Ανταπόκριση από την πλατεία Νερού 25/06/2023
Παγωμένοι και σκοτεινιασμένοι φτάσαμε χθες στην Πλατεία Νερού για ακόμη μια βραδιά του Release Athens, καθώς το αποτέλεσμα των εκλογών μας έδωσε την πρώτη γεύση από τη ζοφερή εικόνα που καταγράφεται στο πολιτικό και κοινωνικό σκηνικό της χώρας.
Ευτυχώς οι μπάντες που παρακολουθήσαμε, ο Baxter Dury, οι Wet Leg και οι Madrugada μας βοήθησαν να ξεφύγουμε λίγο από το σκότος και μας υπενθύμισαν την ψυχοθεραπευτική ιδιότητα που έχει η μουσική.
Το πρώτο act που είδαμε ήταν ο Baxter Dury με όνομα «βαρύ σαν ιστορία» καθώς είναι ο γιος του Ian Dury, προσωπικά δε με ενθουσίασε μουσικά, όμως η σκηνική του παρουσία ήταν επιβλητική. Κινητικός, με ιδιαίτερες φιγούρες και εκφράσεις χόρευε συνεχώς και κατάφερε να ζεστάνει από νωρίς το κοινό με τη δική του εκδοχή ενός indie pop με αρκετά ηλεκτρονικά και χορευτικά στοιχεία.
Λίγο πριν το ρολόι γράψει 10 μ.μ., όμως, είχε έρθει η ώρα για τις Wet Leg, τις νεαρές Βρετανίδες Rhian Teasdale και Hester Chambers με τη μπάντα τους, που έχουν καταφέρει εδώ και μήνες να μπουν στο επίκεντρο των μουσικών συζητήσεων παγκοσμίως.
Είναι πάντα εξαιρετικά θετικό να βλέπουμε ένα νεανικό συγκρότημα πάνω στη στιγμή της ανόδου του και της ακμής του και οι Wet Leg ήταν φέτος ένα από τα πιο φρέσκα ονόματα που επισκέπτονται τη χώρα μας.
Και η απόδοσή τους μας αποζημίωσε και με το παραπάνω. Πότε ντροπαλοί, πότε εκρηκτικοί, αλλά φρέσκοι και νεανικοί. Το πρόγραμμά τους ήταν μικρό (άλλωστε μόλις έναν δίσκο έχουν), όμως με αιχμή την εξαιρετική απόδοση, την καλή επικοινωνία και την πολύ θελκτική παρουσία της frontwoman Rhian Teasdale οι Wet Leg ενθουσίασαν και προς το τέλος σήκωσαν όλη την πλατεία Νερού στο πόδι.
Αποκορύφωμα το “Ur Mum” με τις ατελείωτες κραυγές στη μέση και, φυσικά, τη σούπερ επιτυχία “Chaise Longue” που έκλεισε το σετ τους και μας έβαλε όλους να χορεύουμε για τα καλά.
Η νύχτα είχε πέσει για τα καλά, τα σύννεφα μαζεύονταν πάνω από την πλατεία Νερού και είχε φτάσει πια η ώρα για τους Madrugada. Ομολογώ ότι παρά την μεγάλη συναισθηματική σύνδεση που έχω με τους Νορβηγούς, οι οποίοι με έχουν συντροφεύσει σε πολλές και ξεχωριστές στιγμές της ζωής μου, ήμουν κάπως σκεπτικός για την εμφάνισή τους. Κυρίως επειδή τους έχω δει αρκετές φορές, περνώντας, βέβαια, πάντα πολύ καλά.
Και πόσο λάθος θα είχα κάνει εάν δεν βρισκόμουν και χθες στην πλατεία Νερού. Ο Sivert Hoyem και η παρέα του μας αποζημίωσαν με ένα εξαιρετικό live γεμάτο αγάπη, συγκίνηση και, φυσικά, φοβερές μελωδίες.
«Είμαστε οι Madrugada από τη Νορβηγία και σήμερα επιστρέφουμε σπίτι μας» μας είπε ο εμβληματικός τραγουδιστής τους και η φράση αυτή συμπυκνώνει το συναίσθημα της βραδιάς. Η σχέση μας με τους Νορβηγούς είναι πρωτοφανής, το κοινό γνωρίζει ακριβώς πως πρέπει να συμπεριφερθεί, πότε να βαρέσει ρυθμικά παλαμάκια, πότε να τραγουδήσει δυνατά, πότε να χαλαρώσει ακολουθώντας την επιβλητική φωνή του ηγέτη τους.
