«Εφυγε» η υπέροχη Ικαριώτισσα Ιωάννα Πρωΐου στα 112 της χρόνια

Δεν θα ευχηθούμε μόνο να έχουμε τα χρόνια της. Θα ευχηθούμε να έχουμε το μυαλό της, την ελεύθερη σκέψη της, το δυνατό της κορμί και πνεύμα ώς το τέλος! Η Ιωάννα Πρωΐου ήταν η «Κυρά του αργαλειού» – δεν ήταν απλώς μια Ικαριώτισσα που έζησε πολλά χρόνια, κι ας είχε γίνει κυρίως γι’ αυτό γνωστή παγκοσμίως (ναι, παγκοσμίως). Ηταν ένα βαθιά ελεύθερο πνεύμα, που δεν σταματούσε να αγωνίζεται και να θέλει να δημιουργεί ώς το τέλος. Από αυτή την άποψη, ακόμα και στα 112 χρόνια της, παρέμενε παιδί…

Προχθές, Τρίτη πρωί, «έφυγε» ήρεμα στον ύπνο της, στο σπίτι της στη Ν. Ιωνία. Εκεί, δίπλα στον αργαλειό της. Εκεί που, μέχρι πριν από λίγα χρόνια που την ξαναείδαμε (είχαμε κάνει τρεις συνεντεύξεις μαζί), το για πότε περπάτησε (τρέχοντας σχεδόν) με το μπαστούνι της και για πότε ανέβηκε στον αργαλειό της («το αργαλειό μου» – έτσι τον έλεγε) ούτε που καταλάβαμε καλά καλά.

Στις 30 Ιουλίου θα έκλεινε τα 112 χρόνια. Κάθε χρόνο τη γιορτάζαμε. Οχι γιατί ήταν μια γυναίκα-πρότυπο (που ήταν!), αλλά γιατί είχε γίνει φίλη μας: διόλου διδακτική (παρά τα χρόνια της), αέναα «αχόρταγη» για γνώση και δημιουργία. Στον Χριστό, στις Ράχες Ικαρίας, γεννήθηκε το 1911, πριν ακόμη οι Τούρκοι φύγουν από το νησί. Η μητέρα της ήταν από τις καλύτερες υφάντρες και η ίδια λάτρεψε τον αργαλειό της. «Αυτό με κράτησε ζωντανή, αυτό μας έθρεψε, μας έντυσε, μας ανάστησε εμένα και τα παιδιά μου. Με αυτό περάσαμε Κατοχές και πολέμους, φτώχειες και δυσκολίες. Πάντα μιλούσα με το αργαλειό μου και πάντα έβρισκα τη λύση», μου έλεγε.

Μιλούσαμε ακόμα και για κοσμολογία! Στις Ράχες έχει φτιάξει Μουσείο Αργαλειού! Ως το τέλος ήθελε να μαθαίνει. «Μόνο το δυστύχημα στα Τέμπη δεν της είπα. Δεν θα το άντεχε… νέα παιδιά», μας λέει η κόρη της, Ελλη. Η κηδεία της «Κυράς του αργαλειού», της Κυράς της ψυχής μας, θα γίνει τις επόμενες μέρες. Θα είμαστε εκεί, μαζί με την οικογένεια και τους φίλους της, να θυμόμαστε που έλεγε: «Ερχονται απ’ όλο τον κόσμο και με ρωτάνε επιστημόνοι πώς και θυμάμαι και είμαι λειτουργική σε τέτοια ηλικία». «Και;» τη ρωτάγαμε. «Και με χασομεράνε, πουλάκι μου!».