«Πάντα η pure pop punk ήταν μειονότητα»

Οι Vaxtones είναι ένα ελληνικό γκρουπ της ανεξάρτητης σκηνής που φτιάχτηκε από μια παρέα φίλων η οποία έχει γράψει μεγάλη ιστορία στον χώρο. Μια παρέα φίλων που έσμιξαν σε μια μπάντα και δείχνουν να το απολαμβάνουν δεόντως. Ποιοι είναι;

Η Ελένη (aka Etten) Τζαβάρα των Film, ο Θάνος Αμοργινός των The Last Drive και The Earthbound, ο Χρήστος Ζώης των Hi Rollers, Jitterbugs και The Rockets, ο Νίκος Φωτίου των Raindogs, ο Παναγιώτης Λουκουμάς με θητεία στους Sunsteps, Xaxakes και Scopitone και, τέλος, ο Δημήτρης Βόγλης των Scopitone. Ενας προς ένας, όλοι τους εκλεκτοί. Και τίμιοι. Και original. Dream team. Θα παίξουν και στο Release Athens ανοίγοντας τη δεύτερη μέρα των Arctic Monkeys.

Οι Vaxtones λοιπόν μόλις κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ «Νever Ending Story». «Οι ψυχεδελικές μελωδίες των ‘60s μπλέκουν με το κοφτό πολιτικοποιημένο πανκ της Βρετανίας, ενώ η ραφινάτη ποπ, οι εξωτικοί ρυθμοί της calypso και ο ρυθμικός στρόβιλος του swing σκοντάφτουν σε ένα κιθαριστικό μπαράζ μέσα στα δέκα τραγούδια του δίσκου».

Η παραγωγή του άλμπουμ είναι του Clive Martin (The Cure, Sting, Queen, Nick Cave, Soft Cell, Les Negresses Vertes, Puressence). Το mastering υπογράφει ο επίσης θρυλικός Noel Summerville (Police, Clash, Blondie, The White Stripes). Το «Νever Ending Story» κυκλοφορεί και σε μορφή βινυλίου από την Old Bad Habbits. Τα υπόλοιπα μας τα λέει ο Δημήτρης Βόγλης.

● Πώς προέκυψε, βρε Δημήτρη, αυτή η μπάντα;

Από καθαρή σύμπτωση. Η Ελένη ήταν ο βασικός λόγος της δημιουργίας μας. Είναι ένα project που είχα στο μυαλό μου πολλά χρόνια, αλλά δεν έβρισκα ποτέ τον χρόνο και τα κίνητρα να το κάνω. Η Ελένη και η καραντίνα βοήθησαν σε αυτό. Αρχικά ήθελα να τελειώσω το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου και απευθύνθηκα σε αγαπημένα μου πρόσωπα και φίλους να βοηθήσουν. Στην πορεία το ένα έφερε το άλλο.

● Και κάπως έτσι φτάσαμε στο «Νever Ending Story»…

Η ηχογράφηση του τραγουδιού έγινε τόσο εύκολα και αβίαστα, που μας άνοιξε την όρεξη και αρχίσαμε να γράφουμε τα υπόλοιπα τραγούδια.

● Ο τίτλος είναι και ολίγον τι αυτοβιογραφικός;

Ο τίτλος προήλθε από την αρχική ονομασία του ομώνυμου τραγουδιού, το οποίο για χρόνια είχα βαφτίσει απλά story. Το never ending story έχει να κάνει και με ένα από τα αγαπημένα μου παιδικά βιβλία, του Μίκαελ Εντε. Ο ήρωας μπαίνει μέσα στο παραμύθι και γίνεται κομμάτι του. Ετσι και στη μουσική, όσο πιο πολύ βουτάς σε αυτήν και όσο πιο πολλά μαθαίνεις, τόσο συνειδητοποιείς ότι όσα γνωρίζεις είναι σταγόνα στον ωκεανό.

