Ανταπόκριση 22/07/23
Η βραδιά στο ΟΑΚΑ αναμενόταν καυτή από πολλές απόψεις: Η αφόρητη ζέστη, η πολλή κουβέντα για τη σχετικότητα των Guns N’ Roses το 2023, τα μεγάλα ερωτήματα για την φωνή του Axl Rose.
Δεδομένων των συνθηκών το πρόσημο από την πολυαναμενόμενη εμφάνιση μάλλον θα το χαρακτηρίζαμε θετικό. Μια τεραστίων διαστάσεων μπάντα σε ένα χορταστικό, τρίωρο σετ και με μπόλικη ψυχή, παρά τα προβλήματα που θα αναπτύξουμε παρακάτω.
Προτού ξετυλίξουμε το νήμα της εμφάνισης των Guns N’ Roses, όμως, πρέπει να κάνουμε μια ξεχωριστή αναφορά στους The Last Internationale, οι οποίοι βγήκαν με ντάλα ήλιο, σε αντίξοες συνθήκες, αλλά εντυπωσίασαν. Μια εξαιρετική εμφάνιση και μια καταπληκτική frontwoman ανέβασαν το κοινό με τον bluesy/rock ήχο τους. Δεν «κώλωσαν» από το τεράστιο stage, τα έδωσαν όλα και απέδειξαν ότι η επιλογή τους για support σε μια τόσο μεγάλη συναυλία ήταν πέρα για πέρα επιτυχημένη. Έκλεισαν και με μια όμορφη στιγμή με την Delila να πηδά μέσα στο κοινό, να τραγουδά μαζί του και να κάνει και crowd surfing.
Κάπου εκεί άρχισε να μετράει ο χρόνος αντίστροφα και οι στις 9 το βράδυ (με μια καθυστέρηση μισής ώρας μάλλον λόγω ζέστης) είχε φτάσει η στιγμή για ένα απόλυτο arena hard rock σόου. Και αυτό σημαίνει: εντυπωσιακά γραφικά, φίδια, πιστόλια, σκελετοί, νεκροκεφαλές και όλες οι υπερβολές που φαντάζουν μεν περίεργες, αλλα αποτελούν απόλυτο κομμάτι μιας τέτοιας εμφάνισης.
Για το επόμενο τρίωρο το ΟΑΚΑ ανήκε απόλυτα στους Guns N’ Roses, οι οποίοι ήταν επαγγελματίες, ψυχωμένοι και σε στιγμές συγκινητικοί. Τα βλέμματα (και τα αυτιά) ήταν στραμμένα στον Axl Rose, όμως η συναυλία ήταν ένα μεγαλειώδες πανηγύρι για τον Slash, έναν σπουδαίο κιθαρίστα, από τους τελευταίους guitar gods των προηγούμενων γενεών με απίστευτα σόλο, riffs και μια παρουσία που σίγουρα όλοι μας απολαύσαμε. Αν και σε αυτό το σημείο πρέπει να τονίσω ότι, τουλάχιστον στο σημείο όπου εγώ βρισκόμουν, υπήρχαν αρκετά θέματα στον ήχο, κυρίως με αυξομειώσεις έντασης και στις περισσότερες των περιπτώσεων την πλήρωναν οι κιθάρες. Δεν γνωρίζω εάν ήταν ηχοληπτικό το ζήτημα ή φταίει απλά το ΟΑΚΑ.
Το θέμα της ημέρας, βέβαια, αυτό για το οποίο γράφτηκαν καθ΄όλη τη διάρκεια της περιοδείας τους πολλές γραμμές και θα συνεχίσουν να γράφονται είναι η φωνή του Axl Rose. Εάν κάποιος περίμενε ότι θα ακούσει τη φρενίτιδα του 1987 από τον 61χρονο και ταλαιπωρημένο rock star τότε βρίσκεται σε άλλο πλανήτη. Οι απαιτήσεις ήταν χαμηλότερες ακόμη και σε σχέση με την εμφάνιση του 2006 και κάπως έτσι κύλησαν τα πράγματα. Η φωνή του Axl σίγουρα δεν ήταν σε επιθυμητά επίπεδα, με το setlist να είναι φτιαγμένο έτσι ώστε να παίρνει τις απαραίτητες ανάσες, οι οποίες η αλήθεια είναι πως δεν ήταν αρκετές. Σε ορισμένα τραγούδια (κυρίως στην αρχή του live) μπορούσε να ανταποκριθεί, κάποια σχεδόν τα… χάλαγε, στα περισσότερα ήταν εμφανώς ζορισμένος. Υπήρξαν, βέβαια, και ορισμένα όπως τα Civil War, November Rain, Live and Let Die, Knockin’ on Heaven’s Door σχεδόν τα απογείωσε, ενώ όπου είχε τις ανάσες να βγάλει με αξιοπρέπεια τις θρυλικές τσιρίδες του σίγουρα μας συγκίνησε.
Σε τελική ανάλυση η φωνή δείχνει να είναι ένα πρόβλημα και εφόσον οι Guns N’ Roses αποφασίσουν να συνεχίσουν θα πρέπει ο Axl να βοηθηθεί περισσότερο, όμως οφείλουμε να υπογραμμίσουμε ότι είδαμε έναν frontman με πολλή ψυχή, να δίνει ίσως και κάτι παραπάνω από αυτό που μπορούσε, να οργώνει τη σκηνή και να περνάει πολύ καλά.
Το πιο κουραστικό ήταν η μεγάλη διάρκεια του setlist. Τρεις ώρες, σε συνδυασμό με την αφόρητη ζέστη, αλλά και τα θεματάκια που καταγράψαμε παραπάνω, αποδείχθηκαν εξουθενωτικές για ένα κοινό που, ούτως ή άλλως, έδειχνε ελαφρώς υπνωτισμένο στο μεγαλύτερο κομμάτι της συναυλίας. Από την άλλη πλευρά, όμως, υπάρχουν άραγε πολλές μπάντες που να έχουν τόσο γεμάτο επιτυχίες κατάλογο και, μάλιστα, με την πολυτέλεια να αφήσουν εκτός ένα τραγούδι όπως το “Don’t cry”;
Μια ματιά στο setlist είναι αποκαλυπτική νομίζω:
- It’s So Easy
- Bad Obsession
- Chinese Democracy
- Slither (διασκευή Velvet Revolver)
- Pretty Tied Up
- Mr. Brownstone
- Welcome To The Jungle
- Double Talkin’ Jive
- Hard Skool
- Absurd
- Estranged
- Live And Let Die (διασκευή Paul McCartney And Wings)
- Rocket Queen
- Down On The Farm (διασκευή UK Subs)
- You Could Be Mine
- T.V. Eye (διασκευή The Stooges)
- Anything Goes
- Sweet Child O’ Mine
- November Rain
- Reckless Life
- Wichita Lineman (διασκευή Jimmy Webb)
- Locomotive
- Knockin’ On Heaven’s Door (διασκευή Bob Dylan)
- Nightrain
- Patience
- Paradise City
