Η σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βίλνιους της Λιθουανίας θα επικυρώσει αποφάσεις για την επιχειρησιακή διάταξη της Ατλαντικής Συμμαχίας απέναντι στη Ρωσία, ένα Ανατολικό Μέτωπο σε αναμονή.
Ηδη η Γερμανία ανακοίνωσε ότι εξετάζει το ενδεχόμενο να εγκαταστήσει μόνιμα στη Λιθουανία στρατιωτική δύναμη τεσσάρων χιλιάδων ανδρών, μια κίνηση που προαναγγέλλει συμμαχικό συνωστισμό προς Ανατολάς.
Οποια χώρα θέλει να μετρά στους ευρωατλαντικούς συσχετισμούς και να συνδιαμορφώνει την πολιτική της Δύσης απέναντι στη Μόσχα πρέπει να είναι παρούσα στο Ανατολικό Μέτωπο, αν δεν θέλει να μονοπωλήσουν τη διαχείριση της αντιπαράθεσης με τη Ρωσία οι ΗΠΑ, η Βρετανία, η Πολωνία και η Ρουμανία.
Τη Γερμανία θα ακολουθήσουν η Γαλλία αλλά και η Ιταλία και η Ισπανία, καθώς γιατί μόνο με την παρουσία τους στα σύνορα της πρώην ΕΣΣΔ θα μπορέσουν –όταν και εάν το επιτρέψουν οι περιστάσεις– να επηρεάσουν τη στάση της Δύσης απέναντι στη Ρωσία.
Εξυπακούεται ότι στην Πολωνία και τη Ρουμανία έχει προστεθεί και η Φινλανδία – συμμαχικές χώρες που από τη γεωγραφική θέση τους είναι εμπροσθοφυλακή του ΝΑΤΟ απέναντι στη Ρωσία.
Η ενιαία δομή του ΝΑΤΟ έχει επιχειρησιακά πλεονεκτήματα αλλά και πολιτικές δουλείες, υπό την έννοια της αυτόματης στοίχισης των ευρωπαϊκών χωρών με τις επιλογές των ΗΠΑ.
Εκτός απροόπτου και εάν δεν αλλάξουν τα σημερινά δεδομένα για τον επικείμενο συμμαχικό διαγκωνισμό-συνωστισμό, θα υπάρχει μια βαρύνουσα απουσία: η Τουρκία του Ερντογάν.
Απουσία όχι μόνο από μια ΝΑΤΟϊκή δομή αλλά και ταυτόχρονα από την Ευρωπαϊκή Πολιτική Κοινότητα, στο πλαίσιο της οποίας η Τουρκία υποτίθεται ότι μπορεί να συνδιαμορφώνει την ευρωπαϊκή πολιτική σε θέματα ασφάλειας.
Με τα σημερινά δεδομένα, η περιχαράκωση του ΝΑΤΟ απέναντι στη Ρωσία προβάλλει σαν δρόμος χωρίς επιστροφή για το ορατό μέλλον.
Ετσι, η οποιαδήποτε μορφή πολιτικής διευθέτησης της σύγκρουσης στην Ουκρανία δεν πρόκειται να επηρεάσει τη ΝΑΤΟϊκή πανστρατιά στην Ανατολική Ευρώπη.
Στον Μεσοπόλεμο, οι χώρες της Κεντρικής και της Ανατολικής Ευρώπης είχαν διπλό ρόλο στον στρατηγικό σχεδιασμό των νικητών του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου: την ανάσχεση της δυνατότητας προβολής ισχύος τόσο από τη Γερμανία της Βαϊμάρης όσο και από τη Σοβιετική Ρωσία.
Σήμερα η Ρωσία είναι ο μοναδικός στόχος μιας συσπείρωσης που ξεκινά από τη Φινλανδία και καταλήγει στη Ρουμανία, με ζητούμενο τη διάρκεια και την αντοχή της σημερινής στάσης της Τουρκίας του Ερντογάν.