● Τι άλλαξε με τα χρόνια στον συγκεκριμένο μουσικό χώρο στην Ελλάδα;

Δεν άλλαξε απολύτως τίποτα τόσο στην Ελλάδα όσο και παντού στον κόσμο. Πάντα η pure pop punk ήταν μια μειονότητα και έτσι παρέμεινε. Σε έναν ιδανικό και δίκαιο κόσμο, με τα δικά μου κριτήρια, οι Television Personalities θα ήταν η κορυφαία μπάντα του πλανήτη, οι Chumbawamba και οι Carter USM θα γέμιζαν στάδια, οι Real Numbers θα ήταν το next big thing, o Jonathan Bree θα ήταν headliner στα μεγαλύτερα φεστιβάλ, ο Liam Gallagher θα ήταν ακόμα roadie στους Inspiral Crarpets και οι Coldplay θα έπαιζαν σε κρουαζιερόπλοια. Ευτυχώς που υπάρχουν μπάντες όπως οι Sleeford Mods και οι Viagra Boys.

● Και στη χώρα μας;

Υπήρξαν εκπληκτικές ξενόγλωσσες ελληνικές μπάντες όπως οι Film και οι Last Drive, για τις οποίες, αν ήταν από άλλη χώρα, ακόμα θα ταξιδεύαμε στο εξωτερικό προκειμένου να τους δούμε.

● Επομένως υπάρχει ακόμα ανεξάρτητη ελληνική σκηνή;

Φυσικά. Και βγαίνουν και πολύ ωραία πράγματα. Δεν θέλω να αναφέρω συγκεκριμένα ονόματα, αλλά υπάρχει τόση ενέργεια και όρεξη εκεί έξω – δεν σταματάει ποτέ. Απλά αλλάζουν τα μουσικά ρεύματα, οι κοινωνικοπολιτικές συνθήκες, οι συγκυρίες. Και όσο υπάρχουν άτομα με αγνή αγάπη για τη μουσική και δισκογραφικές όπως η Old Bad Habbits, η Make me Happy, η Hitchyke παλιότερα, τότε αισιοδοξούμε.

● Τελικά η ποπ-πανκ επανάσταση είχε νικητή;

Οχι γιατί δεν υπήρξε ποτέ αυτή η επανάσταση.

● Στα μάτια και το μυαλό κάποιων υπήρξε.

Αν υπήρξε λοιπόν στα μάτια και το μυαλό κάποιων, τότε έχασε τη μάχη. Η ουσία είναι ότι μουσικά ρεύματα που προέκυψαν ανά καιρούς έμειναν για πάντα ζωντανά.

● Οι νέοι γιατί το έχουν ρίξει στο χιπ χοπ πλέον εγκαταλείποντας το ροκ;

Δεν ξέρω από πού προκύπτει το συμπέρασμα. Αν δούμε τα νούμερα στις συναυλίες, μάλλον το αντίθετο συμβαίνει. Δεν έχω δει ξένη συναυλία χιπ χοπ να μαζεύει τα 20 χιλιάδες άτομα των Muse, των Slipknot, της Florence. Και φέτος θα δούμε 40 χιλ. κόσμο στους Arctic Monkeys. Και μιλάμε για νεαρό κοινό.

● Στην εγχώρια σκηνή;

Στην εγχώρια σκηνή, εκτός του ΛΕΞ που μαζεύει 30 χιλ. και δίκαια (και καλά να είναι το παιδί γιατί το αξίζει), δεν βλέπω κάτι ανάλογο. Υπάρχουν Ελληνες καλλιτέχνες, ειδικά στη χιπ χοπ σκηνή, που έχουν πολύ δυνατό στίχο και μιλάνε κατευθείαν στην καρδιά και την ψυχή της νεολαίας. Αν υπήρχε αντίστοιχη τίμια ροκ μπάντα με τέτοιο στίχο, θα γνώριζε ανάλογη ανταπόκριση.