Το μήνυμα μιας διαρροής

Η ομάδα που ανατίναξε πέρυσι τον υποθαλάσσιο αγωγό φυσικού αερίου ΝordStream στη Βαλτική χρησιμοποίησε το πολωνικό έδαφος ως βάση υποστήριξης.

Η αποκάλυψη δεν είναι τυχαία, ούτε επετειακή, καθώς εμπεριέχει σοβαρότατα μηνύματα:

● Πρώτον, ότι οι ΗΠΑ και κάποιες συμμαχικές ευρωπαϊκές χώρες δεν είχαν εμπιστοσύνη στο ότι η Ενεργειακή Συμμαχία της Γερμανίας με τη Ρωσία δεν θα αποκατασταθεί στο μέλλον.

● Δεύτερον, την αναβάθμιση του ρόλου της Πολωνίας στο ΝΑΤΟ, αλλά ταυτόχρονα την κατοχύρωση ενός άτυπου βέτο της Βαρσοβίας στις διμερείς σχέσεις των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων με την Μόσχα.

Οταν Μόσχα και Βερολίνο υπέγραψαν τη συμφωνία κατασκευής του υποθαλάσσιου αγωγού, η Βαρσοβία το εξέλαβε ως παράκαμψή της, που παρέπεμπε στις «διανομές» της επικρατείας της που άρχισαν στα τέλη του 18ου αιώνα και μέσα σε λίγα χρόνια την εξαφάνισαν ως ανεξάρτητο κράτος.

Ετσι, η Πολωνία παρομοίασε την υπογραφή της συμφωνίας για την κατασκευή του αγωγού με το Σύμφωνο Ρίμπεντροπ –Μολότοφ που όρισε τη διανομή του εθνικού της εδάφους.

Πέρα και πάνω από όλα τα παραπάνω, οι υποθαλάσσιοι αγωγοί ΝordStream, έστω και εκτός λειτουργίας, παρέμεναν μια διαρκής υπόμνηση ότι η ενιαία Γερμανία που συγκροτήθηκε το 1990 δεν θεωρεί ότι υπάρχει απειλή για την ασφάλειά της εξ Ανατολών.

Ούτε η Πολωνία ούτε, πολύ περισσότερο, οι ΗΠΑ έχουν ξεχάσει τα όσα εκτυλίχθηκαν στη Γηραιά Ηπειρο πριν από ακριβώς είκοσι χρόνια, την άνοιξη του 2003.

Τότε, Γαλλία και Γερμανία, που είχαν συγκρουσθεί μετωπικά με τις ΗΠΑ που ετοιμάζονταν να εισβάλουν στο Ιράκ, είχαν ξεκινήσει διαπραγματεύσεις για την αμυντική χειραφέτηση της Ευρώπης με το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο, ενώ η Πολωνία πρωταγωνιστούσε στη συσπείρωση των χωρών που ήταν πρόθυμες να στηρίξουν την Ουάσινγκτον.

Σε μια απόφαση που, αν δεν είχε ατονήσει, στη συνέχεια θα συνιστούσε τη μεγαλύτερη ανατροπή μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, ο Σιράκ και ο Σρέντερ ανακοίνωσαν ότι εγκαινιάζουν τριμερείς Συνόδους Κορυφής με τον Πούτιν, σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Η απόφαση της Γερμανίας να προχωρήσει σε απευθείας διμερή ενεργειακή συνεργασία με τη Ρωσία ήταν casus belli για τις ΗΠΑ, οι οποίες από την πρώτη στιγμή της διάλυσης της ΕΣΣΔ έχουν ως προτεραιότητα την ενεργειακή απεξάρτηση της Ευρώπης από τη Ρωσία.

Με τα παραπάνω δεδομένα, είναι βέβαιο ότι η αχρήστευση των αγωγών θα καταγραφεί από τους ιστορικούς του μέλλοντος ως το συμβολικό αλλά και ουσιαστικό τέλος της μεταψυχροπολεμικής εποχής.