Τρεις μέρες μετά τον καταστροφικό σεισμό που έπληξε την Τουρκία και τη Συρία στάλθηκε από τη Λέσβο το πρώτο φορτίο με βοήθεια. Μες στον άγριο βοριά και τη φουρτουνιασμένη θάλασσα το καραβάκι της γραμμής πέρασε το μπουγάζι κι έφτασε στο Αϊβαλί. Δύο μέρες μετά έφυγε κι άλλη βοήθεια. Ετσι νογούνται οι γείτονες, οι φίλοι, κι ας ερίζουν κάποιοι από τους πολιτικούς των δύο χωρών. Σύντομα φεύγει βοήθεια και για τους Σύρους σεισμοπαθείς. Μαθητές, δάσκαλοι, επαγγελματίες, αγρότες, υπάλληλοι, προσφέρουν, συγκεντρώνουν είδη πρώτης ανάγκης και ρουχισμό. Αλλοι προσφέρουν χρήματα.
Από δω, από το νησί της προσφυγιάς, της αλληλεγγύης, της άδολης αγάπης πέρασαν απέναντι 35 εθελοντές και 7 οχήματα της Επίλεκτης Ομάδας Ειδικών Αποστολών Ελλάδας. Πάνε στις πληγείσες περιοχές για να συμβάλουν στη διάσωση και υποστήριξη των σεισμοπαθών.
Εξι χρόνια θα συμπληρωθούν φέτος τον Ιούνιο από τον καταστροφικό σεισμό της Βρίσας Λέσβου. Δύο χρόνια συμπληρώθηκαν τον Οκτώβριο από τον αντίστοιχο της Σάμου. Οι σεισμοπαθείς κάτοικοι των δύο περιοχών περιμένουν. Περιμένουν βοήθεια, αποχαρακτηρισμό επικινδυνότητας, οικονομική ενίσχυση, η Βρίσα περιμένει να χτιστεί το σχολείο της, άλλα χωριά να επισκευαστούν τα δικά τους. Στη Λέσβο ελπίζουν το καλοκαίρι να ’ρθει για μπάνια ο κατ’ ευφημισμόν ονομαζόμενος «Συντονιστής για τις συνέπειες από τον σεισμό της 17ης Ιουλίου 2017», και με την ευκαιρία να περάσει κι από το χωριό! Αραγε, οι αντίστοιχες ζημιές στις Τουρκία και Συρία με ισοπεδωμένες πόλεις και χωριά θα αντιμετωπιστούν;
Την ίδια ώρα οι δύο χώρες, οι ηγεσίες τους, ανταγωνίζονται στην αγορά εξοπλισμών. Δαπανώνται τεράστια ποσά για αγορά φρεγατών, αεροπλάνων, υποβρυχίων, για αναβάθμιση πολεμικού εξοπλισμού. Η γειτονική χώρα επιθυμεί να αποκτήσει τη νέα γενιά αμερικανικών αεροπλάνων. Κατόπιν η χώρα μας πρέπει να ενισχύσει την άμυνά της με πιο σύγχρονο πολεμικό εξοπλισμό. Μέχρι πότε θα συμβαίνει αυτό; Μέχρι να βρεθούν δύο ηγέτες και να καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, για να επιλυθούν οι διαφορές με βάση το Διεθνές Δίκαιο. Κάτι ανάλογο με τη Συμφωνία των Πρεσπών. Ομως ο δρόμος είναι δύσκολος και με πολλά εμπόδια. Ας σκεφτούμε ότι εδώ και τριάμισι χρόνια η ελληνική Βουλή –με ευθύνη της κυβέρνησης– δεν έχει επικυρώσει τρία μνημόνια συνεργασίας.
Συμφωνία για μείωση των εξοπλισμών ανάμεσα στις δύο χώρες χρειάζεται, αμοιβαία αδρανοποίηση του υπάρχοντος. Κι ό,τι εξοικονομείται να διατίθεται για την υγεία, την εκπαίδευση, τις υποδομές, τον άνθρωπο, για τους δύο λαούς.
Στον νου μας ας έχουμε τους στίχους του Πυθαγόρα: «Εσύ Χριστό κι εγώ Αλλάχ/όμως κι οι δυο μας αχ και βαχ/Τούρκος εγώ κι εσύ Ρωμιός/κι εγώ λαός κι εσύ λαός».
