Ο παράγων Σάντσεθ

Οταν στα τέλη Μαΐου ήρθε το μήνυμα της ήττας των κομμάτων του κυβερνητικού συνασπισμού στις περιφερειακές εκλογές, ο Σάντσεθ προκήρυξε πρόωρες εκλογές – ένα στοίχημα που κέρδισε καθώς το ισχνό προβάδισμα του Λαϊκού Κόμματος δεν αναιρεί την ισοψηφία των δύο μεγάλων κόμματων.

Την άνοιξη του 2002 οι Σοσιαλδημοκράτες στη Γερμανία έχαναν τη μία μετά την άλλη τοπική εκλογική αναμέτρηση και οι δημοσκοπήσεις έδιναν προβάδισμα 20% στους Χριστιανοδημοκράτες της Μέρκελ.

Ο Σρέντερ προκήρυξε πρόωρες εκλογές και μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου το θηριώδες προβάδισμα 20% της Μέρκελ έγινε σχεδόν ισοψηφία.

Ο Σάντσεθ είχε αποδείξει τις ηγετικές ικανότητές του όταν αντιστάθηκε σκληρά στις πιέσεις που ασκούσαν οι πρώην πρωθυπουργοί Γκονζάλες και Θαπατέρο αλλά και το σύνολο των βαρόνων του κομματικού μηχανισμού για τη συγκρότηση κυβέρνησης Μεγάλου Συνασπισμού Σοσιαλιστών – Λαϊκού Κόμματος.

Οι Σοσιαλιστές επέλεξαν να προβάλουν ως εναλλακτική λύση διαχείρισης και έτσι ανέκοψαν τη δυναμική ανόδου των Podemos που διεκδικούσαν τη θέση του δεύτερου κόμματος.

Μοιραία για το Λαϊκό Κόμμα υπήρξε από ό,τι φαίνεται η προοπτική συγκυβέρνησης με το ακροδεξιό Vox.

Oπως έδειξαν τα αποτελέσματα, η συνταγή Μελόνι δεν μπορεί να εφαρμοστεί στην Ισπανία.

Στην Ιταλία το σύνολο της Δεξιάς – Ακροδεξιάς αποτέλεσε μέχρι στιγμής έναν πόλο συσπείρωσης με δυναμική ανόδου, προφανώς γιατί το 1994 η Φόρτσα Ιτάλια, η Εθνική Συμμαχία και η Λέγκα του Βορρά έσβησαν τη διαχωριστική γραμμή που κρατούσε τη σκληρή και άκρα Δεξιά εκτός της μεταπολεμικής πολιτικής κανονικότητας.

Αν στην Ιταλία ο φασισμός κατέρρευσε το 1945, στην Ισπανία η ελεγχόμενη μετάβαση από τη δικτατορία του Φράνκο στη δημοκρατική ομαλότητα άρχισε μετά τον θάνατο του δικτάτορα το 1975 και ολοκληρώθηκε το 1977.

Αν συνυπολογίσουμε την πρωτοφανή συμπίεση της κοινωνίας, με τη σκληρή και άκαμπτη δημοσιονομική πολιτική μετά το 2011, το θεσμικό και πολιτικό σύστημα της χώρας επέδειξε και επιδεικνύει ακόμη ανθεκτικότητα και προσαρμοστικότητα – ακόμη κι όταν η χώρα βρέθηκε να μην μπορεί να διαμορφώσει στην περίοδο 2015 με 2018 μια αυτοδύναμη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, με τον Ραχόι να κυβερνά επικεφαλής υπηρεσιακών κυβερνήσεων.

Η Ισπανία δεν αποκλείεται να βαδίσει σε νέες εκλογές, όμως ένα συμπέρασμα μπορεί να εξαχθεί με βεβαιότητα: ότι ο δρόμος της Μελόνι για μια πανευρωπαϊκή συμμαχία Δεξιάς – Ακρα Δεξιάς στις ευρωεκλογές του 2024 δεν είναι στρωμένος με ρόδα.