The National
First two pages of Frankenstein
4AD
★★☆☆☆
Η ένατη δουλειά των επιτυχημένων Αμερικανών σίγουρα δεν είναι η καλύτερή τους, καθώς, παρότι συγκεντρώνει ορισμένα από τα στοιχεία που τους ανέδειξαν, δεν έχει ιδιαίτερη ζωντάνια και οι 11 συνθέσεις καταλήγουν σε ένα επίπεδο αποτέλεσμα με ελάχιστες εξάρσεις. Εξαιρετική παραγωγή, όπως αναμενόταν, και υψηλού επιπέδου performance από τον Matt Berninger στα φωνητικά, όμως το «First Two Pages of Frankenstein» κυριαρχείται από downtempo συνθέσεις που δύσκολα ξεχωρίζουν η μία από την άλλη, ενώ οι εντάσεις πάνε περίπατο σε όλη σχεδόν τη διάρκεια του άλμπουμ. Οι συνεργασίες με ονόματα όπως οι Taylor Swift, Phoebe Bridgers και Sufjan Stevens μπορεί να δίνουν περισσότερη διαφήμιση στον δίσκο και μια «ευελιξία» στα φωνητικά, αλλά δεν αναδεικνύουν ιδιαίτερα τα κομμάτια στα οποία συμμετέχουν. Με την εξαίρεση ίσως του «The Alcott», στο οποίο οι φωνές του Berninger και της Swift συνδυάζονται με επιτυχία και αναδεικνύουν την ατμόσφαιρα του συγκεκριμένου τραγουδιού.
Η μελαγχολία και οι αγχωμένοι στίχοι είναι παρόντες, όπως και το συναίσθημα, όμως οι National δείχνουν να έχουν αφήσει αρκετά πίσω τους το όποιο σημείο έκπληξης διέθεταν στα τραγούδια τους και επιχειρούν να πάνε τη μουσική τους σε μια νέα κατεύθυνση, που ακόμη δεν την έχουν εντοπίσει.
Ενα pop, γλυκό άκουσμα που η ακρόασή του μπορεί να συνδυαστεί με χαλαρές στιγμές ή να χρησιμεύει ως ακρόαση την ώρα που κάνουμε κάποια δουλειά μέσα στο σπίτι, όμως μέχρι εκεί. Θα ικανοποιήσει εν μέρει τους φαν του γκρουπ, αλλά απ’ όλους τους υπόλοιπους μάλλον θα ξεχαστεί σύντομα. Ξεχωρίζουμε τα «Grease In Your Hair», «Eucalyptus» και «Your Mind Is Not Your Friend».
Παιδί Τραύμα
Μέινστριμ
United We Fly
★★★☆☆
Στο τρίτο άλμπουμ του το Παιδί Τραύμα, εκτός από το ότι μας αποκαλύπτει πως κατά κόσμον είναι ο Τάσος Καρτέρης και εμφανίζεται για πρώτη φορά στο μουσικό βίντεο ενός τραγουδιού του, περιηγείται σε όσα γεννούν ο έρωτας, η αγάπη, οι ανθρώπινες σχέσεις γενικότερα. Εθιστική ποπ-ροκ, χορευτική ηλεκτρονική μουσική και εξαιρετικοί στίχοι («Γι’ αυτό είναι τα κορμιά για να χαλάνε, ας τα χαλάσουμε λοιπόν», «Μου λες πως πρέπει να ξεκινήσουμε την επανάσταση. Φίλα με λίγο και την ξεκινάμε πιο μετά») δημιουργούν κομμάτια που «στάζουν» τρυφερότητα καθώς μας φέρνουν αντιμέτωπους με την εσωτερική φυλακή μας κατασκευασμένη από ενοχές, αντιφάσεις, ανομολόγητα συναισθήματα. «Κόλλησα» με τα «Απόψε φυλάω τον εαυτό μου για σένα», «Τρομακτικό», «Η λίμνη», «Αυτό», «Τα μυστικά» (ερμηνεία: Νεφέλη Φασούλη).
Η Indigo De Souza είναι μια indie τραγουδοποιός από τη Βόρεια Καρολίνα και αυτός είναι ο τρίτος δίσκος της και ο πιο προσωπικός, αφού τον δούλεψε μόνη της κατά τη διάρκεια της καραντίνας. «Επιτέλους μπόρεσα να εμπιστευτώ πλήρως τον εαυτό μου» δήλωσε. Η ηχογράφηση έγινε στα περίφημα Drop of Sun Studios του Asheville, του MJ Lenderman των Wednesday. Κορυφαίες στιγμές το «Always» και το «Wasting Your Time» με στίχους «είμαι μέσα και έξω από τον κόσμο μου / είμαι αφοσιωμένη σε ένα σκοτάδι που δεν μπορείς να δεις / αλλά πάντα με τραβάει».
Τριάντα χρόνια μετά την πρώτη τους δισκογραφική εργασία και εννιά από την τελευταία οι Μικρές Περιπλανήσεις επιστρέφουν με νέο υλικό. Οι ηχογραφήσεις έγιναν ζωντανά, κάτι που είναι από τα σημαντικότερα ατού του δίσκου. Γήινος, χειροποίητος δίσκος απ’ την αρχή ώς το τέλος του, που αν και μεγάλος σε διάρκεια εύκολα ακούγεται ολόκληρος. Αν πρέπει να ξεχωρίσω δύο τραγούδια της πρώτης ακρόασης, θα πω το «Αχ και να ήξερα» και το «Χρησμός και Προφήτης», ενώ αξίζει μία αναφορά και στο εξαιρετικής αισθητικής εξώφυλλο του δίσκου.
