Τις συγκλονιστικές στιγμές που έζησαν κατά τη διάρκεια της αποστολής τους στην σεισμόπληκτη Τουρκία περιέγραψαν σήμερα σε συνέντευξη Τύπου τα μέλη της ελληνικής ομάδας έρευνας και διάσωσης, που παρέμεινε στην περιοχή Χατάι για μια εβδομάδα.
Μια απ’ τις εικόνες που θα τους μείνουν ανεξίτηλες ήταν η διάσωση της Αϊρίν, που, χαμογελώντας κατά την διάρκεια της πολύωρης και πολύπλοκης διάσωσής της, τους ζήτησε μέχρι και να της κόψουν το πόδι για να ανακουφιστεί και να σωθεί, όπως περιέγραψαν οι πυραγοί Κωνσταντίνος Νίκας και Θωμάς Κρικέλης.
Η Αϊρίν βρισκόταν στα χαλάσματα και ο πυραγός Κωνσταντίνος Νίκας μαζί με τους συναδέλφους του, την ρωτούσαν διαρκώς όσο επιχειρούσαν για τον απεγκλωβισμό της, τι χρειαζόταν. Πλησιάζοντας στην τελική ευθεία της διάσωσης, έχασαν την επικοινωνία μαζί της, δύο φορές, δίχως να γνωρίζουν αν ήταν λιπόθυμη. Τότε, ο κ. Νίκας, που είχε αναλάβει την επικοινωνία και την ψυχολογική υποστήριξή της, δεν σταμάτησε να φωνάζει το όνομά της και να της κρατά το χέρι, έτσι ώστε να μην νιώθει μόνη. «Ήταν ο Κώστας δίπλα της, που της έκανε την ψυχολογική υποστήριξη και είχε επαφή με το χέρι του πάνω της, έτσι ώστε να μην νιώθει κι αυτή μόνη. Το καταλάβαμε από τις φωνές του Κώστα. Προσπαθούσε να την σκουντάει και να φωνάζει το όνομά της πιο έντονα από ό,τι πριν», αφηγήθηκε ο πυραγός Θωμάς Κρικέλης.
Στη συνέχεια περιέγραψε μια ακόμα στιγμή, τα ξημερώματα της 8ης Φεβρουαρίου όταν διέσωσαν ένα 11χρονο αγόρι. Ο κ. Κρικέλης προσπαθώντας να ανταποκριθεί στην διαρκή έκκληση του αγοριού για νερό, τον πλησίαζε κρατώντας ένα ποτήρι και άρχισε να τον βρέχει καθώς το αγόρι ήταν ξαπλωμένο. Ο μικρός είχε γίνει μούσκεμα και ο κ. Κρικέλης ζήτησε ένα καλαμάκι για να διευκολύνει το αγόρι. «Κάθε φορά που του τράβαγα το ποτήρι, μου έπιανε το χέρι, λέγοντάς μου να συνεχίσω να του δίνω νερό και έπειτα να μου λέει συνεχώς “10%”, ότι ήταν στο “10%”, δεν άντεχε άλλο. Δεν έπαυε να μας υπενθυμίζει ότι ήταν στα όριά του. Να ναι καλά, τον έβγαλαν οι συνάδελφοι και πήγαν όλα καλά», σημειώνει ο κ. Κρικέλης.
«Το συναίσθημα που θα με συντροφεύει για το υπόλοιπο της ζωής μου, ήταν οι φωνές των ανθρώπων που ήταν μέσα στα χαλάσματα. Ήταν οι φωνές ζωντανών θαμμένων. Ειδικά την πρώτη ημέρα που υπήρχε αυξημένη ζήτηση για βοήθεια, αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε ότι ίσως δεν μπορούμε να ανταπεξέλθουμε σε όλη αυτή την ζήτηση» είπε ο διασώστης του ΕΚΑΒ Ευθύμης Αραβάνης.
