Σε τέτοια δράματα που το μυαλό και η καρδιά παγώνουν, που ο πόνος, η απόγνωση και ο θυμός μαυρίζουν τα πάντα, κάποιες ειδήσεις που ξεφυτρώνουν σαν διαμαντάκια μέσα από την καταστροφή δίνουν ανάσα ζωής και ελπίδας. Οπως αυτή που έκανε γνωστή η γιατρός του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Λάρισας, Ερη Τζιαστούδη, με ανάρτησή της στο Facebook για τον 20χρονο δόκιμο μηχανικό στην Ακαδημία Εμπορικού Ναυτικού (ΑΕΝ) Μακεδονίας, πρώην κολυμβητή του Κολυμβητικού Ομίλου Ποσειδώνα Ιλισίων, Ανδρέα Αλικανιώτη. Εγραψε η γιατρός:
«Αν και ο ουρανός γέμισε σήμερα από αγγέλους, είμαστε τυχεροί που έχουμε ανάμεσά μας έναν επίγειο άγγελο, τον 20χρονο φοιτητή Ανδρέα Αλικανιώτη, ο οποίος βγήκε σχεδόν αλώβητος από το 2ο βαγόνι. Είναι ένας ήρωας γιατί με κίνδυνο της ζωής του, με την τεράστια φωτιά δίπλα του, δεν εγκατέλειψε το βαγόνι αλλά κατάφερε και έσπασε μόνος του το τζάμι και έσωσε τουλάχιστον δέκα ακόμη παιδιά, αγόρια και κορίτσια. Μέσα στη σημερινή μαύρη ημέρα ο Ανδρέας μάς έδειξε πως η νέα γενιά των Ελλήνων έχει καλοσύνη, αρχές και ήθος. Συγχαρητήρια, όμορφε Ανδρέα μου, συγχαρητήρια στους γονείς που σε μεγάλωσαν».
Ο ίδιος ο Ανδρέας, ταπεινός, ψύχραιμος, αλλά με μια θλίψη φωλιασμένη στα μάτια του, μιλώντας στα ΜΜΕ περιέγραψε τη φρικτή εμπειρία που βίωσε: «Εκείνη την ώρα και ενώ προσπαθούσα να συνεννοηθώ με τους φίλους μου ποιος θα έρθει να με πάρει από το τρένο, ένιωσα ένα δυνατό τράνταγμα, μετά ένα μπαμ, στη συνέχεια το βαγόνι σύρθηκε και ξέσπασε φωτιά. Και μετά σκοτάδι, φωνές για βοήθεια, φωνές από τον πανικό. Υπήρχαν κάποια άτομα σαν και εμένα που διατήρησαν την ψυχραιμία τους και καθησύχασαν τον κόσμο. Εμείς ήμασταν καλά και έπρεπε να δράσουμε άμεσα, η φωτιά ερχόταν απειλητικά κατά πάνω μας. Μέσα στο σκοτάδι και με μόνο φως αυτό της φωτιάς σπάσαμε το τζάμι που ήταν ήδη ραγισμένο, πετάξαμε τις βαλίτσες έτσι ώστε να μπορέσουμε να προσγειωθούμε στα μαλακά και ένας ένας οι κοπέλες, οι βαριά τραυματίες και στη συνέχεια εμείς, οι πιο ελαφρά τραυματισμένοι, πηδήξαμε σ’ ένα χαντάκι από ύψος περίπου 3-4 μέτρων και προσγειωθήκαμε στις βαλίτσες. Δυστυχώς όμως εκεί υπήρχαν πολλά σίδερα, οπότε σημειώθηκαν νέοι τραυματισμοί – και εγώ το δικό μου γόνατο εκεί το χτύπησα πάνω σ’ ένα σίδερο».
Στην ερώτηση «πόσους ανθρώπους κατάφερες να βοηθήσεις;» ο ενικός γίνεται πληθυντικός και ο Ανδρέας λέει: «Εγώ, αλλά και με τη βοήθεια των φίλων μου και κάποιων άλλων που ήταν ψύχραιμοι εκείνη την ώρα, βοηθήσαμε ανθρώπους στην καμπίνα 9 του βαγονιού 2, αλλά και παιδιά από τη διπλανή καμπίνα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι τράβηξα 2-3 κοπέλες από τη διπλανή καμπίνα και κατάφερα να τις φτάσω μέχρι το παράθυρο. Και το πιο δύσκολο, το οποίο εν τέλει έκαναν, ήταν να πάρουν την απόφαση να πηδήξουν».
Το ναυτεργατικό σωματείο (ΠΕΜΕΝ), το οποίο έκανε γνωστό ότι ανάμεσα στους τραυματίες βρίσκονται αρκετοί σπουδαστές της ΑΕΝ Μακεδονίας -εκ των οποίων ο ένας σοβαρά, συγχαίρει τον δόκιμο μηχανικό για την ανθρωπιά και την αυταπάρνηση που επέδειξε. Τα συγχαρητήριά της εκφράζει και η διοίκηση του ναυτεργατικού σωματείου ΠΕΝΕΝ (ναύτες), τονίζοντας ότι «τέτοιες πράξεις που συντελούνται σε ακραίες και επικίνδυνες συνθήκες αναδεικνύουν στο μέγιστο βαθμό τον ανθρωπισμό, την αλληλεγγύη, το απαράμιλλο θάρρος και τη γενναιότητα». Το σωματείο αναφέρει ότι «μέσα στην ανείπωτη τραγωδία με δεκάδες νεκρούς και περισσότερους τραυματίες, την ηρωική-ανιδιοτελή αυτή πράξη πρέπει και οφείλουμε να την αναδείξουμε σε όλη την ελληνική κοινωνία».
