Everything but the girl
Fuse
Virgin Records
★★★★☆
Εντυπωσιάστηκα με την επιστροφή των Everything But The Girl, ομολογώ πως δεν την περίμενα τόσο λαμπερή. Είχαν βλέπετε 24 ολόκληρα χρόνια να βγάλουν άλμπουμ, τόσο διάστημα πέρασε από το «Temperamental» του 1999. Everything But The Girl, το περίφημο ντουέτο από την Αγγλία που σχηματίστηκε το 1982 από την Tracey Thorn (η οποία γράφει τα τραγούδια) και τον Ben Watt. Πιάνουν το νήμα λοιπόν από εκεί ακριβώς που το άφησαν, λες και δεν σταμάτησαν ούτε μία χρονιά. Στο γνωστό στιλ τους, ηλεκτρονικός ήχος σε low tempo, μπαλάντες με ambient λογική, ένα άκρως γοητευτικό back to ‘90s. Και οι Everything But The Girl διαθέτουν το εξής μοναδικό, που γίνεται και στο «Fuse» φανερό: τα τραγούδια τους είναι φτιαγμένα με τέτοιο τρόπο που μοιάζει σαν να καλούν έναν παραγωγό να τα πάρει και να τα remix-άρει μετατρέποντάς τα σε αυτόνομα dance anthems. Λειτουργούν σαν βάση για ακόμα πιο γοητευτικά ακούσματα.
Οι πρώτες ηχογραφήσεις για το άλμπουμ έγιναν τον Μάρτιο του 2021 τόσο στο σπίτι τους όσο και σε ένα στούντιο. Στα κρυφά διαβάζουμε, χωρίς ανακοινώσεις, χωρίς τίποτα. Λέτε να έπαιξε ρόλο η καραντίνα; Σίγουρα, άλλωστε μιλάμε για ζευγάρι και στη ζωή, όχι μόνο στην τέχνη. Και ήταν πολύ home made κατάσταση, τουλάχιστον στο αρχικό στάδιο.
Σκεφτείτε πως δύο τραγούδια, «το “When You Mess Up” και το “Interior Space” ξεκίνησαν ως “αυτοσχέδιες μπαλάντες για πιάνο” που ο Watt ηχογράφησε στο iPhone του». Μέχρι και πριν από λίγα χρόνια έλεγαν πως φαντάζει απίθανο να ξαναφτιάξουν τους Everything But The Girl, έλα όμως που και τα απίθανα γίνονται πιθανά.
Lana Del Ray
Did you know that there’s a tunnel under ocean blvd
Interscope / Polydor
★★★☆☆
Στο 9ο άλμπουμ της Lana Del Rey βρίσκουμε όλα εκείνα τα στοιχεία -τόσο στη μουσική όσο και στη θεματική της- που την έκαναν να έχει φανατικούς θαυμαστές σε όλο τον κόσμο και ν’ αποκτήσει το status της σούπερ σταρ, τα οποία όμως σε κάθε δουλειά της εξελίσσει ανθίζοντας καλλιτεχνικά. Μια απόλυτα ατμοσφαιρική-ονειρική μουσική -dream/baroque pop, indie rock, Americana- ντύνει στίχους που μιλάνε για έρωτα, μνήμες, απώλεια, πόνο, θάνατο, αλλά και την ανάκαμψη μέσα απ’ όλα αυτά, θέτοντας όλα τα βασικά υπαρξιακά ερωτήματα που απασχολούν τον άνθρωπο στον κύκλο της ζωής του. Από έναν πολύ καλό δίσκο πραγματικά μεγάλης διάρκειας (77 λεπτά) ξεχώρισα τα «The Grants», «Sweet», «A&W», «Candy Necklece», «Paris, Texas», «Let The Light In», «Margaret», «Taco Truck x VB» και το ομότιτλο.
Τέταρτη δουλειά για τον Ελληνα καλλιτέχνη με έναν ευφάνταστο τίτλο και συνθέσεις που κινούνται σε πιο electronica φόρμες, αλλά με διάθεση περισσότερο χαλαρή. Στα συν του άλμπουμ η πολύ καλή παραγωγή, η χρήση του πιάνου που δένει πολύ καλά με τα ηλεκτρονικά στοιχεία, αλλά και οι σκεπτόμενοι στίχοι που προσφέρουν μια διαφορετική διάσταση. Ξεχωρίζουμε τα «Στην πιο μεγάλη του κόσμου ρωγμή» και το επιβλητικό «Το κορίτσι που ήθελε να ταξιδεύει». Οι φαν της ελληνικής ηλεκτρονικής σκηνής σίγουρα θα περάσουν πολύ καλά.
Νέα είσοδος στην ελληνική αγγλόφωνη σκηνή και η τριάδα δημιουργεί προσδοκίες με ένα «καυτό» ντεμπούτο, τιμώντας με το παραπάνω τον post punk ήχο που βιώνει σημαντική περίοδο άνθησης. Το «Joyride» κυλάει γρήγορα και διασκεδαστικά, διαθέτει τον απαραίτητο δυναμισμό για άλμπουμ του συγκεκριμένου είδους, αλλά και μπόλικα ειρωνικά και χιουμοριστικά σχόλια μέσα στους στίχους του με τον κόσμο να περνά μπροστά από την κριτική ματιά των Notowns. Προτιμάμε τις πιο κιθαριστικές στιγμές του δίσκου και λατρεύουμε ήδη τα «Beware» και «Twilight Zone».
