Ποτάμι θλίψης και οργής από τους συγγενείς των θυμάτων

«Το αίμα των νεκρών θα τους πνίξει, όπως κι η δική μας οργή». Είναι το δεύτερο 24ωρο της συλλογικής μας καθόδου στην κόλαση. Παγωμένοι παρακολουθούμε τους πυροσβέστες να παλεύουν με τα συντρίμμια για να ανασύρουν ό,τι έχει απομείνει από τους ανθρώπους που άφησαν την τελευταία τους πνοή στο εστιατόριο του τρένου του θανάτου. Την ίδια ώρα που η χώρα ολόκληρη έχει λυγίσει και η φράση «όταν φτάσεις πάρε τηλέφωνο» (που ποιος δεν έχει ακούσει από τη μάνα του ή δεν έχει πει στο παιδί του;) γίνεται σύνθημα στις αυλές των σχολείων και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η κυβέρνηση ξεδιπλώνει την επικοινωνιακή τακτική της για τη διαχείριση της κρίσης. Ομως οι μαρτυρίες των συγγενών των νεκρών και των αγνοουμένων ραγίζουν τις καρδιές μας και κάνουν θρύψαλα την κυβερνητική στρατηγική του πένθους.

«Ηταν στο πρώτο βαγόνι, η ελπίδα χάθηκε». Με τη φωτογραφία του αδελφού της, Γιάννη Βουτσινά, η μαυροντυμένη Κατερίνα μιλάει σε ζωντανή σύνδεση περιμένοντας από στιγμή σε στιγμή το τηλεφώνημα για την ταυτοποίηση του DNA. «Ο γαλαντόμος κ. Μητσοτάκης θα κάνει τζάμπα την κηδεία όλων των ανθρώπων. Δεν κοιτάει να καταλύσει αυτό το καταραμένο κράτος και να βάλει ανθρώπους που να σέβονται την ανθρώπινη υπόσταση; Να τον ευχαριστήσω τον κ. Μητσοτάκη για την τζάμπα κηδεία, τον οικτίρω προσωπικά σαν πολιτικό. Ολους τους εφιάλτες όλης αυτής της κατάστασης εύχομαι να τους ζήσουν πάρα πολλά χρόνια. Κι εμείς θα τους θυμόμαστε πολλά χρόνια».

Στο επιτελικό κράτος που κατάντησε γραφείο κηδειών οι γονείς των αγνοούμενων ψάχνουν στο διαδίκτυο, αλλά και στα χαλάσματα τα παιδιά τους ή ό,τι απέμεινε από αυτά για να τα θάψουν. Στην αγωνία όσων ακόμα γυρεύουν τους ανθρώπους τους, ερχόταν κι άλλο τραύμα πάνω στο τραύμα. Χαρακτηριστική είναι η μαρτυρία του νεαρού άντρα. «Προφανώς οι δικοί μου άνθρωποι είναι και οι δύο νεκροί αυτήν τη στιγμή. Εχω χάσει τον αδερφό μου, έχω χάσει τον πατέρα μου. Δεν μπορεί να αλλάξει κάτι σε αυτό, το γνωρίζω. Το θέμα είναι κάτι να γίνει για να μην υπάρξουν ξανά τόσα θύματα. Πληρώσανε 50 εισιτήρια “θανάτου”. Πόσοι νεκροί; Δεν ξέρω πόσοι είναι καταγεγραμμένοι. Είναι εισιτήρια θανάτου και κανείς δεν έχει τίποτα για αυτό. Νέα παιδιά… ο αδερφός μου ήταν 15 χρόνων, το καταλαβαίνετε αυτό; Είχε όλη τη ζωή μπροστά του. Και κανείς δεν λέει τίποτα για αυτό. Μπορεί κάποιος αύριο να μου πει ότι δεν θα ξαναγίνει τέτοιο δυστύχημα εν έτει 2023; Είναι δυνατόν; Δεν μπορούμε να τα φορτώνουμε όλα σε έναν άνθρωπο, επειδή έκανε ένα λάθος. Ανθρωπος είναι, άνθρωποι είμαστε όλοι και μπορεί να κάνουμε ένα λάθος. Τι σημαίνει αυτό; Πως ένα λάθος θα στοιχίσει τη ζωή σας και τις ζωές άλλων ανθρώπων; Πού είναι τώρα όλοι τους; Να μιλήσουνε. Περιμένουν τις εκλογές, για ποιον λόγο; Για ποιο πράγμα; Η ανθρώπινη ζωή είναι πάνω από όλα».

