Δισκοκριτική: Boygenius, Στέλιος Δάβαρης, Depeche Mode, Bastard Sword

Boygenius

The record

Interscope Records

★★★☆☆

Οι Boygenius είναι ένα γυναικείο συγκρότημα που σχηματίστηκε το 2018 από τρεις εξαιρετικές τραγουδοποιούς της alternative folk σκηνής από την Αμερική: την Julien Baker, την Phoebe Bridgers (μην μπερδευτείτε με την Phoebe Bridge της κωμικής σειράς του BBC, «Fleabag») και τη Lucy Dacus. Το λες και supergroup όπως καταλαβαίνετε ή, πιο σωστά, συγκρότημα τραγουδοποιών. Στενές φίλες οι τρεις τους, αποφάσισαν μαζί με τις προσωπικές τους καριέρες να φτιάξουν και αυτό το σχήμα το 2018, όταν έκαναν μαζί περιοδεία και είδαν πως «κολλούσαν» μεταξύ τους και τους έβγαιναν πολλές ιδέες για τραγούδια. Τότε κυκλοφόρησαν ένα EP και τώρα ήρθε η ώρα για ένα ολόκληρο άλμπουμ, το ντεμπούτο τους «The Record». Το οποίο, μπορώ να πω, δικαιώνει όσους περίμεναν έναν καλό δίσκο. Με ακουστικές αλλά και πολλές κιθαριστικές στιγμές, με τραγούδια πιο χαμηλότονα αλλά και κάποια που ταιριάζουν σε μεγάλες σκηνές. Στο «$20» και το «Satanist» μοιάζουν σαν να ξεπετάγονται από την εποχή των Sonic Youth και των Elastica στα ‘90s, ενώ στο «Cool About It» είναι σαν να ταξιδεύεις στη δεκαετία του ‘70 ακούγοντας Simon & Garfunkel. Ολο το άλμπουμ κινείται σε αυτά τα δεδομένα, εναλλάξ σε φολκ μπαλάντες και κιθαριστικά ξεσπάσματα.

Αλλά πέραν της μουσικής το συγκρότημα έχει μια ακτιβιστική διάθεση στα θέματα της γυναικείας χειραφέτησης τόσο στους στίχους τους, όσο και στις δράσεις τους. Σε ορισμένες περιπτώσεις επιδιώκουν να δουλεύουν μόνο γυναίκες στα projects. Βγήκαν και εξώφυλλο στο Rolling Stone με φωτογράφιση ίδια με εκείνη των Nirvana πριν από πολλά χρόνια.

Δημήτρης Κανελλόπουλος

Στέλιος Δάβαρης

Δέντρο

Self release

★★★☆☆

Στον τέταρτο δίσκο του Στέλιου Δάβαρη, μια ωραία και εξαιρετικά φροντισμένη στην κάθε της λεπτομέρεια δουλειά στην οποία -όπως και στις τρεις προηγούμενες- υπογράφει τη μουσική και τους στίχους, τον τόνο δίνουν τα αγαπημένα του έγχορδα, τα οποία συνομιλούν αρμονικά με τις ακουστικές blues κιθάρες, τα country pop ballad ακούσματα, τα ethnic στοιχεία ή το africa beat και το epic mood σε δύο από τα έντεκα τραγούδια που περιλαμβάνει. Ολα αυτά δημιουργούν ένα ιδιαίτερα ατμοσφαιρικό άλμπουμ, στο οποίο συντελούν οι στοχαστικοί στίχοι όπως και τα χορωδιακά φωνητικά (Λόλα Γιαννοπούλου, Κατερίνα Μακαβού, Γιώτης Παρασκευαΐδης). Ξεχωρίζουν τα «Η αγάπη μας είναι νερό», «Σε ένα δρόμο μαζί σου», «Οταν έρχεσαι», «Χρόνος», «Ρίζες» και το ομότιτλο.

Δώρα Σελλά

Depeche Mode

Memento Mori

Columbia – Mute

★★★☆☆

Ο απροσδόκητος χαμός του Andy Fletcher ένωσε ξανά τους κυρίους David Gahan και Martin Gore και έβγαλε από μέσα τους ένα υψηλό επίπεδο δημιουργικότητας, με αποτέλεσμα το ιστορικό σχήμα να μας προσφέρει μία από τις καλύτερες δουλειές του των τελευταίων πολλών ετών. Το 15ο άλμπουμ τους ίσως να μην αξίζει τόσο πολύ τα θριαμβευτικά λόγια που γράφονται, όμως αποτελεί μια σκοτεινή και συναισθηματική δουλειά η οποία συγκεντρώνει όλα εκείνα τα στοιχεία που έχουμε αγαπήσει στους Depeche Mode.

Χρήστος Καλλιμάνης

Bastard Sword

I

Sound Effect Records

★★★☆☆

Ενα βαρύ και ασήκωτο ντεμπούτο για το αθηναϊκό power trio που έρχεται να σαρώσει τα αυτιά μας με τη psychedelic doom μουσική του, γεμάτη με όλα τα αγαπημένα κλισέ του είδους, αλλά και ένα groove που πάει τον ήχο λίγο παραπέρα. Οι αγέραστες ιδέες των Sabbath και των Sleep ποτίζονται με διάφορα ψυχότροπα, το δέσιμο ανάμεσα στα heavy riffs και το σφιχτό rhythm section είναι μοναδικό και οι Bastard Sword μάς προσφέρουν έναν σούπερ απολαυστικό δίσκο.

Χρήστος Καλλιμάνης