Οι δηλώσεις του καθηγητή της Ιατρικής Σπύρου Πνευματικού, για τους ογκολογικούς ασθενείς που βρίσκονται στο τελικό στάδιο και πώς θα έπρεπε, κατά τη γνώμη του, να αντιμετωπίζονται, προκάλεσαν σοκ στην ελληνική κοινωνία.
Είναι ένα θέμα συζήτησης ακόμη και σήμερα που έχουν περάσει τόσες μέρες από την επίμαχη συνέντευξη.
Και είναι λογικό, αφού η μάχη με τον καρκίνο είναι μια μάχη και δύσκολη και συνήθως μακροχρόνια. Σε αυτόν τον αγώνα ζωής και θανάτου εμπλέκονται πολλοί. Δεν είναι μόνο ο ασθενής. Είναι μαζί του οι γιατροί, το νοσηλευτικό προσωπικό αλλά κυρίως οι συγγενείς που βιώνουν από τη δική τους πλευρά αυτή τη σκληρή πραγματικότητα, που ανεβαίνουν τον δικό τους Γολγοθά.
Οι αντιδράσεις, λοιπόν, ήταν αναμενόμενες. Οπως αναμενόμενη ήταν η αποπομπή του από τα ψηφοδέλτια της Ν.Δ.
Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρθηκε στο θέμα. Χαρακτήρισε εξαιρετικό επιστήμονα τον καθηγητή και υποστήριξε πως οι δηλώσεις του –σε συνδυασμό προφανώς με άλλες δηλώσεις στελεχών της Ν.Δ.– αποκαλύπτουν τις προθέσεις της Δεξιάς στον χώρο της Υγείας. Αποκαλύπτουν ότι ο Μητσοτάκης έχει κρυφή ατζέντα για το ΕΣΥ. Ηταν μια θέση πολιτική. Οπως αρμόζει σε υπεύθυνο πολιτικό αρχηγό.
Δεν ήταν όμως αντίστοιχες οι αντιδράσεις πολλών πολιτών στα κοινωνικά δίκτυα όπου έσπευσαν να τοποθετηθούν.
Η οργή και η ανθρωποφαγία ξεπέρασαν εδώ κάθε μέτρο.
Η κριτική έγινε ύβρις.
Τα επιχειρήματα, κατάρες.
Πλήθος χρηστών του διαδικτύου έφτασαν στο σημείο να «εύχονται» στον ίδιο τον καθηγητή ό,τι πιο απάνθρωπο μπορεί να ξεστομίσει κάποιος. Να δει, δηλαδή, τους οικείους του, τη γυναίκα του και τα παιδιά τους να «σβήνουν από τον καρκίνο». Οι χαρακτηρισμοί χτύπησαν κόκκινο.
Και αυτό ήταν ένα δεύτερο σοκ σε όσους προσπάθησαν να προσεγγίσουν το θέμα ψύχραιμα, αμερόληπτα και κυρίως πολιτικά.
Οταν το όραμά σου είναι μια δίκαιη, ανθρώπινη, αλληλέγγυα κοινωνία, που αγκαλιάζει ισότιμα όλους τους πολίτες, όταν διακηρύσσεις πως αγωνίζεσαι για αλλαγή, τότε δεν μπορείς να δηλητηριάζεις τον δημόσιο λόγο –όσο κι αν σε εξοργίζουν οι πολιτικοί σου αντίπαλοι– με τέτοιο τοξικό λόγο.
Με υλικά το μίσος και τις κατάρες δεν οικοδομείς τον νέο κόσμο. Είμαστε άνθρωποι, είμαστε αριστεροί. Απλώνουμε το χέρι στον συνάνθρωπο και προσπαθούμε να τον αλλάξουμε. Γιατί, όπως λέει κι ο ποιητής, «εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου, απ’ τον κόσμο. Εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο».