Στις μέρες της πανδημίας ζήσαμε την αγριότητα να χάνουμε δικούς μας ανθρώπους και να μην μπορούμε να βρεθούμε δίπλα τους τις τελευταίες τους ώρες στο νοσοκομείο. Οι συγγενείς κάποιων από τους νεκρούς του τρένου δεν έχουν καν τη δυνατότητα να κηδέψουν τους δικούς τους αφού οι άνθρωποί τους εξαϋλώθηκαν. Οπως ανέφερε ο πρόεδρος της Ελληνικής Ιατροδικαστικής Εταιρείας, Γρηγόρης Λέων, «στο αποτεφρωτήριο έχουμε 850 βαθμούς Κελσίου. Στα βαγόνια είχαμε 1.000 βαθμούς Κελσίου, με ό,τι σημαίνει αυτό για τα όποια υπολείμματα μπορούμε να βρούμε και σε τι κατάσταση θα είναι αυτά. Υπάρχει σοβαρή πιθανότητα, δυστυχώς, κάποιοι από τους αγνοουμένους να μη βρεθούν ποτέ».

Μία από αυτούς που στερούνται ακόμα και τη δυνατότητα ενός αποχαιρετισμού είναι η κυρία Αντωνία, που έχασε στο τρένο το 5χρονο παιδί της και τον άντρα της. «Να κηδέψω τι; Αποκαΐδια; Βγαίνουν αυτοί οι άνθρωποι και λένε στον κόσμο συγγνώμη και ένα πένθος. Να το κάνουμε τι; Θα μας γυρίσουν πίσω τους ανθρώπους μας; Από αυτές τις μάνες θα γυρίσουν πίσω τα παιδιά τους; (…) Δεν θέλω στο σπίτι μου να πατήσει κανένας ψυχολόγος. Ούτε βουλευτής ούτε κανείς. Χαροπαλεύουμε για τα παιδιά μας. Θα έπρεπε να ντρέπονται. Οι άνθρωποί μου γίνανε αποκαΐδια, δεν έχω τι να ταυτοποιήσω. Εχω δώσει DNA. Πρέπει να φύγουν αυτοί οι άνθρωποι αν έχουν αξιοπρέπεια γιατί θα κλάψουν και άλλες μάνες τα παιδιά τους στο μέλλον. Να παραιτηθούν όλοι τους» (Open).

Οσο οι πολιτικοί συντάκτες μεταδίδουν πως στα κυβερνητικά γραφεία ζυγιάζονται οι πιθανές ημερομηνίες για εκλογές κι ενώ αναμένονται με αγωνία οι επόμενες δημοσκοπήσεις που θα δείξουν πώς «έγραψε» η τραγωδία στο εκλογικό σώμα, το βαρύτατα τραυματισμένο σώμα της κοινωνίας βρίσκει φωνή στις λέξεις του πατέρα που έχασε τον 26χρονο γιο του σε αυτή την προαναγγελθείσα τραγωδία (Star): «Είναι γνωστό σε όλα τα παιδιά του λαού που ανεβοκατεβαίνουν Αθήνα-Θεσσαλονίκη ότι υπάρχουν προβλήματα στο σιδηροδρομικό δίκτυο, αλλά δεν περιμέναμε ότι θα είχαμε αυτήν την τραγωδία, που έγινε γιατί ήταν όλα παραμελημένα. Σκοπός της ζωής μου από εδώ και πέρα για την ψυχή του παιδιού μου, του φίλου του και όλων των παιδιών που ήταν μέσα στο τρένο είναι να κυνηγηθεί όχι ο σταθμάρχης, που καταδικάζουν όλοι, αλλά η ΤΡΑΙΝΟΣΕ, ο ΟΣΕ και όλος ο συρφετός που 20 χρόνια είχε σε αυτή την κατάσταση το δίκτυο. Γιατί αλλιώς θα σκοτώσουν κι άλλα παιδιά. Τα σκοτώσανε τα παιδιά. Ποιος θα τα φέρει πίσω; Οι εργολάβοι τους; Τι θα πάω εγώ τώρα στη μάνα του και στον αδερφό του; Κάτι άυλο; Ενα ανύπαρκτο DNA; Ενα τίποτα… (…) Τι χώρα είναι αυτή που ζούμε; Θα μας δώσουν κλειστά φέρετρα, θα μας χτυπήσουν και την πλάτη. Ομως αυτό δεν θα τελειώσει εδώ».