Τακτικός επιβάτης τρένου

Η αλήθεια είναι ότι εάν κάποτε στη ζωή σου, για κάποιον, οποιονδήποτε λόγο, ήσουν «τακτικός» επιβάτης τρένου, σήμερα θέλεις-δεν θέλεις, συνειδητά ή ασυνείδητα, τοποθετείς τον εαυτό σου μέσα στα βαγόνια των Τεμπών. Πόσο μάλλον εάν το ταξίδι με το τρένο ταυτίζεται και φέρει αρώματα και αναμνήσεις των φοιτητικών σου χρόνων! Πόσο μάλλον όταν έχεις βιώσει πολλές φορές όλα τα «λογικά» παράλογα και τα σταθερά «ευτράπελα» του ελληνικού σιδηροδρόμου.

Πόσο μάλλον όταν αναλογίζεσαι πόσο πραγματικά τυχερός είσαι που δεν έχεις υποστεί οποιαδήποτε σωματική βλάβη λόγω της διαχρονικής ελληνικής, γραφειοκρατικής και γραφειοκρατούμενης, «ρουσφετολογικής» πολιτικής αιώνιας μικρο-πολιτικής, ασυνειδησίας, νόμιμης και σύννομης ανηθικότητας που χαρακτηρίζει το επικίνδυνα στοχοκεντρικό πολιτικό μας σύστημα. Πόσο μάλλον όταν πληροφορείσαι ότι η πλειονότητα των συνανθρώπων μας που δεν ήταν τυχεροί όπως εσύ, που δεν θα ξανανταμώσουν με τις οικογένειές τους, ήταν φοιτητές. Οπως εσύ, κάποτε. Τότε που ταξίδευες με το τρένο. Ανέμελα.

Με φίλους. Με φίλες. Με παρέες. Φλέρταρες. Μετά από ξενύχτια. Μετά από γιορτές. Μετά από τριήμερα. Που πολλές φορές ήσουν αναγκασμένος να μένεις όρθιος, διότι δεν υπήρχαν κενές θέσεις. Μετά από γιορτές. Μετά από τριήμερα. Και όταν έφτανες στον σταθμό σου, μετά από άπειρες στάσεις και «έκτακτες», μα συνήθεις, καθυστερήσεις, έπαιρνες τηλέφωνο τους δικούς σου, οι οποίοι, ανεξαρτήτως ώρας, περίμεναν πάνω από το τηλέφωνο «Ελα, μόλις έφτασα. Ολα καλά. Πέσε κοιμήσου, μάνα, τώρα. Μην ανησυχείς. Θα τα πούμε αύριο πάλι». Πόσο μάλλον όταν αναλογίζεσαι ότι αυτά τα συνήθη λόγια, που ενίοτε τα έλεγες μηχανικά, άχρωμα ή βιαστικά, κάποιοι δεν θα τα ξαναπούν, κάποιοι δεν θα τα ξανακούσουν.

Πόσο μάλλον όταν αυτό το καθημερινό δικαίωμα τους το στέρησαν «Αλλοι». Πόσο μάλλον όταν αυτοί οι «Αλλοι» απολαμβάνουν χρόνια τώρα σε σταθερή βάση και δίχως ιδιαίτερο κόπο την ανοχή μας, τον ωχαδερφισμό μας, την ψήφο μας. Πόσο μάλλον όταν αυτοί οι «Αλλοι» ξεπουλάνε οτιδήποτε μας ανήκει και βαφτίζουν πρόοδο και εξέλιξη αριθμούς και στατιστικά. Πόσο μάλλον όταν το κόστος για την κατάκτηση όλων αυτών των στόχων συμψηφίζεται με ανθρώπινες ζωές. Ζωές αθώες, με όνειρα, με οικογένειες, με φίλους. Ζωές διπλές, καθώς σήμερα δεν χάθηκαν μόνο οι άτυχοι επιβάτες, αλλά και οι οικογένειές τους, που δεν θα ξημερώσει ποτέ ξανά γι’ αυτούς. Ζωές όπως οι δικές μας. Με μια σημαντική διαφορά. Δεν ήταν τόσο τυχεροί όσο εμείς.

Πλήρωσαν με τη ζωή τους τη χρόνια και «άριστη» πολιτική αναλγησία και καιροσκοπία. Μια κίβδηλη συγγνώμη, μια ετεροχρονισμένη παραίτηση, μια ενδεχόμενη φυλάκιση και τηλεοπτικά δάκρυα δεν θα φέρουν πίσω τους συνανθρώπους μας. Τρέμω. Ανατριχιάζω. Δακρύζω. Θυμώνω. Οργίζομαι. Και πάλι δακρύζω. Η πρώτη του Μάρτη, πρώτη μέρα της άνοιξης, έλαχε να είναι και η πιο σκοτεινή και δακρύβρεχτη μέρα της σύγχρονης ιστορίας της χώρας μας. Μακάρι οι οικογένειες των θυμάτων να καταφέρουν να βρουν δύναμη για συγχώρεση και γαλήνη. Μακάρι τα τραγικά γεγονότα να μην εργαλειοποιηθούν, όπως σε άλλες περιπτώσεις. Μακάρι να είναι η τελευταία φορά που κινδυνεύουν αθώοι πολίτες από ένοχους πολιτικούς. Εάν έχεις υπάρξει ποτέ σου «τακτικός» επιβάτης τρένου, πενθείς κι εσύ κοντά στις οικογένειες των αδικοχαμένων συνανθρώπων μας τη φοιτητική σου αθωότητα, σήμερα γύρισες σπίτι σου από τη δουλειά και αγκάλιασες τη σύζυγο και το παιδί σου, σήκωσες το τηλέφωνο και είπες στους δικούς σου «Είμαι καλά. Σας αγαπώ».

*MA Research Committee GIRES-Global Institute for Research, Education & Scholarship