Ακούγοντας αυτές τις φωνές κάθε λεπτό, κάθε ώρα, ο κ. Αραβάνης ανησυχούσε αν αυτές θα χαθούν σταδιακά, μέρα με τη μέρα. «Από εκεί που ήταν μια φωνή που σε συγκλόνιζε, έπειτα ήταν μία φωνή που στη συνέχεια είχες αγωνία να την ξανακούσεις, γιατί το μετά σου νοηματοδοτούσε την οποιαδήποτε ελπίδα να συνεχίσεις να επιχειρείς», επισήμανε.
Η κίνηση ενός μικρού αγοριού, 7-8 ετών, να πλησιάσει την ελληνική αποστολή και να προσφέρει ένα κουτί μπισκότα ήταν μια αξέχαστη στιγμή για τον ιατρό του ΕΤΙΚ ΕΚΑΒ, Σωκράτη Δούκα.
Η εικόνα μικρών παιδιών να παίζουν σε μία παιδική χαρά και γύρω τους να είναι όλα ερείπια, είναι αυτή που αποτυπώθηκε στο μυαλό του επιπυραγού, Παναγιώτη Γιαννόπουλου. «Μια παιδική χαρά με μικρά παιδιά που έπαιζαν και χαμογελούσαν, ενώ γύρω είχε συντελεστεί μία καταστροφική κατάσταση με ερείπια, με ανθρώπους στους δρόμους, με ανθρώπους χωρίς βασικά αγαθά για τη επιβίωσή τους. Αυτό για μένα είναι κάτι που θα χαραχθεί ανεξίτηλα στη μνήμη μου», ανέφερε χαρακτηριστικά.
«Όπου πηγαίναμε σε όλα τα σημεία όταν συστηνόμασταν σαν Yunan η αγκαλιά ήταν ανοιχτή», ανέφερε χαρακτηριστικά ο κ. Δούκας προσθέτοντας ότι ο ρόλος τους είναι να σώζουν ανθρώπινες ζωές. «Μας δέχτηκαν σαν οικογένεια», σημείωσε.
Από την πλευρά του ο κ. Γιαννόπουλος επισήμανε ότι καθ’ όλη την παραμονή της αποστολής ήρθαν αντιμέτωποι με ανθρώπους πολύ φιλικούς που ήταν απελπισμένοι από αυτό που τους είχε συμβεί. «Ήταν πολύ φιλικοί μαζί μας παρότι ήταν άνθρωποι απελπισμένοι, σοκαρισμένοι, που είχαν χάσει δικούς τους ανθρώπους. Παρόλα αυτά επέδειξαν μέσα σε ένα πολύ δύσκολο περιβάλλον, εμπιστοσύνη προς την ελληνική αποστολή διότι είδαν ότι από την πρώτη στιγμή χωρίς να κάνουμε διακρίσεις σε κανέναν τομέα και εκπτώσεις προσπαθούσαμε να επιτελέσουμε το έργο μας που ήταν η διάσωση όσων περισσότερων ανθρώπων μπορούσαμε», υπογράμμισε ο κ. Γιαννόπουλος.
Μάλιστα, ο κ. Γιαννόπουλος ανέφερε ότι αυτή η φιλική προσέγγιση αποτυπωνόταν σε πολύ απλά πράγματα, όπως στην πρωτοβουλία αρκετών Τούρκων πολιτών να τους προσφέρουν όποτε τους έβλεπαν ένα ποτήρι ζεστό τσάι ή ένα κομμάτι ψωμί. «Σε κάποια διαλείμματα των επιχειρήσεων, όταν κάποια στελέχη των διασωστικών ομάδων έβγαιναν από τα ερείπια για να πάρουν μια ανάσα, να πιούν λίγο νερό, υπήρχαν πολίτες που είχαν στήσει πρόχειρες καντίνες, έρχονταν από μόνοι τους να μας προσφέρουν ένα ποτήρι ζεστό τσάι ή να μας δώσουν ένα κομμάτι ψωμί. Αυτό νομίζω ότι αποτυπώνει με γλαφυρό και ακριβή τρόπο την υποστήριξη τους προς την ελληνική αποστολή. Ακόμα και κάποια στιγμή που βρεθήκαμε σε μια ουρά σε έναν αυτοσχέδιο πάγκο όλοι οι Τούρκοι που ήταν εκεί έκαναν στην άκρη προκειμένου να πάρουμε προτεραιότητα», επισήμανε ο κ. Γιαννόπουλος.
