Το αλαλούμ της κυβερνητικής νομοθετικής προχειρότητας έχει δημιουργήσει όχι απλά κρίση αλλά πρωτοφανή ρήξη στο δικαστικό σώμα, με άγνωστες προς το παρόν συνέπειες.
Η απόφαση της κυβέρνησης να «πετάξει το μπαλάκι» Κασιδιάρη στον Αρειο Πάγο και οι αδιέξοδες συνεχείς νομοθετικές διατάξεις, παρά τις υποδείξεις και προτάσεις συνταγματολόγων που είχαν βασικό ρόλο στην αρχή του τέλους για την εγκληματική οργάνωση αλλά και μεγάλου μέρους του πολιτικού κόσμου, άνοιξαν τον ασκό του Αιόλου.
Οι δε πρωτοφανείς «θεσμικές» συναντήσεις Γεραπετρίτη παραμονές της κρίσης του Α1 Τμήματος Α.Π. με τον πρόεδρο του τμήματος Χ. Τζανερρίκο, που, ως γνωστόν, κατέληξαν στην παραίτηση και τις σοβαρές καταγγελίες, έχουν δημιουργήσει επικίνδυνα αδιέξοδα. Κι ενώ παραμένει άγνωστο το πού θα οδηγήσει η ντρίμπλα του ε.τ. αντεισαγγελέα Α.Π., Α. Κανελλόπουλου, ο οποίος, αφού «εξελέγη» πρόεδρος του κόμματος Κασιδιάρη, τώρα επαναφέρει το δικό του απολύτως ανάλογης ιδεολογίας κόμμα (ΕΑΝ) εξοβελίζοντας τυπικά τον Κασιδιάρη.
Την περασμένη Κυριακή, άλλος ένας ανώτατος δικαστικός και πρώην πρόεδρος του ΣτΕ, ο Σωτ. Ρίζος, με άρθρο του στην «Καθημερινή» (όπου συχνά αρθρογραφεί) αποφαίνεται ότι η κυβέρνηση νομοθέτησε αντισυνταγματικά. Ο κ. Ρίζος είναι βεβαίως ένας συντηρητικός δικαστικός, ο οποίος π.χ. έγραφε το 2016 για το πόσο η δημόσια τάξη στη χώρα μας υποφέρει από την ασυνέχεια και την ανοχή στα «άβατα» και στα «άσυλα», ενώ όταν αποχώρησε το 2015 άφησε βαριές αιχμές για τη λειτουργία της δημόσιας διοίκησης και του πολιτικού συστήματος.
Ο πρώην πρόεδρος του ΣτΕ στο άρθρο του για την αντισυνταγματικότητα των ρυθμίσεων Βορίδη-Γεραπετρίτη δεν δίστασε να συγκρίνει τον επιδιωκόμενο εκλογικό αποκλεισμό του κόμματος Κασιδιάρη με σχετικό -με τη δυνατότητα απαγόρευσης κομμάτων- απόσπασμα από την αγόρευση του αείμνηστου Ηλία Ηλιού το 1975 στη Βουλή για το νέο Σύνταγμα της Ελλάδας.
Η ηγετική αυτή μορφή της Αριστεράς καθιστούσε τότε σαφές πως η αρχή της Δημοκρατίας είναι ότι δεν υπάρχει στον κόσμο αυθεντία (ορθοδοξία) που να ισχύει για πάντα και η οποία να υποχρεώνει όλους τους πολίτες να έχουν «τας αυτάς αντιλήψεις και τα αυτά φρονήματα. Εάν λοιπόν μία αντίθεσις, βασική έστω, ριζοσπαστική έστω, εναντίον μιας δεδομένης καταστάσεως, με την μαρτυρίαν και επί τη βάσει φακέλων που έχει καταρτίσει η Αστυνομική Αρχή, διότι άλλο τι δεν είναι δυνατόν να προκύψει, τεθεί εκτός νόμου, πάλι καταλύεται το δημοκρατικό πολίτευμα».
Βέβαια στην προκειμένη περίπτωση ο κ. Ρίζος προσπαθεί να συνδέσει το νομοθετικό αλαλούμ της κυβέρνησης με τα λόγια του Ηλιού αποσιωπώντας το γεγονός ότι σήμερα η Χρυσή Αυγή και η ηγεσία της έχουν καταδικαστεί ως μέλη εγκληματικής οργάνωσης όχι λόγω κάποιων αστυνομικών «φακέλων» αλλά με απόφαση δικαστηρίου που δίκασε τα βαριά τους εγκλήματα.
Επίσης όταν αναφέρεται στην απόφαση του Αρείου Πάγου να θεωρήσει νόμιμο κόμμα τη Χρυσή Αυγή στις ευρωεκλογές του 2014 ξεχνάει ότι τότε δεν είχε ακόμα ξεκινήσει η δίκη. Σε κάθε περίπτωση όμως η κυβέρνηση συνεχίζει να δρέπει «καρπούς» προκαλώντας κρίση και στο δικαστικό σώμα και μάλιστα στο πιο συντηρητικό του κομμάτι.
