«Μπαλώματα» στο ΕΚΑΒ και υπουργοί με… φάκελο

Αφήνουμε στην άκρη το μοίρασμα των περιβόητων «μπλε» φακέλων με τις κατευθύνσεις στους υπουργούς, που για άλλη μια φορά προβλήθηκε ως επικοινωνιακό εφέ του χθεσινού πρώτου υπουργικού συμβουλίου της δεύτερης θητείας Μητσοτάκη και το οποίο πάντως προκαλεί αρνητικά συναισθήματα σε «γαλάζια» στελέχη, που το βλέπουν ως συνώνυμο του ασφυκτικού ελέγχου του μεγάρου Μαξίμου πάνω στους υπουργούς του.

Γιατί βέβαια η πραγματική είδηση της χθεσινής αυτής συνεδρίασης, που είχε χαρακτήρα… αναμνηστικής φωτογραφίας, ήταν η εξόφθαλμη άρνηση του πρωθυπουργού να ενισχύσει στ’ αλήθεια με μόνιμες προσλήψεις το ΕΚΑΒ, παρά τις εξαιρετικά σοβαρές ελλείψεις που αναδείχτηκαν με τον πιο δραματικό τρόπο μετά τα συνεχιζόμενα τραγικά περιστατικά θανάτων σε διαφορετικές περιοχές της χώρας.

Τι είπε χθες; Μίλησε για «ίδρυση μεικτών πληρωμάτων του ΕΚΑΒ, ώστε αυτά να μπορούν να ανταποκρίνονται γρήγορα -ειδικά σε απομακρυσμένες περιοχές- με τη συνδρομή εξειδικευμένου προσωπικού τόσο από τις Ενοπλες Δυνάμεις όσο και από την Πυροσβεστική».

Με άλλα λόγια, αντί να στελεχώσει με προσωπικό μόνιμο και εξειδικευμένο και να ενισχύσει τα μέσα και τον εξοπλισμό του ΕΚΑΒ, προωθεί μπαλώματα, με ανάθεση στις Ενοπλες Δυνάμεις και στην Πυροσβεστική υπηρεσιών για τις οποίες δεν έχουν τεχνογνωσία και που δεν εντάσσονται στην αποστολή τους. Και ειδικά για την Πυροσβεστική που έχει και η ίδια μεγάλες ελλείψεις, πάει να της δημιουργήσει ακόμα περισσότερες, την ώρα που έχει στις πλάτες της το πολύ σημαντικό έργο της αντιμετώπισης του φαινομένου των πυρκαγιών.

Στην πραγματικότητα ο πρωθυπουργός φανερώνει έτσι για άλλη μια φορά την ιδεολογική εμμονή του κατά της ενίσχυσης του δημόσιου χαρακτήρα της Υγείας. Οτι «ετοιμάζει την είσοδο ιδιωτών και στο ΕΚΑΒ», καταλόγισε στον πρωθυπουργό ο ΣΥΡΙΖΑ.

Στο μεταξύ, ο Κυρ. Μητσοτάκης δήλωσε χθες ότι το πρώτο νομοσχέδιο που θα φέρει θα αφορά αλλαγές στο λεγόμενο «επιτελικό κράτος» και ότι το δεύτερο «θα αποτυπώνει κεντρικές οικονομικές μας δεσμεύσεις», περιλαμβάνοντας την επαναφορά της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ στον έλεγχο του Δημοσίου από το Υπερταμείο.

Βέβαια δεν πρόκειται για μια ξαφνική ιδεολογική στροφή του πρωθυπουργού προς την υπεράσπιση του δημόσιου χαρακτήρα του νερού και των υπηρεσιών ύδρευσης, ούτε σηματοδοτεί οποιαδήποτε αλλαγή ως προς την προσήλωσή του στη λογική των ιδιωτικοποιήσεων. Στην πραγματικότητα, δεν είναι παρά η υποχρεωτική συμμόρφωση της κυβέρνησης σε ακόμη μία απόφαση του ΣτΕ (την 190/2022).

Η πραγματική πρόθεση της κυβέρνησης, δηλαδή να ανοίξει διάπλατα τον δρόμο για την ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών ύδρευσης, είχε ξεκάθαρα αποτυπωθεί σε συγκεκριμένες αποφάσεις της: με την υπ’ αριθ. 57/15.1.2021 πράξη της Διυπουργικής Επιτροπής Συμπράξεων Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα (ΔΕΣΔΙΤ) είχε εγκριθεί η έναρξη διαγωνιστικής διαδικασίας για την ανάθεση του έργου «Λειτουργία, συντήρηση, επισκευή και αποκατάσταση των παγίων του εξωτερικού υδροδοτικού συστήματος (ΕΥΣ), για την κάλυψη των αναγκών της μείζονος περιοχής πρωτευούσης, μέσω ΣΔΙΤ», ενώ στη συνέχεια εκδόθηκαν και οι σχετικές υπουργικές αποφάσεις για τη διενέργεια διεθνούς διαγωνισμού.

Αποφάσεις που ακυρώθηκαν από το ΣτΕ (με την απόφαση 1886/22), το οποίο έκρινε ως αντισυνταγματική την ιδιωτικοποίηση της διαχείρισης και λειτουργίας του υδροδοτικού συστήματος, θεωρώντας την παροχή ύδρευσης ως ένα ενιαίο σύστημα, από τις πηγές μέχρι τις βρύσες και κρίνοντας ότι η ΕΥΔΑΠ και η Εταιρεία Παγίων ΕΥΔΑΠ «αποτελούν ενιαίο λειτουργικό σύστημα».

Και βέβαια την περασμένη άνοιξη, με το νομοσχέδιο της κυβέρνησης για την υπαγωγή των υπηρεσιών ύδρευσης στη ΡΑΕ (και τη μετονομασία της τελευταίας σε Ρυθμιστική Αρχή Αποβλήτων, Ενέργειας και Υδάτων), η ίδια η δημιουργία αρμόδιας για τα ύδατα Ρυθμιστικής Αρχής καθιστούσε σαφές ότι η κυβέρνηση, που είχε τη σχετική νομοθετική πρωτοβουλία, έβλεπε ως προοπτική τη δημιουργία και λειτουργία «αγοράς» και επί των υπηρεσιών ύδρευσης και μάλιστα ανταγωνιστικής (αφού θα έπρεπε να ρυθμιστεί και να εποπτεύεται από αρμόδια ρυθμιστική αρχή).

Αυτό, άλλωστε, αποτυπωνόταν ξεκάθαρα και στην αρχική πρόβλεψη του νομοσχεδίου ότι η (νέα) ρυθμιστική αρχή «παρακολουθεί και εποπτεύει την ορθή εφαρμογή συμβάσεων παραχώρησης ύδατος σε τρίτους». Βέβαια, μετά τη θύελλα αντιδράσεων που άρχισε τότε να παίρνει τη μορφή κινήματος υπεράσπισης του νερού ως δημόσιου αγαθού, η κυβέρνηση αναγκάστηκε να αναδιατυπώσει τη σχετική πρόβλεψη και να τροποποιήσει και σειρά άλλων διατάξεων που μαρτυρούσαν τις πραγματικές της προθέσεις.