Πυρήνας συντονισμού η ελληνική αποστολή
Φτάνοντας με το C-130 στην περιοχή του Ιντσιρλίκ στα ‘Αδανα, μεταφέρθηκαν στη συνέχεια με οχήματα των τουρκικών αρχών στο Χατάι (Αντιόχεια), αποτελώντας την πρώτη αποστολή και τον πρώτο πυρήνα συντονισμού από τις διεθνείς δυνάμεις, που μετέβη στο σημείο όπου επιτελέστηκαν οι περισσότερες καταστροφές.
«Ήμασταν o πρώτος θύλακας συντονισμού μαζί με την αντίστοιχη ομάδα της Ελβετίας, όπου επιλέξαμε την εγκατάσταση όπου θα δημιουργείτο η βάση των επιχειρήσεων και ήμασταν η πρώτη πηγή πληροφοριών στο διεθνές κέντρο συντονισμού που συστήνεται σε τέτοιες περιπτώσεις και κατευθύνει την διεθνή βοήθεια», ανέφερε ο κ. Γιαννόπουλος.
Όπως είπε «οι ντόπιοι πληθυσμοί είναι αυτοί οι οποίοι μας έδωσαν πληροφορίες και μας βοήθησαν ώστε να μην χάσουμε πολύτιμο χρόνο προσπαθώντας να ανιχνεύσουμε από μόνοι μας περιοχές ενδιαφέροντος, περιοχές όπου δυνητικά υπήρχαν εγκλωβισμένοι άνθρωποι. Κι αυτό, πράξαμε συνειδητοποιημένοι για το είδος της αποστολής μας, για τον τρόπο με τον οποίο θα έπρεπε να επιχειρήσουμε. Νιώθω περήφανος πάρα πολύ για την ομάδα μου, όσο και για τα αποτελέσματα που παραγάγαμε στο πεδίο», σημείωσε ο κ. Γιαννόπουλος.
«Δεν σταματήσαμε μέχρι την τελευταία στιγμή να επιχειρούμε. Λειτουργούσαμε πάντα με γνώμονα την διάσωση της ανθρώπινης ζωής», τόνισε ο κ. Γιαννόπουλος.
Τα στελέχη της ΕΜΑΚ, βλέποντας την καταστροφή που είχε προκληθεί από τον φονικό σεισμό, ήθελαν να σπεύσουν και να «ριχτούν αμέσως στο πεδίο» για να ξεκινήσουν τις επιχειρήσεις απεγκλωβισμού, όπως τόνισε ο κ. Κρικέλης.
«Ήταν τέτοιο το αίσθημα με βάση αυτά που αντικρίσαμε και με την ψυχολογία μας, που ήθελαν να ξεχυθούν ακόμα και από το αεροπλάνο να πέσουν», υπογράμμισε.
Σύμφωνα με τον κ. Αραβάνη, τις δύο πρώτες μέρες ένιωθαν μια μοναξιά, καθώς δεν είχε προλάβει ακόμα να αντιδράσει ο κρατικός μηχανισμός και να πάει στο Χατάι και να συντονίσει την βοήθεια που ερχόταν από το εξωτερικό.
![Οι Έλληνες διασώστες διηγούνται όσα αντίκρισαν στην Τουρκία [Βίντεο]](https://www.efsyn.gr/wp-content/uploads/2023/02/tourkia-diasostes.jpg)