Eδώ και σχεδόν έναν χρόνο η Κίνα αρνείται, έτσι ισχυρίζεται η αμερικανική πλευρά, να συμφωνήσει με τις ΗΠΑ το πλαίσιο δημιουργίας διαύλων επικοινωνίας ώστε, όπως λέει η Ουάσινγκτον, να υπάρχει δυνατότητα εκτόνωσης της έντασης για να μην περάσουν οι διμερείς σχέσεις από τον ανταγωνισμό στη σύγκρουση.
Τα παραπάνω επιβεβαιώθηκαν για ακόμη μια φορά στη Διάσκεψη Ασφαλείας Σάγκρι-Λα που συνήλθε πρόσφατα στη Σιγκαπούρη.
Η παρ’ ολίγον σύγκρουση κινεζικού πολεμικού πλοίου με αμερικανικό πριν από λίγες μέρες στα στενά της Ταϊβάν έδειξε πόσο εύκολο είναι οι ναυτικές δυνάμεις των δύο χωρών να φτάσουν σε θερμό επεισόδιο.
Με τα παραπάνω δεδομένα πώς θα μπορούσε να ερμηνευτεί η αδιαπραγμάτευτη στάση της Κίνας;
Είναι κάτι παραπάνω από εμφανές ότι οι ΗΠΑ προσπαθούν να συσπειρώσουν τις χώρες του Ινδικού-Ειρηνικού απέναντι στην Κίνα, μια επιλογή την οποία το Πεκίνο θεωρεί ότι είναι αποσταθεροποιητική.
Το Πεκίνο γνωρίζει ότι η επίδειξη διπλωματικής και στρατιωτικής ισχύος από τις ΗΠΑ, αν συνοδεύεται από τακτικές επαφές μεταξύ των δύο μεγάλων δυνάμεων, στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα ότι η ψυχροπολεμική αντιπαράθεση είναι μια κανονικότητα.
Στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου στην περίοδο 1947-1991 ΗΠΑ και ΕΣΣΔ περιφρουρούσαν τις ζώνες επιρροής που είχαν κατοχυρώσει στη Γιάλτα και έτσι ακόμη και τις στιγμές υψηλής έντασης υπήρχε κοινό σημείο αναφοράς ως προς την ταυτότητα της διπολικής αντιπαράθεσης.
Σήμερα η Κίνα, που έχει προνομιακές οικονομικές και εμπορικές σχέσεις με την Αφρική και τη Λατινική Αμερική, δεν θέλει να αποδεχτεί ως κανονικότητα ούτε την ένταση στην Ταϊβάν ούτε τη σπουδή των ΗΠΑ να συρρικνώσουν τα περιθώρια ανάπτυξης των σχέσεών της με τα κράτη του Ινδικού-Ειρηνικού πέραν της οικονομίας και του εμπορίου.
Ως υπερδύναμη που αρέσκεται να προβάλλει ως εγγυητής της παγκοσμιοποίησης η Κίνα, εν επιγνώσει των κινδύνων μιας άρνησης τακτικών επαφών με Αμερικανούς αξιωματούχους, αρνείται ότι η διολίσθηση σε έναν Ψυχρό Πόλεμο με τις ΗΠΑ μπορεί να είναι μια διαχειρίσιμη κανονικότητα.
Τέλος, η αντικινεζική συσπείρωση που προωθούν οι ΗΠΑ συμπίπτει με τα πρώτα βήματα διεκδίκησης γεωπολιτικού ρόλου μεγάλης δύναμης από το Πεκίνο, ξεκινώντας με τη δραστηριοποίηση στη Μέση Ανατολή με τη μεσολάβηση μεταξύ Ιράν και Σαουδικής Αραβίας με πρώτο αποτέλεσμα την αποκατάσταση των διμερών διπλωματικών σχέσεων, αλλά και την αργή δραστηριοποίηση στην προσπάθεια τερματισμού της σύγκρουσης στην Ουκρανία.
