Το… θαυμαστικό είναι αμείλικτο. Το έθεσε, με ανακοίνωσή της, την Κυριακή η κοινωνική οργάνωση «SOS Τροχαία Εγκλήματα»: «20 ημέρες μετά το έγκλημα της 28ης Φεβρουαρίου στα Τέμπη η επίσημη πολιτεία δεν έχει ακόμα δώσει στη δημοσιότητα κατάλογο με τα στοιχεία των νεκρών!». «Αυτό», συνεχίζει η «SOS», «ενώ εδώ και βδομάδες έγιναν οι ταυτοποιήσεις και οι σοροί των θυμάτων παραδόθηκαν σε σφραγισμένα φέρετρα, με την εντολή να μην ανοιχθούν από τις οικογένειές τους».
Αυτή είναι η ωμή, απάνθρωπη πραγματικότητα. Τα λοιπά… καραμανλικά (του απελθόντος ή απομακρυνθέντος υπουργού) περί εργολάβων… «από κοράκου στόμα, κρα…» λέει ο σοφός λαός (όχι πάντα σοφός, εδώ που τα λέμε…) είναι… κοινά παρακολουθήματα, όπως θα έλεγε και ο Μητσοτάκης. Αλλωστε, το εργολαβιστάν οι προκάτοχοί του στην παράταξη το θεμελίωσαν και αυτός πάει να το εδραιώσει και να το κάνει κράτος εν κράτει: πρώτα και πάνω απ’ όλα οι εργολάβοι και μετά και κάτω και πέρα, στη λήθη όλα τ’ άλλα. Μια μεγάλη επιχείρηση τεχνητής, ψηφιακής, μιντιακής, ελεεινής και τρισάθλιας αμνησίας εξελίσσεται σ’ αυτή τη χώρα από τον Ιούλιο 2019: Siemens, Novartis μέχρι χιονιάδες, πυρκαγιές και τώρα, αλίμονο, το εθνικό δυστύχημα στα Τέμπη…
Οπου, επιμένει η «SOS»: «Ενώ τα θύματα του εγκλήματος έχουν ενταφιαστεί, το μόνο που είναι επισήμως γνωστό είναι ο αριθμός των νεκρών: 57 όπως ισχυρίζονται. Κι ενώ επίσημα η πολιτεία σιωπά, πρόσωπα και ιστορίες θυμάτων αναδεικνύονται από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και από τα ΜΜΕ υπενθυμίζοντας σε όλους μας πως στα τρένα επέβαιναν ΑΝΘΡΩΠΟΙ και ΟΧΙ ΑΡΙΘΜΟΙ».
«Ωστόσο», συνεχίζει, «αυτό που συμβαίνει μόνο τυχαίο δεν είναι. Αποτελεί μέρος μιας στρατηγικής τού να ξεχαστεί το γρηγορότερο αυτό που συνέβη. Γι’ αυτό, η αναφορά μόνο σε αριθμούς είναι πολύ πιο βολική απ’ ό,τι η αναφορά στους Ανθρώπους». Και καταλήγει: «Μνήμη ενάντια στη Λήθη».
