Ακόμα ένα άψογα επιμελημένο βιβλίο 352 σελίδων, που αποτελεί μία εξαιρετική σύνθεση ποίησης και ζωγραφικής, κυκλοφόρησε τελευταία, από τις ονομαστές εκδόσεις Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος, ο παλιός αγαπητός φίλος και συνάδελφος, εξαίρετος ποιητής και ζωγράφος, αλλά και γνωστός δημοσιογράφος Σπύρος Κατσίμης – βιβλίο που προστίθεται στα άλλα 20 ποιητικά του βιβλία, όπως αναφέρονται στα «έργα του ιδίου» στη σελίδα 4, κι ακόμα δύο συλλογές διηγημάτων και ένα βιβλίο με συνεντεύξεις.
Ο Σ.Κ. έχει επίσης συνεργαστεί σε περισσότερα από είκοσι φιλολογικά περιοδικά κι ανάμεσά τους τα ονομαστά «Επιθεώρηση Τέχνης», «Νέα Εστία», «Πορφύρας» της Κέρκυρας απ’ όπου και κατάγεται και πολλά άλλα. Μετείχε ακόμα σε ελληνικές και ξένες ανθολογίες και βιβλία του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, πολωνικά και ισπανικά.
Εγώ τον πρωτογνώρισα τέλη του 1959, όταν έφερε για δημοσίευση στην «Επτανησιακή Πρωτοχρονιά 1960», που βγάλαμε τότε, ένα ποίημά του που είχε τον τίτλο «Η έξοδος» και δημοσιεύτηκε σε αυτήν, όπως ποιήματα και άλλων τριών ακόμα τότε νέων ποιητών, των Μάκη Τζιλιάνου και Θέμη Καβαλιεράτου από την Κεφαλονιά, το «Με χίλιες φωνές» του πρώτου και «Χίμαιρα» του δεύτερου και το «Σχέδιον θανάτου» του Γιάννη Βουκελάτου, από τη Λευκάδα. Από αυτούς, ο Μάκης Τζιλιάνος και ο Γιάννης Βουκελάτος έχουν πεθάνει. Ας είναι αιωνία η μνήμη τους. Για τον Θέμη Καβαλιεράτο δεν ξέρω και εύχομαι να ζει.
Από τότε, μετά την καταδρομή της Ιεράς Συνόδου εναντίον μου για την έκδοση του έργου του Ανατόλ Λουνατσάρσκι περί Θρησκειών, την αναχώρησή μου στο εξωτερικό και τα 32 χρόνια στην ξενιτιά και στην υπερορία, δεν ξαναείδα τον Σπύρο Κατσίμη. Αλλά τον ξαναβρήκα στην Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών μετά την επιστροφή μου, τέλη του 1992, και έκτοτε ανανεώσαμε την παλιά και ακριβή φιλία μας.
Το σημερινό του βιβλίο είναι κάτι το εξαιρετικό. Είναι μια ωραία σύνθεση ποίησης, της ποίησής του, που στο παρελθόν έχει αποσπάσει εξαίρετες κριτικές, και της πολύ ενδιαφέρουσας ζωγραφικής του, σε έναν πετυχημένο συνδυασμό, σε μια τέλεια έκδοση από τις παλιές και ονομαστές εκδόσεις Σ.Ι. Ζαχαρόπουλου.
Οι πίνακες που δημοσιεύονται στο βιβλίο είναι 46, μαζί μ’ αυτούς του εξώφυλλου και του οπισθόφυλλου.
Πρόσφατα είχαμε επισκεφτεί, εγώ και η γυναίκα μου, ζωγραφική έκθεσή του στην Γκαλερί Χρυσόθεμις στο Χαλάνδρι, με σημαντικά ζωγραφικά έργα του. Στο τωρινό βιβλίο του, του ποιητή και ζωγράφου, υπάρχουν 13 σελίδες με κριτικές προηγούμενων ποιητικών έργων του (σ. 321-333) των ετών 2001-2021, όλες θετικές και μερικές έως και διθυραμβικές, που τις υπογράφουν ονόματα όπως Γιάννης Βαρβέρης, Κική Δημουλά, Ορέστης Αλεξάκης, Γιώργος Ματζουράνης, Αλέξης Ζήρας, Μαρία Μαρκαντωνάτου, Στυλιανός Αλεξίου, Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, Γιάννης Πλαχούρης, Νάσος Βαγενάς, Δημήτρης Μανιάτης, Μιχάλης Μερακλής, Ελένη Χωρεάνθη, Φάνης Ι. Κακριδής, Δάφνη-Μαρία Γκυ-Βουβάλη, Κώστας Κρεμμύδας, Vincenzo Rotolo, Θανάσης Νιάρχος, Γιώργος Φτέρης και άλλοι.
Στη σελίδα 312 δημοσιεύει σύντομο κριτικό κείμενο του αείμνηστου ποιητή Τάσου Λειβαδίτη. Το εξής:
«Υπάρχουν ποιητές και αξιόλογοι μάλιστα, που παρά τις πλούσιες εικόνες τους, ή την ένταση του πάθους τους δεν κατορθώνουν να αποδώσουν ένα γεγονός ή μια κατάσταση τόσο καίρια, που ν’ αντιπροσωπεύει άξαφνα μία ολόκληρη εποχή και από περιστατικό να γίνει κανόνας ή μάθημα ζωής.
Ο Κατσίμης το πετυχαίνει με πολύ λιτά μέσα»
Εφημερίδα «Η Αυγή»
3 Αυγούστου 1975
Και κάποια δείγματα της ποιητικής γραφής του Σπύρου Κατσίμη:
Κλεισμένος στο σπίτι τακτοποιούσε
χειρόγραφα, βιβλία
για την αγάπη και το θάνατο
που είχε παραπετάξει
κι έλεγε πως δε θα ξαναβγεί
σ’ αυτή την πόλη πια.
Κι ένα μικρό παιδί πέρασε
από το ανοιχτό παράθυρό του
και του χαμογέλασε.
(Σελίδα 248)
Σ’ αυτόν τον σταθμό που τα παιδιά
έγραψαν ιστορίες στα τετράδια
ζωγράφισαν δένδρα, σύγνεφα, πουλιά
κι έπαιζαν με πάνινες κούκλες και χαρτόνια
βρήκαμε τα τελευταία ίχνη του παιδιού που εξαφανίστηκε.
(Σελίδα 249)
Ο Φόβος
Ελα να δεις πόσο όμορφα ξημερώνει
του είπαν, μα εκείνος δεν κουνήθηκε
γιατί δεν πίστευε σε τίποτα
όλα τα είχε μηδενίσει
και φοβήθηκε
το δρόμο που έγινε μακρύς
να τον πάρει μόνος.
(Σελίδα 274)
Κουράστηκα να επικοινωνώ μαζί σας
με κινητά τηλέφωνα και νύχτωσε
μα δεν υπάρχουν άστρα
σ’ αυτό το σκοτάδι.
(Σελίδα 276)
Το τέλος του παιχνιδιού
Οταν ήταν παιδί κρυβόταν
πίσω από τους θάμνους, τα δένδρα, τα χτίσματα
κι έλεγες πως διασκέδαζε
την περιπέτεια της ζωής του.
Αλλά τώρα
η καταδίωξη είναι αληθινή
(Σελίδα 277)
Αυτά σχετικά με το βιβλίο και από το βιβλίο του παλιού καλού μου φίλου, Σπύρου Κατσίμη, του ποιητή και καλλιτέχνη, με πάντα ζωντανές τις παλιές μας μνήμες.
*Συγγραφέας – Δημοσιογράφος
-320x213.jpg)
