Συσφίχθηκαν οι σχέσεις μας λοιπόν με την Τουρκία
μετά του φονικού σεισμού αυτή την τραγωδία;
Τους Δένδια και Τσαβούσογλου τους είδαμε παρέα
να τριγυρνάνε αγκαζέ. Όλα καλά κι ωραία;
Έπρεπε να χαθούν ζωές, να γίνουνε συντρίμμια
για να γυρίσουνε κι αυτοί σελίδα απ’ τα Ίμια;
Κι άραγε τη γυρίσανε ή μόλις θα συνέλθουν
στην ίδια τη ρητορική ευθύς θα επανέλθουν;
Ελπίζω να κατάλαβαν κι είδηση πια να πήραν
πως όλοι μοιραζόμαστε ίδιο κισμέτ και μοίρα,
πως δεν ‘φελούν οι έριδες για μια βραχονησίδα
κι όσοι μαλώνουν αγνοούν τι ‘ν’ πράγματι «πατρίδα»…
Πατρίδα ‘ναι το σπίτι σου, καπνός που αναθρώσκει,
το χόρτο που η κατσίκα σου μες στην αυλή σου βόσκει,
είν’ το σχολειό που τέλειωσες, που πάνε τα παιδιά σου,
και το ψιλικατζίδικο σιμά στη γειτονιά σου
Κι όταν αυτά γκρεμίζονται απ’ του θεού το χέρι
δεν απομένει τίποτα, παρηγοριά να φέρει
Ούτ’ εκκλησιά ούτε τζαμί ορθό δεν στέκει μπρος σου
άδεια η γη κι ο ουρανός, και μένεις μοναχός σου
Στη δύσκολη αυτή στιγμή, στη σκοτεινή την ώρα
θες κάποιος δίπλα να σου πει «βάστα, γιαβρούμ, προχώρα!»…
