50 χρόνια «Βέλος» στην καρδιά του κτήνους

Τι συμβαίνει με το «Βέλος»; Σύμφωνα με το millitaire και συνέντευξη που έδωσε ο κ. Χατζηπέρος, μέλος του πληρώματος, στον κ. Καρβουνόπουλο (συνέντευξη την οποία μας έστειλε ο Δημοκράτης στρατηγός Δ. Αλευρομάγειρος), το θρυλικό καράβι, σύμβολο του αντιδικτατορικού κινήματος, αφήνεται αβοήθητο στη Θεσσαλονίκη να βουλιάξει…

Οπως σημειώνεται: «Στην Ελλάδα έχουμε την κακή συνήθεια να “σκίζουμε” σελίδες της Ιστορίας μας. Συμπτωματικά αυτές οι σελίδες έχουν να κάνουν με πράξεις ηρωισμού κατά τυράννων…».

Το παράδειγμα του «Βέλους» είναι το τελευταίο που επιβεβαιώνει αυτή την κακή συνήθεια! Το πλοίο «σύμβολο στην ιστορία αντίστασης κατά της χούντας, το πλοίο που διέσωσε και αυτό μαζί με πολλούς άλλους αξιωματικούς την τιμή των Ενόπλων Δυνάμεων», έχει εγκαταλειφθεί σε κακή κατάσταση στη Θεσσαλονίκη όπου το πήγαν για να το δουν, υποτίθεται, και οι κάτοικοι της συμπρωτεύουσας με αφορμή τη ΔΕΘ για 2-3 μήνες. Ηδη είχε εξαφανιστεί από πριν από την ορατότητα που πρόσφερε το Ναυτικό Μουσείο στον Φλοίσβο, αφημένο καιρό «για επισκευές» που δεν προχωρούσαν στον Ναύσταθμο της Σαλαμίνας.

Φαίνεται ότι στο πνεύμα του ιστορικού αναθεωρητισμού που αποδεικνύεται «κεντρικός στόχος» η «υγειονομική ταφή της μνήμης», που σκοπό έχει να δομήσει τον/την παθητικό άνθρωπο αποκρύβοντας «αντιπαραδείγματα» απέναντι στην παντοδυναμία των ισχυρών και στην κυνικότητα των καιρών, κάποιοι θέλουν να δουν το «Βέλος» να βυθίζεται.

Οχι μόνο πήρε νερά από τη ρημαγμένη του καρίνα κι έγειρε, σωζόμενο τελευταία στιγμή από ρυμουλκά, αλλά οι επισκευές θεωρούνται στην πράξη περιττές ώστε η καταστροφή να φτάσει σε «μη αναστρέψιμο» σημείο. Ποιοι θέλουν να το σβήσουν από την ιστορία του Πολεμικού Ναυτικού και της χώρας; Ποιους ενοχλεί; Ποιοι αποφάσισαν το «Βέλος» να σταλεί στον Βορρά για να βυθιστεί ξεχασμένο 50 ακριβώς χρόνια (Μάης του 1973) από το κίνημα του Ναυτικού;

Στην ίδια πόλη που άφησαν την ιστορική γέφυρα των προσφύγων του ’22 να καταρρεύσει, εκείνη που οδηγούσε στα ξεχασμένα «Σύρματα» με τους χιλιάδες έγκλειστους νεκρούς για τους οποίους/ες δεν μιλά κανείς, στη μαρίνα που πρόκειται να ιδιωτικοποιηθεί, στην ίδια χώρα που και η «Ελλη» του ’40 έγινε παλιοσίδερα, στην ίδια χώρα των «ανύπαρκτων νεκρών του Πολυτεχνείου» και των κατοχικών στρατευμάτων που τα καημένα έκαιγαν χωριά γιατί κάποιοι αγωνίζονταν για αντιφασισμό και λευτεριά…

Ομως «η θέλησή μας να θυμόμαστε είναι η θέλησή μας ν’ αλλάξουμε τον κόσμο», παρά την κυρίαρχη Ιστορία που αναθεωρεί υπέρ των ισχυρών το παρελθόν. Και μαζί με αυτό, το φαντασιακό και τις δυνατότητές μας, βέλη στην καρδιά του κτήνους.