Εχουν μαζευτεί πολλές και πολύκροτες υποθέσεις που συγκλόνισαν την Ελλάδα τον τελευταίο καιρό. Η γιγάντωση του MeΤoo με τα παρακλάδια του, που οδήγησαν στην κράτηση Λιγνάδη και Φιλιππίδη, η δολοφονία της Καρολάιν από τον καθ’ ομολογία δράστη και σύζυγό της, Μπάμπη Αναγνωστόπουλο, η δολοφονία του Αλκη Καμπανού με κίνητρο το οπαδικό μίσος, ο θάνατος τριών κοριτσιών από την Πάτρα με κατηγορούμενη τη μητέρα τους, Ρούλα Πισπιρίγκου, η πρόσφατη τραγωδία των Τεμπών.
Κάθε μία από τις συγκεκριμένες αυτές υποθέσεις ακολουθεί την δική της διαδρομή με βάση τα δεδομένα και τις ιδιαιτερότητές της. Παράλληλα όμως (συνεχίζουν να) ερευνώνται (από τις Αρχές) και αναλύονται ως «κοινωνικά φαινόμενα», διότι προφανώς αγγίζουν ευρύτατο φάσμα από ζητήματα ζωτικής σημασίας που αφορούν τη δομική, πνευματική και ψυχολογική υπόσταση μιας ολόκληρης χώρας. Παρακολουθώντας τις αντιδράσεις που αναπτύσσονται μέσα από τις δημόσιες τοποθετήσεις όσων εμπλέκονται άμεσα ή έμμεσα, αποκαλύπτονται οι κάθε λογής (ατομικές ή συλλογικές) πεποιθήσεις που έχουν αναπτυχθεί στο (ατομικό ή συλλογικό) υποσυνείδητο. Και με βάση τις τάσεις που εκδηλώνονται μπορεί να χαρτογραφηθεί ένα συλλογικό αποτύπωμα, που κάλλιστα μπορεί να χαρακτηριστεί και εθνικό προφίλ.
Αντιθέσεις αλλά και συμφωνίες έχουν διατυπωθεί. Είτε για λόγους αρχής είτε για να εξυπηρετήσουν τους επικοινωνιακούς σκοπούς, οι οποίοι τα τελευταία χρόνια έχουν αποκτήσει στρατηγική σημασία. Για έναν περίεργο(;) όμως λόγο, στο τέλος μένει μια αίσθηση που μπορεί να αξιολογηθεί ως καθοριστική: όποια κι αν είναι τα τελικά πορίσματα ή οι δικαστικές αποφάσεις, κανένας δεν δείχνει διατεθειμένος να μετακινηθεί από το αρχικό του… πόρισμα. Δεν πείθεσαι εύκολα όταν δεν έχεις εμπιστοσύνη – και ειδικά απέναντι σε ένα κράτος το οποίο, στο διηνεκές, δεν σε έχει συνηθίζει να σου φέρεται με σεβασμό.
-320x213.jpg)
