ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ efsyn.gr , Πέτρος Μανταίος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

«Μικρής έκτασης επεισόδια σημειώθηκαν, όταν ομάδα λίγων εκατοντάδων ατόμων αποσπάστηκε από το σώμα της πορείας και εκτόξευσε μάρμαρα, πέτρες και μολότοφ εναντίον των αστυνομικών δυνάμεων». Αυτά, τα… στερεότυπα, είπαν «κύκλοι» του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη και έτσι αναρτήθηκαν σε ιστότοπο… ειδησεογραφικό. Είδηση σήμερα δεν είναι πάντα γνωστοποίηση γεγονότων, είναι, πολλές φορές, παρουσίαση γεγονότων επεξεργασμένων «εργαστηριακά».

Αυτή η τεχνική επεξεργασμένων –άρα σκοπίμως αλλοιωμένων– ειδήσεων, που όλο το διάστημα της μητσοτακικής διακυβέρνησης διέπρεψε θεαματικά (λίστες Πέτσα κ.λπ.), τώρα, με το συγκλονιστικό εθνικό δυστύχημα στα Τέμπη, η «αντικειμενικότητα» στην ενημέρωση, σε μεγάλο μέρος έντυπων και ηλεκτρονικών μέσων, έφτασε να συμπορεύεται με, ακόμα και να αναπαράγει τα… δελτία Τύπου των αρμόδιων υπουργείων, ενίοτε δε –όπως απέδειξε και το γραφείο της «Συντακτών» στη Θεσσαλονίκη– και να ξεπερνάει σε «αντικειμενικότητα» τα δελτία Τύπου.

Λίγα τώρα για την «ομάδα λίγων εκατοντάδων ατόμων (που) αποσπάστηκε από το σώμα της πορείας…» και έκανε ό,τι έκανε τέλος πάντων. Αυτή η «ομάδα», λέει, εμφανίστηκε στο Σύνταγμα περί τις 3.30. Εγώ έφυγα, από γωνία Μεγάλης Βρετάνιας και Συντάγματος ακριβώς 3.15. Η συγκέντρωση (πάνω από 40.000 άτομα την… εκτιμάει η ΕΛ.ΑΣ. Αναγκαζόμαστε κι εμείς να βασιστούμε στα δελτία Θεοδωρικάκου! Προφανώς, για την κυβέρνηση, 40.000 άτομα, σε εκδήλωση εθνικού πένθους, είναι λίγα!) είχε αρχίσει να διαλύεται κατά τις 3.00, προς διάφορες κατευθύνσεις, δεδομένου ότι η κυβέρνηση είχε κλείσει τους κεντρικούς σταθμούς του μετρό-Ηλεκτρικού. Αρα, τα άτομα αυτά, δεν «αποσπάστηκαν» από την πορεία, ήρθαν μετά. Αν μάλιστα –πάντα κατά την ΕΛ.ΑΣ.– «κατέστρεψαν και το μνημείο των θυμάτων της Μαρφίν», τότε… άφησαν και ταυτότητα· αν όχι ποιοι είναι, πάντως ποιοι δεν είναι.

Εν πάση περιπτώσει, ήταν συγκέντρωση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, μετά από καιρό και πάρα πολλοί νέοι, που απόλυτα ήρεμοι –όπως, πιστεύω, απαιτούσε ένα εθνικό πένθος– σφράγισαν, με τη σιωπή τους, το τέλος μιας πολιτικής «δυναστείας».