Τρεις καθηγητές και η πατρίδα καταστρέφεται («Drei professoren und das Vaterland verlorren») είχε αποφανθεί απαξιωτικά ο Μπίσμαρκ για τις παρεμβάσεις των πανεπιστημιακών στην πολιτική.
Ετσι όταν πριν από δέκα χρόνια μια ομάδα κυρίως πανεπιστημιακών ίδρυσε την Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) πολλοί θυμήθηκαν τον Μπίσμαρκ με τους ανησυχούντες για την εθνική κυριαρχία της Γερμανίας να προβάλλουν ως γραφικότητα.
Η κοινή γνώμη ήταν μάλλον αδιάφορη για την εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ενοποίησης.
Ομως η κυβέρνηση στο Βερολίνο όταν ξέσπασε η κρίση στην ευρωζώνη χρειαζόταν ως άλλοθι απέναντι στους εταίρους της την ανησυχία των Γερμανών φορολογουμένων για τη στήριξη του σπάταλου και παρασιτικού Νότου που επιμένει να καλοπερνά με τα χρήματα των φειδωλών του Βορρά.
Ετσι από την άνοιξη του 2010 άρχισε μια βροχή από δημοσιεύματα, με κορυφαία παραδείγματα την Αφροδίτη της Μήλου στο εξώφυλλο του Focus με τίτλο «Απατεώνες στην ευρωζώνη» και μια αγχόνη φτιαγμένη από μακαρόνια στο εξώφυλλο του Der Spiegel με τίτλο Ciao Amore.
Επιπλέον συνεργάτες της Μέρκελ δήλωναν ότι δεν μπορεί να υπάρξει στήριξη στην εκτός αγορών Ελλάδα πριν από τις τοπικές εκλογές στο ομόσπονδο κρατίδιο της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας.
To πρόβλημα δεν ήταν οι παθογένειες που δυσκόλευαν την προσαρμογή των χωρών του Νότου, αλλά έμφυτα φυλετικά χαρακτηριστικά που συμπυκνώνονται στο αφήγημα Dolce Vita με έξοδα των πλουσίων του Βορρά.
Ετσι ούτε κουβέντα, ούτε συζήτηση για κοινό δανεισμό με έκδοση ευρωομολόγου και πολύ περισσότερο μεταφορά πόρων από τον πλεονασματικό Βορρά στον ελλειμματικό Νότο.
Συνειδητά ή ασυνείδητα η κυβέρνηση συνασπισμού Χριστιανοδημοκρατών-Φιλελευθέρων υπό τη Μέρκελ νομιμοποίησε ως κανονικότητα μια χωρίς προσχήματα ρατσιστική ρητορική για να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη ως άλλοθι της αδράνειάς της.
Ετσι όταν ιδρύθηκε η Εναλλακτική πριν από δέκα χρόνια το έδαφος είχε ήδη προλειανθεί για τη σύγκλιση του ευρωσκεπτικισμού με τον ρατσισμό και την ξενοφοβία.
Οταν το φθινόπωρο του 2015 η Μέρκελ άνοιξε τα σύνορα και δέχτηκε ένα εκατομμύριο πρόσφυγες-μετανάστες, η ηγεσία της Εναλλακτικής δεν δυσκολεύτηκε καθόλου να μεταλλάξει την ταυτότητά της με την υιοθέτηση μιας επιθετικής ρατσιστικής ρητορικής.
Ο συλλογισμός είναι απλός: αν δηλαδή κάποιοι εταίροι μας στην Ε.Ε-ευρωζώνη ζουν παρασιτικά χάρη στους φορολογούμενους των βόρειων χωρών, τότε ας φανταστούμε ποιο θα είναι το κόστος της υποδοχής των προσφύγων- μεταναστών.
Ολα τα παραπάνω σε μια χώρα που στον ορίζοντα του 2050 θα έχει καταγράψει μείωση και γήρανση του πληθυσμού της και θα έχει ανάγκη αρκετών εκατομμυρίων νέων κατοίκων.
Η παραπάνω πορεία από το κόμμα των ανησυχούντων καθηγητών σε ένα κλασικό ακροδεξιό, ρατσιστικό και ξενόφοβο μόρφωμα που δημοσκοπικά είναι δεύτερο κόμμα με ποσοστό 19,5% είναι η φυσιολογική κατάληξη των παιχνιδιών με τη φωτιά στα οποία επιδόθηκαν η Μέρκελ και ο Σόιμπλε.
Αν η Εναλλακτική σταθεροποιηθεί στη θέση του δεύτερου κόμματος, τότε δύο εναλλακτικές κυβερνητικής πλειοψηφίας θα υπάρξουν:
• ένας νέος Μεγάλος Συνασπισμός Σοσιαλδημοκρατών-Χριστιανοδημοκρατών,
• ή μια κυβερνητική πλειοψηφία CDU-CSU και Εναλλακτικής.
Η πολιτική του Βερολίνου στην ευρωζώνη εδώ και δεκαπέντε χρόνια πριμοδοτεί την Ακρα Δεξιά στη Γαλλία, την Ιταλία και την Ισπανία.
Οι Μέρκελ – Σόιμπλε άνοιξαν το κουτί της Πανδώρας και έστρωσαν το χαλί για τη δημοσκοπική μέχρι στιγμής εκτίναξη της Εναλλακτικής.