Η μπάντα σε πολύ μεγάλη φόρμα παρέδωσε μερικές εντυπωσιακές εκτελέσεις κομματιών όπως τα Salt, Vocal, Strange Colour Blue, Electric, Look Away Lucifer και Majesty (ανατριχίλα) ενώ, μαζί με το γεμάτο στρας σακάκι του Sivert Hoyem απογείωσε τη βραδιά με μια σπουδαία ερμηνεία του Norwegian Hammerworks Corp. Ακόμη και τα καινούργια τραγούδια του σχετικά μέτριου περσινού Chimes at Midnight έδεσαν μια χαρά μέσα στο playlist.
Και φυσικά πρέπει να γίνει ξεχωριστή μνεία για τον Sivert Hoyem. Ένας από τους πιο προικισμένους τραγουδιστές της γενιάς του, αγέραστος, αγέρωχος και τόσο σκοτεινός όσο πρέπει, με μια φωνή που δεν έχει χάσει ίχνος από την ένταση και την επιβλητικότητά της. Και στην κορυφαία στιγμή της βραδιάς, όταν η βροχή άρχισε να πέφτει στο The Kids Are on High Street, ο 47χρονος Νορβηγός έφυγε από την «προστασία» του stage και κατέβηκε κάτω, να τραγουδήσει και να βραχεί αγκαλιά με το κοινό.
Για το encore οι Νορβηγοί μας αποχαιρέτισαν με τα Honey Bee, Black Mambo και Valley Of Deception, μας είπαν ότι θέλουν να επιστρέφουν στη χώρα μας ακόμη και κάθε εβδομάδα και εμείς δεν έχουμε παρά να συμφωνήσουμε μαζί τους.
Θα ξαναπάμε να τους δούμε; Μα και βέβαια.
Επειδή η επικαιρότητα του Σαββατοκύριακου δεν μας επέτρεψε να καταγράψουμε όπως έπρεπε τις σκέψεις μας για τις συναυλίες της Παρασκευής στο Release ας το κάνουμε έστω και επιγραμματικά.
Siouxsie: Η μεγάλη κυρία της punk και της avant garde ήταν πραγματικά συγκινητική. Με μια πολύ δυνατή μπάντα και τα τραγούδια διαμορφωμένα έτσι ώστε να μπορεί να τα υπηρετήσει με τη φωνή της (η οποία είχε τα θεματάκια της, όπως αναμενόταν) μας πρόσφερε μερικά από τα καλύτερα τραγούδια της όπως τα Christine, Spellbound, Happy House και την εκτέλεση του Dear Prudence των Beatles. Και φυσικά το σπουδαίο Passenger γιατί δεν γίνεται να περάσουμε από την πλατεία Νερού χωρίς να ακούσουμε και λίγο Iggy.
Interpol: Οι Αμερικανοί έχουν υπάρξει μια πολύ σημαντική μπάντα στις αρχές του 21ου αιώνα και παρά την ελαφρώς μπλαζέ παρουσία τους και τα λίγα τεχνικά ζητήματα απόδωσαν τη μουσική τους με ικανοποιητικό τρόπο. Είχαν την ατυχία, όμως, να παίξουν μετά από τους ισοπεδωτικούς Viagra Boys μπροστά σε ένα κοινό που είχε ήδη γεμίσει πολλή ενέργεια και δεν κατάφεραν να το κερδίσουν.
Viagra Boys: Για τους Σουηδούς πραγματικά δεν υπάρχουν λόγια. Βγήκαν σχεδόν σε συνθήκες καύσωνα και τα πήρα όλα παραμάζωμα. Μια γιορτή γεμάτη punk και indie, ποτάμια μπύρας, τσιγάρα, χορό και πολύ χαβαλέ πάνω και κάτω από τη σκηνή. Και μπροστάρης αυτός ο φοβερός τυπάκος εν ονόματι Sebastian Murphy, ένα γνήσιο τέκνο της «συνομοταξίας» των κατεστραμμένων frontmen, χωρίς μπλούζα, γεμάτος tattoo, φοβερή σκηνική παρουσία και επικοινωνία με το κοινό. Πραγματικά μια live αποκάλυψη.
