίνη. Επιστήμη γαρ.

Διπολική διαταραχή; Ποιο τεστ; Κανένα. Αλλά οι διαγνώσεις αυξάνονται και περιλαμβάνουν πια και παιδιά δύο χρονών και φυσικά τους χορηγούνται φάρμακα, φάρμακα, φάρμακα. Μωρέ, τα παιδάκια αυτής της γενιάς είναι τυχερά, τους δίνουν ντρόγκια αβέρτα, δες μεθαμφεταμίνες για ΔΕΠΥ. Τύφλα νάχουν οι πιάτσες σίσα στην Αθήνα.

Μην αγχώνεστε. Ετσι είναι η επιστήμη, αλλά αν αγχώνεστε υπερβολικά έχουμε ζαναξάκια, λεξοτανίλ κι ένα σκασμό βενζοδιαζεπίνες για να ξε-αγχωθείτε. Οκ, οι βενζοδιαζεπίνες είναι πιο εθιστικές κι από την πρέζα, αλλά μη σκάτε, όλοι είμαστε εθισμένοι σε κάτι, στο κέρδος, στην βαρβαρότητα, στο αλκοόλ, στο τσιγάρο, στην αριστεία, οι βενζοδιαζεπίνες σας πείραξαν;

Αλλά φτάνει με την επιστήμη. Ας γράψουμε κανα ποιηματάκι να ανακουφιστεί η ψυχή μας λιγάκι. Ισως όμως μετά τά το Αουσβιτς είναι αδύνατον να γράψει κανείς ποίηση “Nach Auschwitz, ein Gedicht zu schreiben, ist barbarisch”. Είναι βαρβαρότητα να γράφει κανείς ποίηση μετά το Αουσβιτς, έλεγε ο Τέοντορ Αντόρνο στα τέλη της δεκαετίας του 1940 προκαλώντας αναστάτωση αμηχανία και θυμό στους Γερμανούς και γερμανόφωνους διανοούμενους, στοχαστές και ποιητές. Πώς μπορείς να γράψεις ποιηματάκια για το ανείπωτο; Για την ανείπωτη φρίκη του ολοκαυτώματος;

Αλλά αυτό το Αουσβιτς της ψυχιατρικής βαρβαρότητας που προκαλεί εκατοντάδες χιλιάδες θανάτους κάθε χρόνο (ψάξτε λίγο τις βιβλιογραφικές πηγές) κα δημιουργεί ορδές χημικά λοβοτομημένων, δεν έχει τελειώσει ακόμα, οπότε μπορούμε να γράψουμε ποιήματα. Ας γράψουμε λοιπόν κανά ποιηματάκι όσο προφταίνουμε. Εγώ δυστυχώς δεν μπορώ να γράψω ποιηματάκια πια γιατί είμαι φάντασμα. Ευτυχώς, γιατί σιχαίνομαι την ποίηση.

“Without a cry, without a prayer,

With no betrayal of despair.”

(από το ποίημα του Tennessee Williams που απαγγέλει ο Νόνο πριν πεθάνει, “Η Νύχτα της Ιγκουάνα”)