Το ξίφος, η σπάθη για την ακρίβεια, παρά την απειλητική μορφή της, δεν καταλύει μόνο, στόχος της μπορεί, επειδή οφείλει, να είναι η «αναθεώρηση», η «ανασύσταση». Συμβολικές λέξεις-νοήματα, με περισσή αξία, από την 26χρονη Δώρα Γκούντουρα. Πριν από λίγες μέρες, στο «Γκραν Πρι» της Σεούλ, ουσιαστικά διοργάνωση με την αύρα, τη σημασία παγκόσμιου πρωταθλήματος, έκανε δικό της το χρυσό μετάλλιο στη σπάθη και μάλιστα με αγωνιστική συνέπεια: νικήτρια 15-11 στον ημιτελικό με αντίπαλη τη Μισάκι Εμούρα από την Ιαπωνία, επίσης 15-11 νίκη στον τελικό με αντίπαλη τη Γαλλίδα Σαρά Μπλαζέρ:
«Η διοργάνωση ήταν ουσιαστικά το πρώτο βήμα, το πρώτο κριτήριο για την πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες, άρα ευνόητη είναι η σημασία και ο μεγάλος βαθμός δυσκολίας για όλες εμάς τις αθλήτριες με στόχο τη συμμετοχή στην κορυφαία διοργάνωση. Επέστρεψα με το χρυσό και δεν παύω να ελπίζω στο καλύτερο για το μέλλον».
● Το χρυσό, η υποψιασμένη λογική της πιεστικής εποχής μας παραπέμπει σε αυτό, δεν είναι αποτέλεσμα μόνο καλής προπόνησης. Εξαρτάται και από τον ψυχισμό της αθλήτριας. Ο δικός σας;
Σαφώς είναι και θέμα ιδιοσυγκρασίας, χαρακτήρα… Δικός μου στόχος, σε ό,τι κάνω, είναι πάντα το καλύτερο δυνατό. Αναγνωρίζω, όμως, πως ο υψηλός στόχος, μόνος του, είναι και παγίδα. Να θέτεις στόχους, όπως συμβαίνει, χωρίς να έχεις κάνει την κατάλληλη προεργασία, προπόνηση και ψυχολογική ετοιμότητα στην περίπτωση μου, είναι δώρον άδωρον.
● Πόσο μάλλον στη δύσκολη εποχή μας, που γεννούν άρνηση τα ερεθίσματά της.
Ναι, πιεστική είναι η εποχή μας, αλλά θετική πλευρά πάντα υπάρχει, εντός και εκτός αγωνιστικών χώρων. Οι συνθήκες και της προετοιμασίας, αλήθεια, δεν είναι πάντα οι πλέον κατάλληλες, υπάρχουν ελλείψεις στις συνθήκες προπόνησης και όχι μόνο, αλλά οι καλές συνεργασίες είναι ικανές να λειτουργήσουν ως αντίδοτα. Ο προπονητής μου, Θανάσης Δελενίκας, οι χορηγοί μου, η Ολυμπιακή Επιτροπή, με βοήθησαν, εντός της ίδιας πίεσης, να εμφανιστώ έτοιμη για το καλύτερο τώρα στη Σεούλ· το ίδιο προσδοκώ και μελλοντικά.
Το πιστεύω, ούτως ή άλλως, επειδή έτσι σκέπτομαι. Επίσης, αποδείχτηκε και πάλι: η πίεση της εποχής μας δεν είναι ικανή να γεννήσει μόνο άρνηση, αλλά είναι και αιτία συνύπαρξης.
● Κυριολεκτικά και μεταφορικά, η πρώτη θέση σε κάθε δραστηριότητα, ένα χρυσό μετάλλιο όπως το δικό σας τώρα, δεν είναι απλή επιτυχία, αλλά το βήμα παραπάνω, αντίθετα στην εποχιακή άρνηση.
Ναι και κατανοώ ότι το βήμα παραπάνω έχει προϋπόθεση να μάθουμε πως οφείλουμε να δίνουμε, αλλά και να δεχόμαστε βοήθεια. Σύνθετη οφείλει να είναι η σκέψη, η στάση ζωής μας. Ούτως ή άλλως, η πιεστική εποχή μάς βοήθησε στην αναγκαία αναθεώρηση.
● Δίπλα σας, στη Σεούλ, συνυπήρχαν γυναίκες-αθλήτριες διαφορετικής καταγωγής, κοσμοθεωρίας. Αναρωτιέμαι αν είναι κοινή ή έστω συχνή η στάση ζωής, όπως η δική σας, αυτή που αναζητά και βρίσκει το θετικό ανάμεσα στις κακές προφητείες της εποχής.
Αυτό που είδα είναι η καθολική προσπάθεια των γυναικών δίπλα μου. Στη σκέψη όλων όσες αθλούμαστε, υπάρχει ενθαρρυντική προοπτική, αυτή προέρχεται και από τον ίδιο αριθμό αθλητών και αθλητριών, ανδρών και γυναικών στους επόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες. Στο Παρίσι, θα γίνει η πρώτη διοργάνωση με αυτό το δεδομένο.
● Αίσθηση χειραφέτησης.
Κάλλιο αργά παρά ποτέ.
● Σε εποχή αλλεπάλληλων γυναικοκτονιών στη χώρα μας, αυτό λαμβάνει πρόσθετη σημασία.
Με θλίβουν οι γυναικοκτονίες. Οφείλουμε να ξεκινήσουμε αλλαγή προσωπικών αντιλήψεων· σημαντικές θα είναι και οι νέες πολιτικές για μελλοντική αντιμετώπιση παρόμοιων κρουσμάτων. Αλληλοβοήθεια, αυτή οφείλει να είναι το κύριο συστατικό της ανανεωμένης στάσης ζωής μας. Να μας γίνει συνείδηση πως μπορούμε να βρεθούμε εμείς στη θέση του άλλου, εκείνου που τώρα δοκιμάζεται ή γίνεται στόχος βίας, όπως τα θύματα των γυναικοκτονιών και όχι μόνο.
Και μιλάτε! Μην κρύβεται κανείς, καμία γυναίκα-θύμα ή όποιος άλλος βρίσκεται σε δύσκολη θέση, για κάθε λόγο. Μιλάτε, αυτό θα γεννήσει βοήθεια, ίσως λύση.
● Άρα, αν σας ζητήσω να στρέψετε τη… σπάθη σας προς μια σκοτεινή πραγματικότητα, ώστε να την παύσετε, ποια θα είναι ο στόχος σας;
Τα αρνητικά δεδομένα της ζωής μας, σε κάθε εποχή, δεν είναι μόνο αναπόφευκτα αλλά και απαραίτητα. Ώστε να οδηγούν σε αυτοκριτική, βελτίωση. Τη σπάθη μου, λοιπόν, θα την έστρεφα εναντίον κάθε ανισότητας, αδικίας…
