Janelle Monae
The age og pleasure
THE AGE OF PLEASURE
Atlantic Records
★★★★☆
Και να το πιο σέξι άλμπουμ της χρονιάς. Σέξι στον ήχο του, στον ρυθμό του, στους στίχους, στο εξώφυλλο, στις δεύτερες φωνές, στο στήσιμο των τραγουδιών, στη ροή. Ενα άλμπουμ πολύ γοητευτικό από μια Αμερικανίδα ράπερ που είναι ταυτόχρονα και ηθοποιός. Η Janelle Monáe γεννήθηκε την 1η Δεκεμβρίου 1985 αλλά ήδη έχει μια πλούσια καριέρα πίσω της, αρχικά στη μουσική και στη συνέχεια σε κινηματογράφο και τηλεόραση. Το καταπληκτικό «The Age of Pleasure» είναι το τέταρτο άλμπουμ της, το πρώτο μετά από 5 χρόνια (και το οποίο έρχεται 13 χρόνια μετά το ντεμπούτο της «The ArchAndroid» του 2010).
Η Janelle Monáe παίζει r ‘n’ b, πολύ στιλιζαρισμένο και κάπως ελιτίστικο αλλά χωρίς αυτό το τελευταίο να το λέω με αρνητική έννοια. Εδώ πάντως θυμίζει έντονα Beyoncé, στα τραγούδια τού «The Age of Pleasure» εννοώ. Κάτι και κακό και καλό. Κακό επειδή θυμίζει Beyoncé και αυτό δεν είναι ό,τι το καλύτερο, αλλά από την άλλη ό,τι θυμίζει Beyoncé και είναι καλοφτιαγμένο χαίρεσαι να το ακούς. Νομίζω βέβαια ότι την αδικούμε την Janelle Monáe αν τη συγκρίνουμε με άλλη τραγουδίστρια, οπότε το σταματώ εδώ. Διότι είναι μια καλλιτέχνις πολύ ολοκληρωμένη, εμπνευσμένη και με ταλέντο. Και τώρα παρουσιάζει τον καλύτερο δίσκο της.
Το ενδιαφέρον με τα κομμάτια του «The Age of Pleasure» είναι ότι η Monáe επέλεξε να τα παρουσιάζει ζωντανά σε διάφορα πάρτι που συμμετείχε. Τα έπαιζε live και μετρούσε αντιδράσεις. «Αν δεν λειτουργούσαν στα πάρτι, τότε δεν έμπαιναν στο άλμπουμ» είπε η ίδια. Είναι φανερό πως διάλεξε τα καλύτερα.
Μιχάλης & Παντελής Καλογεράκης
Varvara Project
★★★☆☆
Πιστοί στο ταλέντο τους να μελοποιούν ελεύθερο στίχο και απαλλαγμένοι από τα βαρίδια της «μελοποιημένης ποίησης» και σ’ αυτή τη δουλειά τους οι αδελφοί Καλογεράκη. Στον δίσκο βρίσκουμε ποιήματα της Μυρσίνης Γκανά, του Νίκου Μοσχοβάκου, του Rumi, του Lorca (μτφρ. Κοσμά Πολίτη), του Prevert (μτφρ. Γιάννη Βαρβέρη), της Κατερίνας Γώγου και του Παντελή Καλογεράκη. Και μπορεί να αντιλαμβάνομαι ότι πια ο ρόλος του τραγουδιού έχει υποχωρήσει, αλλά το ταρακούνημα που ένιωσαν (και διηγούνται) αρκετοί όταν άκουσαν πρώτη φορά τον «Σταυρό του Νότου» ή τα «Ζεστά ποτά» και που πίστευα πως δεν θα νιώσω ποτέ, το χρωστάω αποκλειστικά σε αυτά τα αδέρφια. Στον δίσκο, όπως και σχεδόν σε ό,τι σημαντικό κυκλοφορεί τελευταία, συμμετέχει ερμηνευτικά η Νεφέλη Φασούλη.
Παναγιώτης Χαραλαμπάκης
Jake Isaac
For when it hurts
Oil + Water
★★★☆☆
Ωραία σύγχρονη soul, χωρίς να λείπουν και κάποια pop στοιχεία, εξαιρετικές ερμηνείες και τέσσερα πολύ δυνατά ντουέτα με τις συμμετοχές των Joshua Luke Smith, Jacob Banks, Jack Savoretti και Joss Stone βρίσκουμε στο τρίτο άλμπουμ του Jake Isaac, από το οποίο ξεχωρίζουν τα «Broken Pieces», «When It Hurts», «D-Low», «Start Again», «To Be Loved». Ο Βρετανός μουσικός επισημαίνει ότι αυτό το άλμπουμ «είναι η προσπάθειά μου να εκφράσω τα εμπόδια και τους πόνους μιας ειλικρινούς σχέσης, τονίζοντας την ανάγκη για παρηγοριά όταν τα πράγματα είναι δύσκολα».
Arlo Parks
My soft machine
Transgressive
★★☆☆☆
Με το ντεμπούτο άλμπουμ της «Collapsed in Sunbeams» η 22χρονη Αγγλίδα τραγουδοποιός και ερμηνεύτρια κέρδισε δικαίως τις εντυπώσεις και αρκετές υποψηφιότητες για βραβεία. Δύο χρόνια μετά, με την κυκλοφορία τού «My Soft Machine» η Parks μοιάζει να μη δικαιώνει τις προσδοκίες που καλλιέργησε, καθώς ναι μεν τα 12 τραγούδια του, που κινούνται σε indie pop-folk και R&B ηχοτοπία, είναι από αξιοπρεπή ώς καλά, αλλά δεν σου δημιουργούν την επιθυμία να τ’ ακούσεις ξανά. Η πιο δυνατή στιγμή του δίσκου είναι το «Pegasus», στην ερμηνεία του οποίου συμμετέχει η Phoebe Bridgers.
