Ο αποψινός τελικός του Τσάμπιονς Λιγκ στην Κωνσταντινούπολη διαθέτει ένα πολύ μεγάλο -και αγχωμένο- φαβορί και ένα άνετο αουτσάιντερ. Αν η Μάντσεστερ Σίτι δεν νικήσει, θα είναι αποτυχία μεγατόνων. Αν η Ιντερ δεν κερδίσει, δεν θα της ζητήσει κανείς τον λόγο…
Η Σίτι βρίσκεται ένα βήμα μακριά από την καταξίωση στα μάτια των σκεπτικιστών Ευρωπαίων. Είναι τέτοιος ο πλούτος και η δυνατότητά της να αποκτά όποιον παίκτη θέλει, που πρέπει πια να δείξει ότι είναι ποδοσφαιρικά αξιόπιστη και όχι απλά ένα φτιασιδωμένο σύνολο. Η πορεία της μέχρι τον τελικό ήταν εντυπωσιακή, με αποκορύφωμα το 4-0 επί της Ρεάλ Μαδρίτης στον δεύτερο ημιτελικό, στο «Ετιχαντ». Εκεί έπαιξε με ποιότητα, ακρίβεια, ένταση, δύναμη, πίεση, υψηλό ρυθμό, αυτοπεποίθηση και δίψα. Ηταν εμφάνιση επίδοξης πρωταθλήτριας Ευρώπης.
Η ομάδα του Πεπ Γουαρδιόλα είναι υποχρεωμένη να κάνει τέτοια εμφάνιση και στον αποψινό τελικό. Οχι μόνο για να κερδίσει την Ιντερ και να αναδειχθεί για πρώτη φορά πρωταθλήτρια Ευρώπης. Πρέπει με την απόδοσή της να κάνει τους επικριτές της να ξεχάσουν ότι είναι η ομάδα του 1 δισ. στερλινών, ότι στηρίζεται από ένα βαθύπλουτο κράτος, ότι στην πορεία της προς την καταξίωση έχει παραβιάσει πλειστάκις το Financial Fair Play και ότι υπό κανονικές συνθήκες φέτος θα διήνυε τη δεύτερη σεζόν αποκλεισμού της από τα ευρωπαϊκά Κύπελλα. Γλίτωσε την τιμωρία επειδή πληρώνει τους καλύτερους δικηγόρους. Θα πάρει άραγε και το Ιερό Δισκοπότηρο επειδή πληρώνει τους καλύτερους παίκτες;
Στην άλλη όχθη, η Ιντερ δεν έχει το άγχος του φαβορί, αλλά προσπαθεί να σώσει την τιμή της Ιταλίας που μέσα σε ένα δεκαήμερο έχασε το Γιουρόπα και το Κόνφερενς Λιγκ. Οι «νερατζούρι» βρίσκονται στον έκτο τελικό τους στο Τσάμπιονς Λιγκ και στοχεύουν στον τέταρτο τίτλο τους. Κανείς δεν τους υπολόγιζε στην αρχή της σεζόν και πέρασαν… κάτω από το ραντάρ.
Σε αντίθεση με τους διψασμένους για ευρωπαϊκή δόξα Αραβες που επενδύουν πακτωλούς στη Σίτι, η ομάδα του Μιλάνου φλερτάρει με την οικονομική καταστροφή στα επτά χρόνια που κάνει κουμάντο η κινεζική επιχείρηση Suning του Ζιντόνγκ Ζανγκ.
Αρχικά η επένδυση υπάκουε σε πολιτική γραμμή της κινεζικής κυβέρνησης για άνοιγμα στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Σταδιακά όμως ατόνησε το πολιτικό ενδιαφέρον και, επιπλέον, ήρθαν η οικονομική κρίση και η πανδημία να οδηγήσουν σε πτώχευση τη Suning. Η κυβέρνηση την έσωσε, αλλά η Ιντερ πρέπει να πωληθεί. Ο υιός Ζανγκ, ο Στίβεν, που απόψε θα γίνει ο πρώτος Κινέζος πρόεδρος συλλόγου φιναλίστ στο Τσάμπιονς Λιγκ, προσπαθεί να… ξεφορτωθεί το βαρίδι, αλλά δεν τα καταφέρνει. Μια νίκη απόψε ίσως βοηθήσει. Και θα τα χρωστάει όλα στον Τζουζέπε Μαρότα, τον διευθύνοντα σύμβουλο, που κατάφερε να πάρει τους Τζέκο, Τσαλχάνογλου και Μχιταριάν χωρίς να πληρώσει ούτε ένα ευρώ, να πουλήσει τον Λουκάκου στην Τσέλσι έναντι 120 εκατ. ευρώ και να τον ξαναπάρει δανεικό και να εισπράξει 70 εκατ. για τον Ασράφ.
Απόδειξη ότι, με μαεστρικές κινήσεις, το ποδόσφαιρο ευδοκιμεί και στις πιο αντίξοες συνθήκες και δεν χρειάζεται μόνο εμίρηδες που υπογράφουν λευκές επιταγές…
