Catch me if you can. Πιάσε με αν μπορείς. Τον τίτλο της γνωστής αμερικανικής ταινίας επέλεξε η γαλλική Libération για το ρεπορτάζ της σχετικά με την επίσκεψη του Βλαντίμιρ Πούτιν το Σάββατο στην Κριμαία για την ένατη επέτειο της προσάρτησής της στη Ρωσία, θέλοντας να περιγράψει την απαξίωσή του για το ένταλμα σύλληψής του που είχε εκδώσει την ακριβώς προηγούμενη μέρα το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης για εγκλήματα πολέμου και συγκεκριμένα, για την απαγωγή εκατοντάδων παιδιών από την Ουκρανία και τη μεταφορά τους στη Ρωσία.
Το ένταλμα, το οποίο απορρίπτει η Μόσχα που δεν αναγνωρίζει τη δικαιοδοσία του ΔΠΔ, χαιρετίστηκε από την ουκρανική ηγεσία (παρ’ όλο που ούτε η χώρα τους δεν είναι μέλος του) και από αρκετούς ξένους ηγέτες όπως τον Γερμανό καγκελάριο Ολαφ Σολτς και τον Αμερικανό πρόεδρο Τζο Μπάιντεν, ο οποίος όμως σημείωσε πως ούτε οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν το ΔΠΔ.
Παράλληλα, όλα τα διεθνή μέσα και αναλυτές αναγνωρίζουν ότι είναι ουσιαστικά αδύνατο να συλληφθεί ο Πούτιν. Για να συμβεί αυτό, θα πρέπει να ταξιδέψει σε κάποια από τις 123 χώρες που αναγνωρίζουν το ΔΠΔ, αλλά και πάλι, τα μέλη του δεν υποχρεούνται να εκτελέσουν ένα ένταλμα.
Τι όμως έχει πετύχει το ΔΠΔ από το 2002 που ιδρύθηκε μέχρι σήμερα; Με εξαίρεση τη σύλληψη και δίκη του πρώην προέδρου της Γιουγκοσλαβίας Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, πενιχρά πράγματα. Εκτός από τον Πούτιν, εξέδωσε εντάλματα για εγκλήματα πολέμου για άλλα 40 άτομα, όλα από την Αφρική, εκ των οποίων συνελήφθησαν 17, καταδικάστηκαν 10 και αθωώθηκαν 4.
Ποτέ δεν τόλμησε να ασχοληθεί πραγματικά με μια «καυτή πατάτα», με εγκλήματα δηλαδή που να διαπράχθηκαν από Δυτικούς συμμάχους. Η προκαταρκτική του έρευνα για εγκλήματα πολέμου από Βρετανούς στο Ιράκ παρέμεινε προκαταρκτική. Η δε έρευνα για το Αφγανιστάν που αφορούσε το σύνολο των εμπλεκομένων μπλοκαρίστηκε από τις ΗΠΑ.
