Δύο παιδιά ξεκίνησαν την Τρίτη το απόγευμα από την Αθήνα με προορισμό τη Θεσσαλονίκη, στο τυχερό βαγόνι με το νούμερο έξι. Ο Β. και η Α. Μουσική στα ακουστικά, λίγη δουλειά στο laptop και χαμένα βλέμματα στο σκοτεινό τοπίο, η ώρα περασμένη, κάποια φωτάκια ξεπρόβαλλαν έξω από το παράθυρο.
«Σε κάποια φάση, στα Παλαιοφάρσαλα μας σταμάτησαν για κίνηση συρμών. Υπήρχε κάτι στην ατμόσφαιρα», μου εξηγεί η Α. Αλλη μια καθυστέρηση, σύνηθες φαινόμενο στα τρένα πλέον. Κανείς δεν φανταζόταν τι έπεται. Λίγα λεπτά μετά, η σύγκρουση.
Ο Β. περιγράφει τη στιγμή. «Η στιγμή ήταν πολύ έντονη, μια κοπέλα δίπλα μου έπαθε κρίση πανικού και της είπα να μη φοβάται κι ότι όλα θα πάνε καλά. Δεν είχαμε τραυματίες στο βαγόνι, παρά μόνο μια κυρία η οποία είχε χτυπήσει στο κεφάλι, μια γρατζουνιά πάνω στο φρύδι. Βγαίνουμε έξω και άκουγα τον κόσμο να φωνάζει “βοήθεια, καιγόμαστε”», σημειώνει.
Η Α. ανέβαινε Θεσσαλονίκη για το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ. Εκλεισε θέση με τραπεζάκι, προκειμένου να δουλέψει. Ευτυχώς για εκείνη, δεν χρειάστηκε ποτέ να βγάλει τον φορτιστή από την τσάντα. «Τελείωνε η μπαταρία του λάπτοπ και λέω να πάω μπροστά στην τραπεζαρία. Αλλά λέω άσ’ το, είμαι κουρασμένη, θα συνεχίσω από το σπίτι, θα ακούσω μουσική. Ανατριχιάζω στην ιδέα που… αυτό», αναφέρει η Α., παίρνει μια ανάσα και περιγράφει τη στιγμή της σύγκρουσης, που για καλή της τύχη τη βρήκε στο έκτο βαγόνι. «Αισθανόμουν σίγουρη ότι θα πεθάνω, ερχόταν ένας παρά πολύ δυνατός ήχος. Ξαφνικά το βαγόνι ακινητοποιήθηκε πάνω στις ράγες. Μόλις βγήκα σκέφτηκα ότι θα πεθάνω ξανά. Στα δεξιά, φωτιές με το βαγόνι ριγμένο στον γκρεμό και αριστερά σκοτάδι και ράγες. Ημουν σίγουρη ότι έχει νεκρούς, δεν υπάρχει περίπτωση να μη σκοτώθηκε άνθρωπος. Ξεκινήσαμε να περπατάμε και ένα παιδί είχε πάθει κρίση πανικού, φοβόταν ότι θα έρθει τρένο, φώναζε και ανέβαζε τον πανικό. Ενα παιδί φώναξε και έδειξε τον δρόμο προς την έξοδο, ανεβήκαμε σε ένα λοφάκι, σκαρφαλώσαμε στον δρόμο και μας βρήκε η αστυνομία».
Με τις αναμνήσεις της Α. θολές, μου περιγράφει το πρώτο τηλεφώνημα που έκανε. «Πήρα τη μαμά μου και της είπα “μαμά, έγινε ατύχημα, έχει φωτιές παντού, κρυώνω, έλα να με πάρεις”. Μου το λέει από χθες και κλαίει, κάθε φορά. Σπαρταρούσαμε από το κρύο. Ετρεμα μέχρι να φτάσω Θεσσαλονίκη. Είχε έρθει η μαμά μου, ο αδερφός μου και φίλοι μου. Η γιαγιά μου άκουσε στο ραδιόφωνο για τη σύγκρουση και έχασε πολλά χρόνια ζωής. Νιώθω σαν να είναι ένα κακό όνειρο όλο αυτό. Δεν πρόκειται να ξαναμπώ σε τρένο, μου έρχεται εικόνα από τα παράθυρα και φρικάρω. Δεν μπορεί να μου φύγει η σκέψη των ανθρώπων στα πρώτα βαγόνια. Εχω πάρει ήδη δικηγόρο και περιμένω κάτι μαζικό. Με θυμώνει πάρα πολύ που για 12 λεπτά δύο τρένα πήγαιναν στην ίδια γραμμή και εμείς ακούγαμε μουσική».
Ο Β. αρχίζει σιγά σιγά να συνειδητοποιεί τι συνέβη. «Την Τετάρτη, όσο περνούσε η ώρα, ερχόταν η συνειδητοποίηση για το τι έχει γίνει. Το πέρασες πιο ελαφριά, λες “ήμουν κατά τύχη σε ένα τρένο που έχουν σκοτωθεί τόσοι άνθρωποι”. Γυρνάνε στο μυαλό σου όλα αυτά. Μία σκληρή εμπειρία. Ο οδηγός του λεωφορείου μού είπε ότι ένας συνάδελφός του τηλεφώνησε στα κεντρικά για να ενημερώσει για το ατύχημα και δεν είχαν ιδέα, του είπαν ότι δεν υπάρχει κάτι τέτοιο. Αποφεύγω την τηλεόραση για τις αηδίες που λένε. Εχουν περάσει τον σταθμάρχη από κόσκινο, ότι φταίει αυτός για όλα. Φωτογραφίες, κανιβαλισμός, τα γνωστά. Με το που φτάσαμε στη Θεσσαλονίκη, μας περίμεναν ανοιχτές κάμερες. Με τα παιδιά που μίλησα στο λεωφορείο κάναμε αυτή την κουβέντα, ότι πάντα την πληρώνει ο απλός λαός για τα κέρδη».
Το πρώτο ξημέρωμα του Μαρτίου βρήκε τον Β. και την Α. να βγαίνουν από το λεωφορείο και να βυθίζονται στην αγκαλιά των αγαπημένων τους προσώπων. Κατά τύχη. Λίγο δίπλα τους, κάποιοι γονείς περίμεναν τα δικά τους παιδιά. Εκείνα που δεν βγήκαν ποτέ από τα πρώτα βαγόνια…
